Pachypodium

Pęd, liście i ciernie

Zgrubiała część osi rośliny magazynuje wodę. U niskich przedstawicieli określa się ją jako kaudeks. U gatunków drzewiastych ta sama ogólna strategia wiąże się z budową grubego pnia. Rozmiary i rozgałęzienie różnią się znacznie między gatunkami. Pachypodium brevicaule rozrasta się nisko nad skałą, a Pachypodium lamerei tworzy wyraźnie wzniesiony pień i koronę. [Lüthy 2004]

Liście są pojedyncze i ułożone skrętolegle. Boczne ciernie przy nasadzie liścia odpowiadają przekształconym przylistkom. U niektórych gatunków towarzyszą im dodatkowe struktury w kącie liścia. W Pachypodium lamerei dwa boczne ciernie mogą otaczać trzeci, centralny. U madagaskarskich krzewów z grupy Pachypodium rosulatum przeważają pary cierni. Liczbę cierni rozpatruje się łącznie z liśćmi, kwiatami i owocami. [Lüthy 2004] [Burge i wsp. 2013]

Kwiaty i nasiona

Zrośnięte płatki tworzą rurkę zakończoną pięcioma łatkami. Pręciki znajdują się w rurce lub wystają z niej zależnie od gatunku. W obrębie rodzaju spotyka się korony białe, żółte, różowe i czerwone. Ich barwa pomaga porządkować większe grupy, ale szczegółowe oznaczenie wymaga również oceny kształtu rurki, położenia pręcików i owłosienia zalążni. [Lüthy 2004] [Burge i wsp. 2013]

Po zapyleniu rozwijają się wydłużone owoce złożone z dwóch mieszków. Po ich otwarciu uwalniane są nasiona wyposażone w pęczek włosków. Lüthy wykorzystał do porównań również wielkość nasion oraz urzeźbienie ich łupiny. Takie cechy pozwalają zestawić ze sobą rośliny o bardzo różnym pokroju i ocenić podobieństwa wykraczające poza wygląd pnia. [Lüthy 2004]

Pokrewieństwa między Afryką a Madagaskarem

Burge i współpracownicy porównali w 2013 roku jądrowy region ITS i chloroplastowy trnL-F. Pobrali materiał z 56 roślin reprezentujących wszystkie 21 gatunków oraz 27 taksonów najniższej rangi w zastosowanej wówczas klasyfikacji. Analizy wyodrębniły kilka wyraźnych linii, w tym afrykańską grupę Pachypodium namaquanum, Pachypodium bispinosum i Pachypodium succulentum oraz madagaskarską grupę niskich gatunków sekcji Gymnopus. [Burge i wsp. 2013]

Rozgałęzienia łączące główne linie pozostały słabo rozstrzygnięte. Na tej podstawie autorzy zachowali kilka możliwych scenariuszy pokrewieństwa roślin kontynentalnych i madagaskarskich. Zestaw 21 gatunków jest zakresem badania z 2013 roku. Bieżący wykaz taksonomiczny atlasu opiera się na aktualnie sprawdzonych nazwach POWO. [Burge i wsp. 2013]

Magazynowanie wody i fotosynteza

Badania fizjologiczne Pachypodium brevicaule, Pachypodium horombense i Pachypodium lamerei wykazały przyswajanie CO₂ zgodne z fotosyntezą C3 w badanych roślinach. W tym samym doświadczeniu Euphorbia trigona łączyła C3 w liściach z CAM w pędzie. Porównanie wiąże podobny sukulentowy pokrój z różnymi rytmami pobierania węgla. Zakres wyniku obejmuje wymienione gatunki i warunki doświadczenia. [Eder i wsp. 1981]

Uprawa według aktywności rośliny

Opracowanie SANBI zaleca dobre oświetlenie i przewiew, szczególnie pod szkłem. Ilość wody w okresie wzrostu wiąże z gatunkiem i wielkością rośliny. W kolekcji podlewanie trzeba zatem dopasować do rozwijania liści i przyrostu pędów. Pachypodium namaquanum ma rytm związany z chłodniejszą porą roku w swoim południowoafrykańskim siedlisku, podczas gdy zalecenia dla Pachypodium lamerei w uprawie europejskiej skupiają podlewanie w ciepłej części roku. [18-WWW] [18-WWW] [1-WWW]

Powiązane artykuły