Pitahaya sp. Roślina przy podporze
Mięsiste pędy rozrastają się przy podporze. Korzenie przybyszowe pokazano na ich powierzchni. Pąki, kwiat i owoc zestawiono na jednej roślinie jako poglądowe etapy rozwoju. [Crane i Balerdi 2006] [Korotkova i wsp. 2017]
Ilustracja poglądowa wygenerowana z użyciem AI i przekazana przez autora witryny. Podpis Pitahaya sp. obejmuje wspólny wygląd tej grupy roślin. Proporcje i szczegóły są umowne.
Powiększ planszę ↗Rodzaj i dawne nazwy
W atlasie przyjęto współczesne ujęcie Selenicereus stosowane w POWO. Dawne nazwy Hylocereus undatus, H. monacanthus, H. polyrhizus i H. megalanthus prowadzą do właściwych kart przyjętych gatunków. Literatura pod tymi nazwami opisuje różne akcesje, odmiany i mieszańce, dlatego wyniki pozostają przy oznaczeniu badanego materiału. [2-WWW] [2-WWW] [2-WWW] [2-WWW]
Pnący pęd i zapas wody
Pęd podzielony na odcinki może wytwarzać korzenie przybyszowe. Korzenie pojawiające się nad ziemią pomagają przytwierdzać roślinę do podpory. Odcinek ukorzeniony w podłożu otrzymuje zarazem własną drogę pobierania wody. Łatwość tworzenia korzeni pozwala rozmnażać materiał wegetatywnie i zachować cechy wybranej odmiany. [Nobel 2006, Nobel 2006 s. 469–470, Graham i Nobel 2005 s. 13–14] [Graham i Nobel 2005, Nobel 2006 s. 469–470, Graham i Nobel 2005 s. 13–14]
Dane z Selenicereus undatus pokazują współdziałanie miękiszu wodonośnego i chlorenchymy, a badania rozrodu obejmują inne właściwości wybranych gatunków. Rodzaj zachowuje zróżnicowanie budowy i fizjologii. Każda karta rozwija wyniki właściwe dla oznaczonej rośliny, z odniesieniem do jej materiału i środowiska. [Nobel 2006, Nobel 2006 s. 469–473, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 345–353, Simão i wsp. 2007 s. 655–660] [Cohen i Tel-Zur 2012, Nobel 2006 s. 469–473, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 345–353, Simão i wsp. 2007 s. 655–660] [Simão i wsp. 2007, Nobel 2006 s. 469–473, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 345–353, Simão i wsp. 2007 s. 655–660]
Pitahaya w badaniach i uprawie
Pitahaya łączy produkcję świeżych owoców z hodowlą odmian o różnej barwie, systemie zapylenia i wielkości plonu. W badaniach gospodarcze znaczenie samoniezgodności wynika z potrzeby przenoszenia pyłku oraz utrzymywania zgodnych partnerów. Prace nad sterowaniem kwitnieniem odpowiadają z kolei na sezonowość dostaw. Jest to uprawa, w której fizjologia przekłada się bezpośrednio na organizację pracy i termin zbioru. [Jiang i wsp. 2012, Jiang i wsp. 2012 s. 1063–1067, Chu i Chang 2020 s. 1–6, Li i wsp. 2022 s. 1–4, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 345–346] [Chu i Chang 2020, Jiang i wsp. 2012 s. 1063–1067, Chu i Chang 2020 s. 1–6, Li i wsp. 2022 s. 1–4, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 345–346] [Li i wsp. 2022, Jiang i wsp. 2012 s. 1063–1067, Chu i Chang 2020 s. 1–6, Li i wsp. 2022 s. 1–4, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 345–346] [Cohen i Tel-Zur 2012, Jiang i wsp. 2012 s. 1063–1067, Chu i Chang 2020 s. 1–6, Li i wsp. 2022 s. 1–4, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 345–346]
Selenicereus setaceus dostarcza przykładu regulacji kiełkowania przez światło, S. monacanthus badań zgodności pyłku, a S. megalanthus badań tetraploidalnego genomu. Razem tworzą kilka odrębnych perspektyw badania pnącego kaktusa. Opracowanie pitahaya łączy je z rozpoznawaniem materiału uprawowego i wymaganiami produkcji owoców. [Li i wsp. 2022, zakres cytowanych prac] [Zaman i wsp. 2025, zakres cytowanych prac] [Simão i wsp. 2007, zakres cytowanych prac]
Powiązane artykuły
Synonimy i nazwy w literaturze
Hylocereus [2-WWW]
