Crassula ovata. Ilustracja poglądowa
Ilustracja poglądowa przekazana z podpisem Crassula ovata.
Ilustracja wygenerowana przy użyciu AI, przekazana przez autora witryny. Oznaczenie pochodzi z podpisu pliku.
Powiększ planszę ↗
Crassula arborescens. Ilustracja poglądowa
Ilustracja poglądowa przekazana z podpisem Crassula arborescens.
Ilustracja wygenerowana przy użyciu AI, przekazana przez autora witryny. Oznaczenie pochodzi z podpisu pliku.
Powiększ planszę ↗
Crassula perforata. Ilustracja poglądowa
Ilustracja poglądowa przekazana z podpisem Crassula perforata.
Ilustracja wygenerowana przy użyciu AI, przekazana przez autora witryny. Oznaczenie pochodzi z podpisu pliku.
Powiększ planszę ↗
Crassula muscosa. Ilustracja poglądowa
Ilustracja poglądowa przekazana z podpisem Crassula muscosa.
Ilustracja wygenerowana przy użyciu AI, przekazana przez autora witryny. Oznaczenie pochodzi z podpisu pliku.
Powiększ planszę ↗
Crassula capitella. Ilustracja poglądowa
Ilustracja poglądowa przekazana z podpisem Crassula capitella.
Ilustracja wygenerowana przy użyciu AI, przekazana przez autora witryny. Oznaczenie pochodzi z podpisu pliku.
Powiększ planszę ↗Zakres rodzaju
W POWO rodzaj ma 220 przyjętych gatunków według odczytu z 17 października 2026 roku. Jego łączny zasięg jest kosmopolityczny. Crassula ovata, Crassula arborescens, Crassula perforata, Crassula muscosa, Crassula capitella i Crassula tetragona należą do odrębnych, przyjętych gatunków. [2-WWW]
Różne sposoby gromadzenia wody
Porównanie Crassula helmsii, Crassula multicava, Crassula ovata i Crassula socialis ujawniło wspólne cechy oraz wyraźne różnice. Wszystkie badane liście miały jednowarstwową skórkę i aparaty szparkowe na obu powierzchniach. Rośliny różniły się grubością kutykuli, rozmieszczeniem hydatod i ilością magazynowanej wody. Crassula ovata zgromadziła najwięcej wody w przeliczeniu na powierzchnię liścia, a Crassula socialis uzyskała najwyższą średnią po odniesieniu zapasu do materii organicznej. [Jones 2011]
Zakres informacji o fizjologii
Mięsistość opisuje budowę organu i jego zapas wody. CAM określa dobową organizację wiązania węgla, z nocnym gromadzeniem kwasów organicznych i ich wykorzystaniem w świetle. Udział poszczególnych faz zależy od gatunku, organu i warunków. Oznaczenie konkretnego mechanizmu wymaga danych fizjologicznych, a porównanie czterech gatunków Jones dostarcza przede wszystkim informacji anatomicznych. [Jones 2011] [Males i Griffiths 2017]
