Przyjęte gatunki i nazwy historyczne
Plants of the World Online przyjmuje dziewięć gatunków Stenocactus oraz mieszańca naturalnego S. × irregularis. Współczesna synonimika łączy S. pentacanthus z S. obvallatus, S. tetraxiphus z S. ochoterenanus oraz S. lamellosus i S. dichroacanthus z S. crispatus. Starsze nazwy Echinofossulocactus pozostają ważne dla identyfikacji materiału literatury. [2-WWW]
Liczba i ciągłość żeber
Badanie populacji z Bajío wykazało rozdzielne zakresy liczby pełnych żeber u dwóch oznaczonych gatunków rodzicielskich oraz morfologicznie pośredniego mieszańca. U S. coptonogonus stwierdzono 12–14 pełnych żeber, a u materiału S. obvallatus (w pracy S. pentacanthus) 30–53. S. × irregularis miał 15–28 pełnych żeber i dodatkowe krótkie odcinki, często kończące się bez areoli. Zakresy odnoszą się do populacji objętych analizą. [González-Zamora i wsp. 2023, s. 90–99, tabela V]
Młode rośliny i mikroklimat
U siewek S. coptonogonus porównano światło, fluorescencję chlorofilu, wzrost i uwodnienie pod drzewami oraz na otwartej powierzchni. Osobne doświadczenie z dwuletnimi roślinami wykazało skrócenie przeżywania w komorach pasywnie podnoszących temperaturę i obniżających wilgotność względną. Oba układy określają wrażliwość wczesnych stadiów w różnych warunkach terenowych. [Pérez-Sánchez i wsp. 2015, Pérez-Sánchez i wsp., s. 3–10; Aragón-Gastélum i wsp., s. 94–97] [Aragón-Gastélum i wsp. 2017b, Pérez-Sánchez i wsp., s. 3–10; Aragón-Gastélum i wsp., s. 94–97]