Cztery przyjęte gatunki
Plants of the World Online przyjmuje cztery gatunki. Są to Lophophora alberto-vojtechii, L. diffusa, L. fricii i L. williamsii. Rodzaj opublikował John Merle Coulter w 1894 r. W starszych opracowaniach liczba gatunków wynosiła od jednego do pięciu, zależnie od rangi przyznawanej odmiennym populacjom. Nazwa L. koehresii, traktowana w opracowaniu Šnicera i współautorów jako samodzielny gatunek, jest obecnie w POWO synonimem L. diffusa. [2-WWW] [2-WWW] [Šnicer i wsp. 2009, POWO, stan 10 października 2026. Šnicer i wsp., s. 296–297]
Najpełniejsze dane anatomiczne w przytoczonych opracowaniach pochodzą z L. williamsii. Boke i Anderson badali rozwój powierzchni pędu, a Terry i Mauseth wyjaśnili budowę podziemnych organów oraz podstawy regeneracji po uszkodzeniu. Rozszerzony opis L. alberto-vojtechii i opracowanie zmienności L. fricii dostarczają przede wszystkim pomiarów morfologicznych, obrazów nasion i obserwacji terenowych. [Boke i Anderson 1970, Boke i Anderson, s. 569–577. Šnicer i wsp., s. 295–300. Hansen, s. 225–232] [Šnicer i wsp. 2009, Boke i Anderson, s. 569–577. Šnicer i wsp., s. 295–300. Hansen, s. 225–232] [Hansen 2000, Boke i Anderson, s. 569–577. Šnicer i wsp., s. 295–300. Hansen, s. 225–232] [Terry i Mauseth 2006, Boke i Anderson, s. 569–577. Šnicer i wsp., s. 295–300. Hansen, s. 225–232]
Korpus nadziemny i część podziemna
Pędy są kuliste do spłaszczonych, pojedyncze albo rozgałęzione u podstawy. Nad powierzchnią podłoża znajduje się fotosyntetyzująca korona, a jej podstawa przechodzi w podziemny odcinek pędu i zgrubiały korzeń. Flora del Bajío opisuje korzenie jako rzepowate, czyli szerokie w górnej części i zwężające się ku dołowi. Barwa części nadziemnej może być niebieskozielona, żółtawozielona lub mieć czerwonawy odcień. W konkretnych gatunkach zmieniają się proporcje, liczba żeber i trwałość włosków. [Arias i Aquino 2019, Flora del Bajío, s. 112. Šnicer i wsp., s. 298, 300] [Šnicer i wsp. 2009, Flora del Bajío, s. 112. Šnicer i wsp., s. 298, 300]
Przekroje L. williamsii wykazują, że zgrubienie widoczne z zewnątrz obejmuje dwa organy o różnej anatomii. W podziemnym pędzie zachowane są areole i merystemy zdolne do odtworzenia rozgałęzień. Korzeń ma inny układ tkanek przewodzących. Sam kształt magazynującej wodę części nie określa więc, skąd po uszkodzeniu może powstać nowy pęd. Szczegółowe dane o tej regeneracji należą do karty L. williamsii. [Terry i Mauseth 2006]
Rozwój brodawek i areoli
Boke i Anderson prześledzili rozwój powierzchni pędu głównie na materiale L. williamsii. Zawiązki powstawały spiralnie na bokach merystemu wierzchołkowego. W młodej brodawce współtworzyły jeden kompleks szczątkowy zawiązek liścia, jego rozrastająca się podstawa oraz merystem pąka w kącie liścia. Na stronie zwróconej ku wierzchołkowi pojawiały się włoski, następnie otaczające merystem areoli. Dalszy wzrost rozszerzał brodawki, a ich podstawy zlewały się w niskie żebra. Ten opis rozwojowy wyjaśnia powiązanie brodawki, areoli i żebra u badanej rośliny. [Boke i Anderson 1970, s. 571, ryc. 7–18]
Dorosły pęd nosi przede wszystkim kępki włosków. W badanych siewkach L. williamsii pierwsze brodawki miały po trzy do sześciu pierzastych cierni. U dorosłych osobników autorzy widzieli zawiązki, które nie rozwijały się w ciernie. Brak cierni na dojrzałej koronie jest zatem wynikiem przebiegu rozwoju areoli. U L. alberto-vojtechii włoski wcześnie opadają, przez co również dojrzała i kwitnąca roślina może mieć niemal gładką powierzchnię. [Boke i Anderson 1970, Boke i Anderson, s. 571. Šnicer i wsp., s. 297–298] [Šnicer i wsp. 2009, Boke i Anderson, s. 571. Šnicer i wsp., s. 297–298]
Skórka i miękisz fotosyntetyczny
W materiale anatomicznym L. williamsii skórkę pokrywały kutykula oraz osady wosku. Wosk odpowiadał w znacznej mierze za sinozielony wygląd badanych roślin północnych. Pod skórką podczas dojrzewania brodawki powstawał miękisz palisadowy, złożony z wydłużonych komórek fotosyntetyzujących. Młoda hipoderma, czyli warstwa leżąca bezpośrednio pod skórką, stawała się u dorosłych części słabo odróżnialna od tego miękiszu. Aparatom szparkowym towarzyszyły duże przestwory podszparkowe. Są to wyniki histologii określonego materiału, a nie jednakowy pomiar grubości wszystkich czterech gatunków. [Boke i Anderson 1970, s. 571, 573, ryc. 21, 23–24]
Kwiaty, owoce i nasiona
Kwiaty wyrastają z areoli młodych brodawek blisko środka korony. Dolna zewnętrzna osłona zalążni, nazywana perykarpelem, oraz rurka kwiatowa są nagie, bez łusek i cierni. Listki okwiatu przyjmują odcienie białe, różowe i czerwone. Niewielkie pręciki otaczają szyjkę słupka kończącą się podzielonym znamieniem. Budowa kwiatów i ich barwa różnią się między gatunkami, a część zakresów nakłada się również między populacjami. [Arias i Aquino 2019, Flora del Bajío, s. 112. Hansen, s. 226–227] [Hansen 2000, Flora del Bajío, s. 112. Hansen, s. 226–227]
Mięsiste owoce mogą być maczugowate lub elipsoidalne. Zachowują zaschnięte resztki okwiatu, a w czasie dojrzewania i późniejszego wysychania zmieniają konsystencję. U miniaturowej L. alberto-vojtechii opisywano także owoce prawie kuliste i jasne. Czarne nasiona mają wyraźną rzeźbę łupiny. Pod mikroskopem elektronowym porównuje się kształt jej komórek, wypukłość ścian i ilo, czyli bliznę po przyczepie nasiona. Te cechy pomagają ocenić oznaczenie rośliny wraz z kwiatem i pochodzeniem materiału. [Arias i Aquino 2019, Flora del Bajío, s. 112. Šnicer i wsp., s. 298–299. Hansen, s. 229–232] [Šnicer i wsp. 2009, Flora del Bajío, s. 112. Šnicer i wsp., s. 298–299. Hansen, s. 229–232] [Hansen 2000, Flora del Bajío, s. 112. Šnicer i wsp., s. 298–299. Hansen, s. 229–232]
Różne miejsca w suchym krajobrazie
POWO podaje zasięg L. williamsii od południowo-zachodniego i południowego Teksasu po północno-wschodni Meksyk, z przedłużeniem ku Jalisco. L. diffusa umieszcza od Querétaro po Hidalgo, L. fricii w Coahuila, a L. alberto-vojtechii w San Luis Potosí. Opracowania terenowe pokazują bardziej szczegółowe różnice. Miniaturowy gatunek rośnie na płaskich osadach aluwialnych, natomiast L. fricii opisywano zarówno z równin, jak i terenów wapiennych. Związek z pustynią obejmuje różne gleby, osłony i sposoby utrzymywania części nadziemnej przy powierzchni. [2-WWW] [2-WWW] [2-WWW] [2-WWW] [Šnicer i wsp. 2009, POWO, stan 10 października 2026. Šnicer i wsp., s. 297–300] [25-WWW]
Genomy organelli
Sekwencjonowanie z 2026 r. dostarczyło nowego odczytu genomu chloroplastowego L. diffusa i pierwszego pełnego złożenia genomu mitochondrialnego L. williamsii. Pierwszy ma 115 689 par zasad i bardzo krótkie odwrócone powtórzenia. Drugi obejmuje 2 422 778 par zasad, złożonych w pięć liniowych reprezentacji sekwencji. Materiał pochodził z roślin przechwyconych przez chińskie służby celne i utrzymywanych w laboratorium. Dane opisują te okazy oraz porównania z dostępnymi genomami, dając podstawę do dalszych badań zmienności populacji. [Zhang i wsp. 2026, Zhang i wsp., s. 676–678. Liu i wsp., s. 2–4, 12] [Liu i wsp. 2026, Zhang i wsp., s. 676–678. Liu i wsp., s. 2–4, 12]
