KAKTUSYBOTANIKA I UPRAWA
Szukaj na stronie
Aktualności naukowe

Badania nad biologią kaktusów

Publikacje z bieżącego roku. Pytania badawcze, metody i wyniki w krótkich omówieniach ze źródłami.

Rok publikacji 2026 · 10 omówień na stronie

Sprawdzanie nowych omówień…

Wyświetlono 1–9 z 9 wyników

Biologia i fizjologia

Ciepło i niedobór wody różnie wpływają na kiełkowanie kaktusów

Nasiona kaktusów różnią się zdolnością do rozpoczęcia wzrostu przy wyższej temperaturze i ograniczonej dostępności wody. W pracy z 2026 roku porównano pięć gatunków z południowej części pustyni Chihuahua, Echinocactus platyacanthus, Ferocactus pilosus, Mammillaria bocasana, Myrtillocactus geometrizans i Stenocereus huastecorum. Przez 30 dni obserwowano kiełkowanie w temperaturze 25 lub 32°C, a dostępność wody regulowano roztworami glikolu polietylenowego o potencjale 0, −0,2 lub −0,4 MPa. U Echinocactus platyacanthus i Ferocactus pilosus odsetek kiełkujących nasion malał zarówno przy wyższej temperaturze, jak i przy niższym potencjale wody. Myrtillocactus geometrizans zachowywał wysoki odsetek kiełkowania w badanych warunkach, a Stenocereus huastecorum kiełkował lepiej przy 32°C niż przy 25°C. Kiełkowanie Mammillaria bocasana ograniczała przede wszystkim wyższa temperatura. [González-Salvatierra i wsp. 2026]

Znaczenie badania

Badanie określa warunki rozpoczynania wzrostu nasion poszczególnych gatunków w kontrolowanym doświadczeniu. Jego wyniki pomagają dobierać temperaturę i dostępność wody podczas rozmnażania oraz analizować możliwości odnowy populacji w zmieniającym się klimacie. [González-Salvatierra i wsp. 2026]

Publikacja źródłowa

González-Salvatierra C., Zárate-Camargo G., Cach-Pérez M.J., Flores J., Sensitivity of Chihuahuan Desert cacti to heat and water limitation during germination, Flora, 2026, 341:153012, doi: 10.1016/j.flora.2026.153012.

Otwórz publikację ↗
Powiązany temat w portalu ↗
Biotechnologia i zastosowania

Kroenleinia grusonii od nowych pędów in vitro do roślin w podłożu

Wierzchołki młodych siewek Kroenleinia grusonii posłużyły do opracowania metody namnażania tego kaktusa w kulturze in vitro. Badacze porównali pożywki z 6-benzyloaminopuryną, regulatorem wzrostu z grupy cytokinin, oraz jej połączeniami z auksyną, kwasem indolilo-3-octowym. Po 120 dniach dwa najlepsze warianty dawały średnio po 5,13 pędu na eksplantat, czyli wyjściowy fragment rośliny. Były to pożywka z 3 mg/L cytokininowego regulatora oraz pożywka z 1 mg/L tego regulatora i 0,5 mg/L auksyny. W osobnym etapie ukorzeniania pożywka z 2 mg/L kwasu indolilo-3-octowego pozwoliła uzyskać 89% pędów tworzących korzenie. Podczas przenoszenia roślin z naczyń do podłoża wyższe przeżycie, 68,75%, uzyskano w mieszaninie torfu i miejscowej gleby regosol w proporcji 1 do 1. [García-González i wsp. 2026]

Znaczenie badania

Praca rozdziela trzy etapy rozmnażania, powstawanie pędów, tworzenie korzeni i aklimatyzację do warunków poza kulturą. Uzyskany protokół stanowi podstawę namnażania badanego materiału do kolekcji i ochrony poza naturalnym siedliskiem. [García-González i wsp. 2026]

Publikacja źródłowa

García-González D.A., Flores-Margez J.P., Osuna-Ávila P., Propagación in vitro y adaptación de plantas a condiciones ex vitro de Kroenleinia grusonii (Cactaceae), Revista Mexicana de Biodiversidad, 2026, 97:e975700, doi: 10.22201/ib.20078706e.2026.97.5700.

Otwórz publikację ↗
Powiązany temat w portalu ↗
Biologia i fizjologia

Chromosomy i organizacja DNA u Armatocereus z peruwiańskich Andów

W 2026 roku przedstawiono charakterystykę chromosomów Armatocereus matucanensis z populacji Cosma w peruwiańskim regionie Áncash, opisanej w publikacji jako Armatocereus mataranus subsp. ancashensis. Badacze połączyli mikroskopowe obrazowanie chromosomów z fluorescencyjnym znakowaniem fragmentów DNA kodujących rybosomalny RNA. W większości ocenionych metafaz stwierdzono 22 chromosomy, co odpowiada dwóm zestawom po 11. Obszary rDNA 5S występowały na dwóch parach chromosomów, a rDNA 45S na jednej innej parze. Cytometria przepływowa pięciu młodych roślin pozwoliła oszacować diploidalną zawartość DNA w jądrze, oznaczaną jako 2C, na 2,73 pg. W tkance pędu wykryto również jądra o wielokrotnie większej zawartości DNA, wskazujące na endopoliploidię. [Rojas i wsp. 2026]

Znaczenie badania

Wyniki stanowią punkt odniesienia do porównywania organizacji genomu między liniami kaktusów oraz dalszych badań materiału z Áncash. Charakterystyka dotyczy zbadanej populacji i zachowuje jej identyfikację z pracy źródłowej. [Rojas i wsp. 2026]

Publikacja źródłowa

Rojas L.G., Garcia-Paitan M., Ciprian-Salcedo G., Siles M., López A., Comparative cytogenetics and rDNA organization in Cactaceae: insights from Armatocereus mataranus subsp. ancashensis, Plant Systematics and Evolution, 2026, 312:48, doi: 10.1007/s00606-026-02028-6.

Otwórz publikację ↗
Powiązany temat w portalu ↗
Kaktusy w naturze

Korzenie Armatocereus laetus szybko wykorzystują niewielkie opady

Korzenie Armatocereus laetus z sezonowo suchego lasu w Ekwadorze szybko wznawiały pobieranie wody po niewielkich opadach. Praca opublikowana w czerwcu 2026 roku przedstawia 17 miesięcy pomiarów tego kaktusa i trzech współwystępujących gatunków drzew. Za pomocą miniaturowych czujników cieplnych rejestrowano przepływ wody w korzeniach o średnicy od 2 do 6 mm. U kaktusa pojedyncze opady w porze suchej wywoływały szybki wzrost przepływu, podczas gdy u drzew aktywność korzeni wyraźniej zależała od obecności liści i wilgotności gleby. W monitorowanych okresach korzenie kaktusa często pobierały wodę przez niemal całą dobę. Ich aktywność była słabiej związana z zapotrzebowaniem atmosfery na parowanie niż aktywność korzeni porównywanego drzewa Eriotheca ruizii. [Würzberg i wsp. 2026]

Znaczenie badania

Pomiary pokazują, jak pobór wody przez korzenie uzupełnia magazynowanie jej w sukulentnym pędzie w środowisku o nieregularnych opadach. Najpełniejsze szeregi danych pochodziły z jednego korzenia każdego gatunku, dlatego wyniki opisują reakcje monitorowanych korzeni. [Würzberg i wsp. 2026]

Publikacja źródłowa

Würzberg L., Homeier J., Coners H., Mundry R., Gonzaga Poma J.A., Windhorst D., Trachte K., Scholz S., Bendix J., Leuschner C., Contrasting diurnal and seasonal root water uptake patterns among different plant life forms in a neotropical dry forest, Trees, 2026, 40:83, doi: 10.1007/s00468-026-02784-5.

Otwórz publikację ↗
Powiązany temat w portalu ↗
Kaktusy w naturze

Nocne zapylanie Leptocereus leonii przez kubańskiego nietoperza

Leptocereus leonii jest kaktusem endemicznym dla Sierra de Anafe w zachodniej Kubie. Publikacja z 2026 roku opisuje badanie 243 kwiatów, obejmujące ich budowę, czas otwarcia, wydzielanie nektaru i sposób zapylania. Kwiaty pozostawały czynne krócej niż dobę, a produkcja nektaru osiągała szczyt na początku nocy. W doświadczeniu dotyczącym systemu rozrodczego i pory zapylania porównano 185 kwiatów na 73 roślinach. Próby z własnym pyłkiem oraz pyłkiem innych osobników wykazały samoniezgodność, a skuteczne zapylanie zachodziło nocą. Jedynym zarejestrowanym gościem kwiatów był nietoperz Monophyllus redmani, wskazany przez autorów jako zapylacz. [Ruiz i Barrios 2026]

Znaczenie badania

W badanej populacji tworzenie owoców zależało od przenoszenia pyłku między roślinami w czasie nocnego otwarcia kwiatów. Wiedza o tej zależności pozwala uwzględniać zarówno kaktus, jak i jego kontakt z zapylaczem w planowaniu ochrony stanowiska. [Ruiz i Barrios 2026]

Publikacja źródłowa

Ruiz A., Barrios D., Reproductive biology of Leptocereus leonii Britton & Rose, an endemic cactus from seasonally dry tropical forest of western Cuba, Bradleya, 2026, 44:5–17, doi: 10.25223/brad.n44.2026.a3.

Otwórz publikację ↗
Powiązany temat w portalu ↗
Biologia i fizjologia

Komórki i geny kształtujące wielkość kwiatu Disocactus

Rosas-Reinhold i współautorzy porównali rozwój kwiatów Disocactus speciosus i D. eichlamii. Badanie ukazało się online 5 marca 2026 r. Autorzy pobrali pąki obu gatunków w dwóch etapach rozwoju i zestawili mikroskopię z analizą RNA. We wczesnych pąkach komórki listków okwiatu miały zbliżoną wielkość. U D. speciosus późniejszy wzrost obejmował dłuższą proliferację i ekspansję komórek. Różnice były związane z większą końcową wielkością okwiatu. [Rosas-Reinhold i wsp. 2026]

Znaczenie badania

Transkryptomy wskazały homologi genów BIG BROTHER, BIG PETALp i NAC100 jako kandydatów związanych z regulacją wzrostu. Ich udział wymaga dalszych doświadczeń funkcjonalnych. [Rosas-Reinhold i wsp. 2026]

Publikacja źródłowa

Rosas-Reinhold I., Ramírez-Castro C.G., Cervantes C.R., Rodríguez-Alonso G., Piñeyro-Nelson A., Rosas U., Arias S., Insights into the genetic bases of differential organ size in cactus flowers: a case study in two contrasting species, Annals of Botany, 2026, 138(4):1021–1034, doi: 10.1093/aob/mcag046.

Otwórz publikację ↗
Powiązany temat w portalu ↗
Atlas gatunków

Dwa nowe gatunki Acanthocereus z zachodniego Meksyku

Badania terenowe w zachodnim Meksyku pozwoliły opisać dwa nowe gatunki, Acanthocereus crypticus i Acanthocereus veronicae. Publikacja ukazała się 17 maja 2026 roku w Botany Letters. Autorzy połączyli porównanie trzech regionów DNA chloroplastowego z cechami młodych i dorosłych pędów, kwiatów oraz owoców. Acanthocereus crypticus obejmuje populacje z Jalisco, które przez ponad 45 lat wiązano z Acanthocereus rosei. Jego dorosłe pędy są cienkie, walcowate i delikatnie plamiste, a młode mają trzy lub cztery żebra. Acanthocereus veronicae z Jalisco i Nayarit zachowuje trzy żebra w młodych i dorosłych pędach. [González-Zamora i wsp. 2026]

Znaczenie badania

Oba gatunki mają nocne kwiaty, a ich odrębność wspierają dane morfologiczne i chloroplastowe. Opisy dokumentują także małe znane populacje, dla których autorzy zaproponowali kategorie zagrożenia. [González-Zamora i wsp. 2026]

Publikacja źródłowa

González-Zamora P., Ruiz-Sánchez E., Carrillo-Reyes P., Sánchez D., Phylogenetic and morphological evidence reveal two new species of Acanthocereus (Cactaceae) from western Mexico, Botany Letters, 2026, online 17 May 2026, doi: 10.1080/23818107.2026.2660211.

Otwórz publikację ↗
Powiązany temat w portalu ↗
Uprawa i rozmnażanie

Pitahaya w klimacie śródziemnomorskim. Od podpory do zapylenia

W marcu 2026 roku Trindade i współautorzy opublikowali przegląd praktyk uprawowych pitahaya na Półwyspie Iberyjskim. Autorzy połączyli literaturę z głównych regionów produkcyjnych z doświadczeniami uprawy w warunkach śródziemnomorskich. Omówili rozmnażanie, konstrukcje podporowe, cięcie, zarządzanie podłożem i zapylanie. Organizacja pędów wpływa na oświetlenie korony oraz dostęp do kwiatów i owoców. Ręczne zapylanie powiązali z doborem odmian i zapewnieniem odpowiedniej ilości zgodnego pyłku. Analiza bibliometryczna wskazała gospodarkę wodną i strategie nawadniania jako ważne kierunki dalszych badań regionalnych. [Trindade i wsp. 2026]

Znaczenie badania

Praca porządkuje wiedzę z wielu źródeł i proponuje wieloletnie doświadczenia porównujące systemy uprawy. Dla czytelnika w Polsce stanowi punkt odniesienia do biologii rośliny i planowania uprawy pod osłoną. [Trindade i wsp. 2026]

Publikacja źródłowa

Trindade, A.R., Matias, P., Lacerda, V., Pestana, M., Marques, N., Duarte, A., Pitaya as a New Alternative Crop for Iberian Peninsula: Cultural Practices, Plants, 2026, 15(5):807, doi: 10.3390/plants15050807.

Otwórz publikację ↗
Powiązany temat w portalu ↗
Biotechnologia i zastosowania

Żółta pitahaya po zbiorze. Chłód i jakość owocu

Erazo-Lara i współautorzy opublikowali w marcu 2026 roku badanie przechowywania żółtej pitahaya Selenicereus megalanthus ‘Palora’. Owoce z Ekwadoru po zbiorze zanurzano w roztworach jasmonianu metylu lub salicylanu metylu o stężeniu 0,1 mM, a próbę kontrolną traktowano samym roztworem nośnika. Po dwunastodniowym transporcie w 10°C porównano dalsze przechowywanie w 2°C i 10°C. Mierzono jędrność, oddychanie, składniki rozpuszczalne, kwasowość oraz wybrane związki chemiczne owocu. W wariancie 2°C obserwację zakończono po 40 dniach łącznie z transportem z powodu uszkodzeń chłodowych, marszczenia i psucia się owoców. Wariant 10°C oceniano do 55 dnia łącznie z transportem. [Erazo-Lara i wsp. 2026]

Znaczenie badania

Pod koniec przechowywania w 10°C owoce traktowane salicylanem metylu miały więcej oznaczonych związków fenolowych niż kontrolne. Wyniki dotyczą tej odmiany i procedury pozbiorowej, łącząc temperaturę przechowywania z utrzymaniem jakości i reakcją tkanki na chłód. [Erazo-Lara i wsp. 2026]

Publikacja źródłowa

Erazo-Lara, A., Oñate-Bastidas, B.A., García-Pastor, M.E., Padilla-González, P.A., Agulló, V., Serrano, M., Valero, D., Effects of Postharvest Application of Methyl Jasmonate (MeJA) and Methyl Salicylate (MeSA) on Storage of Yellow Pitahaya at Two Temperatures, Horticulturae, 2026, 12(4):398, doi: 10.3390/horticulturae12040398.

Otwórz publikację ↗
Powiązany temat w portalu ↗