Rodzaj i historia nazw
Plants of the World Online przyjmuje Jasminocereus z jednym gatunkiem, J. thouarsii. Rodzaj opisali Nathaniel L. Britton i Joseph N. Rose w drugim tomie The Cactaceae z 1920 r. Nazwa nawiązuje do podobieństwa kwiatu do jaśminu. W ich monografii gatunek figurował jako J. galapagensis, obecnie synonim J. thouarsii. [2-WWW] [2-WWW] [Britton i Rose 1920, Britton i Rose, s. 146–147]
Nazwy J. howellii, J. sclerocarpus oraz odmiany J. thouarsii var. delicatus i var. sclerocarpus dokumentują kolejne próby porządkowania zmienności wyspowej. POWO włącza je do jednego gatunku, podobnie jak późniejsze kombinacje podgatunkowe. Starsze nazwy zachowują znaczenie przy odczytywaniu badań określonych populacji. Szczegółową budowę oraz lokalizacje przedstawia karta gatunku. [2-WWW]
Drzewiasty pokrój i budowa kwiatu
Wyraźny, walcowaty pień podtrzymuje rozgałęzioną górną część rośliny. Grube gałęzie składają się z odcinków rozdzielonych przewężeniami. Niskie żebra niosą okrągłe, filcowate areole z licznymi cierniami. Smukła rurka kwiatowa przechodzi w szeroko rozłożony okwiat. Dolna część kwiatu nosi drobne łuski, w których pachwinach pierwotny opis odnotował niewielkie kępki wełny. Owoc ma znacznie słabiej uzbrojoną powierzchnię niż pęd. [Britton i Rose 1920, s. 146–147]
Ten plan budowy daje inny pokrój niż u drugiego endemicznego rodzaju archipelagu, Brachycereus. Stöcklin opisał Jasminocereus jako słupowy kaktus osiągający około 7 m, podczas gdy B. nesioticus tworzy niskie, gęsto ociernione skupienia na odsłoniętej lawie. Porównanie dotyczy organizacji dorosłej rośliny i jej miejsca w krajobrazie wysp. [Stöcklin 2009, s. 42, 45]
Udokumentowana biologia populacji
Badanie Jaramillo i współautorów na Santa Cruz wykazało poranne otwieranie kwiatów i potrzebę udziału zwierzęcia przenoszącego pyłek. W doświadczeniu z izolacją pąków owoce powstały wyłącznie po swobodnym dostępie odwiedzających. Osobno porównano kiełkowanie na wilgotnej bibule i na glebie oraz późniejszy wzrost siewek. Te etapy określają różne ograniczenia odnowienia populacji. Rozwija je artykuł o porannym zapylaniu i siewkach. [Jaramillo i wsp. 2010, s. 22–24]
Evans i Macri porównali zmiany powierzchni pędów na Santa Cruz i San Cristóbal. Dwie wyspy dały różne nasilenie zależności od kierunku ekspozycji. Wyniki pozostają przypisane do konkretnych populacji, opisanych w publikacji dawnymi nazwami odmian. Wspólne ujęcie gatunkowe zachowuje te różnice ekologiczne. Przebieg badania przedstawia artykuł o powierzchni pędu i świetle. [Evans i Macri 2008, s. 477, 479–481]