Strophocactus

Zakres rodzaju i dawne nazwy

Plants of the World Online przyjmuje cztery gatunki rodzaju Strophocactus, S. brasiliensis, S. krammii, S. sicariguensis i S. wittii. Nazwa Pseudoacanthocereus jest synonimem rodzajowym. Dawne Strophocactus testudo oraz S. chontalensis należą obecnie do osobnego rodzaju Deamia. [2-WWW] [Korotkova i wsp. 2017, POWO 296608-2, 12 października 2026, s. 13–15, 33–34]

Korotkova, Borsch i Arias w 2017 r. przeanalizowali cztery regiony DNA plastydowego w szerokiej próbie kaktusów. S. wittii znalazł się razem z dwoma gatunkami opisywanymi wówczas jako Pseudoacanthocereus, poza główną linią Hylocereeae. Autorzy połączyli te trzy gatunki pod starszą nazwą Strophocactus. S. krammii nie był objęty tą analizą. [Korotkova i wsp. 2017, s. 1, 4–5, 7–8, 13–15, 33, 46]

Pędy, korzenie i różne siedliska

S. wittii ma szerokie i bardzo cienkie pędy przylegające do kory. Liczne korzenie powietrzne mocują go do pnia, a stanowiska w okolicy Manaus wiążą się z sezonowo zalewanymi lasami igapó. S. brasiliensis i S. sicariguensis mają krzewiasty pokrój, cienkie pędy oraz bulwiaste korzenie. Pierwszy pochodzi z brazylijskiej caatingi i pasa agreste, drugi z północnej Kolumbii i północno-zachodniej Wenezueli. [Barthlott i wsp. 1997, s. 178, 182–183, Korotkova i wsp., s. 13–14, POWO, 12 października 2026] [Korotkova i wsp. 2017, s. 178, 182–183, Korotkova i wsp., s. 13–14, POWO, 12 października 2026] [2-WWW]

Kwiaty i rozsiewanie

Omawiane w rewizji gatunki łączy budowa wydłużonych kwiatów oraz szczecinki wyrastające z areoli. Sposób rozsiewania S. wittii wynika z osobnego badania tego gatunku. Komory powietrzne w łupinie utrzymują jego nasiona na wodzie. Tę specjalizację opisuje karta S. wittii. [Korotkova i wsp. 2017, s. 13–14, Barthlott i wsp., s. 179, 182–183] [Barthlott i wsp. 1997, s. 13–14, Barthlott i wsp., s. 179, 182–183]