Schlumbergera

Zakres rodzaju i budowa pędów

Plants of the World Online przyjmuje siedem gatunków Schlumbergera. Rodzimy zasięg rodzaju obejmuje południowo-wschodnią Brazylię. Wykaz zachowuje odrębny rodzaj Rhipsalidopsis, do którego należą kaktusy wielkanocne R. gaertneri i R. rosea. Nazwy rodzajowe Zygocactus i Epiphyllanthus pozostają w synonimice Schlumbergera [2-WWW].

Pęd składa się z kolejnych krótkich członów o ograniczonym wzroście. Rozgałęzianie jest akrotoniczne, czyli nowe odgałęzienia powstają przede wszystkim przy końcach wcześniejszych odcinków. Człony mogą być spłaszczone albo kanciaste. Taki układ pozwala odróżnić je od wielu wydłużonych pędów Lepismium, u których odgałęzienia tworzą się także w środkowych częściach osi. Przy porównaniu gatunków Schlumbergera znaczenie mają również symetria kwiatu, długość jego rurki i kształt członów [Calvente i wsp. 2011].

DNA i zmieniające się granice rodzajów

Calvente i współautorzy porównali trzy regiony DNA plastydowego oraz jądrowy region ITS u 35 gatunków plemienia Rhipsalideae. Wyniki wskazały, że ówczesny szeroki rodzaj Hatiora obejmował odrębne linie ewolucyjne. Autorzy zaproponowali w 2011 roku włączenie jego podrodzaju Rhipsalidopsis do szerzej rozumianej Schlumbergera. To historyczne ujęcie wyjaśnia obecność nazw Schlumbergera gaertneri i S. rosea w literaturze. Aktualny atlas stosuje rozdzielenie obu rodzajów przyjęte przez POWO [Calvente i wsp. 2011] [2-WWW].

Porównanie cech z drzewem pokrewieństwa pokazało wielokrotne zmiany symetrii kwiatów. Kwiaty o symetrii dwubocznej, przez które można poprowadzić jedną płaszczyznę symetrii, występowały w różnych liniach. Szczegóły rekonstrukcji ich powstawania zależały od zastosowanej metody. Dlatego pojedyncza cecha kwiatu ma ograniczoną wartość jako samodzielna podstawa granic rodzaju. W badaniu połączono informacje molekularne z budową pędów i kwiatów [Calvente i wsp. 2011].

Trwałość kwiatów zależna od odmiany

Scott i współautorzy obserwowali pięć odmian Schlumbergera w komorze o temperaturze 20 ± 1°C, wilgotności względnej 75 ± 5% i dwunastogodzinnym oświetleniu. Dla każdej odmiany ocenili 10 kwiatów na co najmniej czterech roślinach. Okres od otwarcia kwiatu do początku starzenia wynosił średnio od 4,3 do 6,2 dnia. Zakres ten opisuje poszczególne kwiaty w ustalonym środowisku, podczas gdy długość całego kwitnienia rośliny zależy również od kolejnego otwierania się pąków [Scott i wsp. 1994].

Dwie badane formy, ‘88-50’ i ‘88-68’, pochodziły ze skrzyżowania S. truncata ‘Rocket’ z S. × buckleyi ‘Buckleyi’. Rodzicielstwo pozostałych odmian pozostawało nieznane. Porównanie dotyczy więc materiału ogrodniczego o różnym pochodzeniu. Zachowanie nazwy odmiany przy obserwacjach kwitnienia umożliwia znacznie dokładniejsze zestawienie wyników niż samo potoczne określenie grudnik [Scott i wsp. 1994].

Regeneracja z tkanek

U S. truncata ‘Russian Dancer’ uzyskano zarodki somatyczne z kalusa, czyli tkanki namnażanej w warunkach laboratoryjnych. Miały własny biegun pędowy i korzeniowy, co odróżniało je od pojedynczych pędów przybyszowych. Zdolność tworzenia zarodków zależała od wcześniejszego prowadzenia kultury i kolejności zastosowanych pożywek. Szczegóły doświadczenia przedstawia karta S. truncata [Al-Ramamneh i wsp. 2006b].

Powiązane artykuły

Powiązane karty roślin