Selenicereus

Epifit z Oaxaca opisany pierwotnie jako Weberocereus alliodorus. Wyróżnia się silnym zapachem dojrzałych owoców przypominającym cebulę.

(Alexander) D.R.Hunt

Gatunek z meksykańskiej grupy Selenicereus vagans. Badania pędów dostarczają danych o skórce, hipodermie i układzie przewodzącym.

(F.A.C.Weber) D.R.Hunt

(F.A.C.Weber) S.Arias & N.Korotkova ex Hammel

Gatunek z meksykańskiej grupy Selenicereus vagans. Badania pędów dostarczają danych o skórce, hipodermie i układzie przewodzącym.

(Kimnach) D.R.Hunt

(Salm-Dyck ex DC.) Leuenb.

(Eichlam) S.Arias & N.Korotkova

Nocny kwiat tego gatunku zawiera u podstawy rurki tkankę wydzielniczą, w której rozwój wakuoli łączy się z gromadzeniem lipidów.

(Eichlam ex Weing.) D.R.Hunt

Hammel

(Scheidw.) Britton & Rose

(Otto) Britton & Rose

Żółta pitahaya o jasnym miąższu i kolczastej powierzchni owocu. Tetraploidalny gatunek dostarczył materiału do badań hodowlanych i złożenia genomu referencyjnego.

(Britton & Rose) D.R.Hunt

Pitahaya o czerwonej skórce i barwnym miąższu. Badania wybranych genotypów opisują samoniezgodność, wzrost łagiewek pyłkowych oraz zmianę systemu rozrodu po podwojeniu chromosomów.

Gatunek z meksykańskiej grupy Selenicereus vagans. Badania pędów dostarczają danych o skórce, hipodermie i układzie przewodzącym.

(Weing.) Britton & Rose

(Salm-Dyck) D.R.Hunt

(Rol.-Goss.) Hoxey & Gdaniec

(Link ex A.Dietr.) Britton & Rose

(Weing.) S.Arias & N.Korotkova

Południowoamerykański pnący kaktus o jadalnych owocach. Badania nasion z sezonowego lasu w Brazylii pokazują dużą wrażliwość kiełkowania na światło i zależność jego szybkości od temperatury.