Leptocereus leonii

Sierra de Anafe i budowa rośliny

Leptocereus leonii tworzy krzew lub niewielkie drzewo do 5 m wysokości. Pień jest cylindryczny, u podstawy do 30 cm średnicy, z szorstką, łuszczącą się korą. Areole leżą w oddzielnych zagłębieniach ułożonych w pionowych rzędach i mają igłowate ciernie. Badano populację na południowo-wschodnim stoku Sierra de Anafe w zachodniej Kubie, na wysokości 142–186 m. Siedlisko stanowił sezonowo suchy las półzrzucający liście na wapiennym wzgórzu. [Ruiz i Barrios 2026, s. 7–9]

Otwarcie kwiatu i nektar

W pracy z 2026 r. budowę oceniano w 15 kwiatach 13 roślin, a otwieranie i zamykanie w 25 kwiatach 19 roślin. Średnia długość kwiatu wyniosła 42,3 ± 2,9 mm, a średnica po pełnym otwarciu 29,8 ± 2,9 mm. Kwiaty zaczynały się otwierać między 17.30 a 18.30. Zamykanie rozpoczynało się między 6.00 a 7.00 następnego dnia. Podane godziny są czasem miejscowym obserwacji. Trwałość kwiatu była krótsza niż 24 godziny. [Ruiz i Barrios 2026, s. 9–11, 15]

Nektar mierzono w 10 kwiatach, po jednym z każdej rośliny. Wydzielanie rozpoczynało się między 20.00 a 22.00 i dominowało w nocy. Szczyt około 22.00 wynosił średnio 110 ± 10 µl na dwugodzinny przedział zbioru. Łącznie kwiat wydzielał średnio 270 ± 30 µl, a najwyższa odnotowana wartość wyniosła 340 µl. Stężenie cukrów zmieniało się w ciągu nocy i w pojedynczych pomiarach obejmowało 13–18%. [Ruiz i Barrios 2026, s. 9–11]

Samoniezgodność i pora zapylania

Doświadczenia zapylania objęły 185 kwiatów 73 roślin. Samoczynne i ręczne samozapylenie, a także przeniesienie pyłku między kwiatami tej samej rośliny, nie dały owoców. Nocne ręczne zapylenie pyłkiem innej rośliny dało 44% owocowania, przy 25 kwiatach. Gdy kwiaty udostępniono tylko nocnym gościom, owocowało 40% z 25 kwiatów. W kontroli naturalnej było to 32% z 25 kwiatów. Rozwój owoców oceniano 10 dni po otwarciu kwiatu. [Ruiz i Barrios 2026, s. 9–12, tabela 1]

Ręczne krzyżowe zapylanie rano i dostęp wyłącznie dziennych gości nie dały owoców. Wyniki wspierają samoniezgodność i nocną skuteczność zapylania w badanej populacji. Próby różniły się zakładaniem osłon, więc większy wynik nocnego wariantu niż kontroli może wiązać się także z ochroną kwiatu. Badanie nie rozstrzyga bezpośrednio, czy brak porannego sukcesu wynikał z żywotności pyłku, receptywności znamienia, czy obu procesów. [Ruiz i Barrios 2026, s. 12–15, tabela 1]

Zarejestrowany nietoperz

Dwie fotopułapki obserwowały 8 kwiatów przez 4 noce, od 20.00 do 5.00. Zarejestrowano 8 wizyt Monophyllus redmani, a najwięcej przypadało między północą a 2.00. Był to jedyny zapylacz zarejestrowany w tym ograniczonym okresie. Autorzy pozostawili otwartą możliwość udziału nocnych motyli, ponieważ czas obserwacji był krótki. Ochrona populacji obejmuje więc także utrzymanie jej nocnych powiązań z fauną. [Ruiz i Barrios 2026, s. 10–13]

Nasiona w doświadczeniu z 2025 r.

Osobne badanie kiełkowania wykorzystało nasiona z Sierra de Anafe zebrane w maju 2016 r. Po 28 dniach w świetle wykiełkowało średnio 42,28 ± 5,09% przy 25°C i 21,71 ± 9,76% przy 25/35°C. W ciemności przy 25°C wynik wyniósł 0%. Każdy wariant obejmował 7 powtórzeń po 25 nasion na agarze 1%. Część niewykiełkowanych nasion pozostała żywa. Wynik opisuje wczesny etap życia, z odmiennymi ograniczeniami niż kwitnienie dorosłych roślin. [Barrios i wsp. 2025, s. 3–4, 7–8, tabele 1–3]