Corryocactus

Zasięg i aktualny zakres rodzaju

Plants of the World Online przyjmuje 16 gatunków Corryocactus. Rodzaj występuje naturalnie w Peru, Boliwii i północnym Chile. Do jego synonimów należy Erdisia, dawna nazwa części mniejszych kaktusów o smukłych pędach. Jej obecność w starszej literaturze opisuje historyczny podział tego samego dzisiejszego rodzaju. [2-WWW]

W 2025 r. opisano C. volcanicus z doliny Andagua w południowym Peru. W aktualnej bazie POWO jest on odrębnym, przyjętym gatunkiem. Bliskość wyglądu z C. brevistylus wymaga porównania kwiatów, owoców i nasion. Same długie ciernie i kolumnowy pokrój dają zbyt mało cech do rozdzielenia tych roślin. [Pauca-Tanco i Hoxey 2025] [2-WWW]

Różne rozmiary i sposoby rozgałęziania

Rodzaj obejmuje krzewy i rośliny o pokroju drzewiastym. Pędy mają wyraźne żebra i uzbrojone w ciernie areole. Kwiaty są lejkowate, z krótką, grubą rurką, łuskami i owłosieniem na zewnętrznych częściach. Kuliste owoce mogą zachowywać ciernie podczas rozwoju, a część gatunków ma nasiona otoczone osłonką śluzową. [Ostolaza Nano 2014, s. 442]

Rozgałęzienie może powstawać przy podstawie kolumnowego pędu albo w systemie pędów podziemnych. Ten drugi sposób opisano u C. aureus. W katalogu terenowym Arequipa roślinę przedstawiono jako krzew o wzniesionych pędach, występujący w suchych dolinach, zaroślach i na skalistych stokach. Cechy pokroju i siedliska różnią się zatem już między dobrze udokumentowanymi gatunkami. [Pauca Tanco i Quipuscoa Silvestre 2017, s. 454]

Nasiona reagujące na światło

W doświadczeniu Jara-Peñi i współautorów nasiona C. aureus i C. brevistylus z Arequipa kiełkowały przy oświetleniu, a w ciemności pozostawały bez kiełkowania przez czas testu. Każdy wariant obejmował pięć szalek po 25 nasion. Inkubacja trwała 30 dni, przy temperaturach 18–25°C i fotoperiodzie 12 godzin. Wynik wskazuje na dodatnią fotoblastię tych dwóch badanych partii, czyli pobudzanie kiełkowania przez światło. [Jara-Peña i wsp. 2024, s. 6, tab. 2]

Oświetlenie w komorze kiełkowania było czynnikiem doświadczenia, a dalsze przeżywanie siewek w siedlisku pozostawało poza jego zakresem. Próba obejmowała dwa gatunki rodzaju. U pozostałych członków Corryocactus reakcja wymaga własnych danych, podobnie jak wpływ jakości światła, temperatury i wieku nasion. [Jara-Peña i wsp. 2024, Materiał i metody, Wyniki]

Roślina pasożytnicza i tkanki gospodarza

C. brevistylus jest gospodarzem Ligaria cuneifolia z rodziny Loranthaceae. Jej zielone, ulistnione pędy wyrastają na zewnątrz kaktusa, a wewnętrzna część pozostaje blisko powierzchni jego pędu. Pasożyt wykorzystuje wiązki przewodzące położone w korze pierwotnej. W badanych tkankach obserwowano tworzenie nowych wiązek, przyrost drewna oraz odpowiedzi ograniczające kontakt obu roślin. [Mauseth i wsp. 2015, s. 6–12]

Badanie dotyczyło szczegółowo C. brevistylus. Opisuje jego reakcję na konkretną roślinę pasożytniczą i pozwala śledzić, jak trwały, fotosyntetyzujący miękisz może zmienić kierunek rozwoju. Budowę tej relacji rozwija artykuł „Ligaria wewnątrz kaktusa. Przebudowa tkanek Corryocactus”. [Mauseth i wsp. 2015]

Rozmnażanie przez zachowany pęd

W szkółkowym doświadczeniu na C. brevistylus porównano sadzonki zachowujące większą część pędu z cylindrycznymi i podłużnie rozciętymi fragmentami. Przeżycie w końcowym etapie próby było najwyższe w pierwszym wariancie. Zakres doświadczenia i szczegółowe różnice między przygotowaniem fragmentów opisano w karcie gatunku. Wynik odnosi się do całego zastosowanego protokołu, w tym rodzaju podłoża i okresu zasychania ran. [Trevizan Rispoli i Baltierra Chipana 2018, s. 113–116]

Powiązane artykuły