Zasięg i współczesne ujęcie
Naturalny zasięg Acanthocereus rozciąga się od południowej Florydy i Karaibów oraz południowego Teksasu po Wenezuelę. Większość gatunków o wąskich zasięgach skupia się w Meksyku i Ameryce Środkowej. Występują głównie w lasach tropikalnych z sezonowym opadaniem liści. Szeroko rozpowszechniony A. tetragonus obejmuje większą część zasięgu rodzaju. [2-WWW] [Vega i wsp. 2023, POWO 295870-2, 12.10.2026, Vega 2023 s. 2]
W badaniu z 2026 r. rozpoznano dwa kolejne gatunki, A. crypticus i A. veronicae. Autorzy zestawili cechy pędów i organów rozmnażania z trzema regionami DNA chloroplastowego. Sekwencje obejmowały 14 próbek rodzaju. Obie nowe jednostki uzyskały odrębne położenie w analizie, zgodne z ich cechami morfologicznymi. Opracowania tych gatunków na stronie zachowują podstawę w ich pierwotnym opisie. [González-Zamora i wsp. 2026, s. 1–4, 6, 10–11]
Pęd zmienia się wraz z rozwojem
W wielu gatunkach pędy młode mają więcej żeber i gęściej rozmieszczone areole. Pędy dorosłe mogą zachować wyraźne żebra albo przybrać prawie walcowaty kształt. U A. crypticus młody pęd ma trzy lub cztery żebra, a dorosły jest walcowaty. U A. veronicae trzy żebra występują w obu fazach. U A. lempirensis liczba żeber zmniejsza się z 6–10 w młodym pędzie do 3–5 w rozwiniętym. [González-Zamora i wsp. 2026, s. 6, 11, Vega 2023 s. 4] [Vega i wsp. 2023, s. 6, 11, Vega 2023 s. 4]
Opisując roślinę, warto zestawić budowę młodego przyrostu z dojrzałym pędem, ułożeniem cierni i budową kwiatu. Taką kombinację cech zastosowano w nowych diagnozach. Bulwiaste korzenie i krzewiasty, wyprostowany lub łukowato rozłożony pokrój należą do cech rozwijanych w opisach tych gatunków. Fenologia oraz rozmiary organów pozostają właściwościami konkretnych gatunków i populacji. [González-Zamora i wsp. 2026, s. 1, 6, 11, Vega 2023 s. 2–4] [Vega i wsp. 2023, s. 1, 6, 11, Vega 2023 s. 2–4]