Pędy wegetatywne i strefa kwitnienia
Na dojrzałych odcinkach pędów areole wytwarzają dłuższe, bardziej elastyczne ciernie. Ich skupienie nadaje strefie kwitnienia szczeciniasty wygląd. U Lophocereus schottii ten odcinek określa się jako pseudocefalium, ponieważ zachowuje ciągłość z pozostałą częścią pędu. Kwiaty rozwijają się pomiędzy cierniami, a część krótszych pędów tej samej rośliny pozostaje wegetatywna. [Martorell i wsp. 2006] [Jones 1934]
Dwa gatunki i różne zakresy badań
Lophocereus gatesii wyróżnia się licznymi, ostro zarysowanymi żebrami, opisanymi bezpośrednio w protologu. Lophocereus schottii stał się modelem badań nad klonalnością, rozdziałem funkcji pędów oraz relacjami z owadami. Doświadczenia nad zapylaniem i sterolami dotyczą oznaczonego materiału Lophocereus schottii. Ich wyniki zachowują ten zakres gatunkowy. [Jones 1934] [Parker i Hamrick 1992] [Martorell i wsp. 2006] [Fleming i Holland 1998] [Heed i Kircher 1965]
Granice rodzaju w aktualnej klasyfikacji
Marginatocereus marginatus jest obecnie przyjmowany w osobnym rodzaju Marginatocereus. Nazwy Lophocereus marginatus i Pachycereus marginatus prowadzą do tego samego gatunku. Badania filogenomiczne z 2025 roku rozpatrują Lophocereus i Marginatocereus w obrębie północnoamerykańskiej linii kaktusów kolumnowych, zachowując ich odrębność na poziomie rodzaju. [2-WWW] [2-WWW] [de Vos i wsp. 2025]