Corryocactus aureus

Przyjęta nazwa i dawne ujęcia

POWO przyjmuje nazwę Corryocactus aureus. Do jej synonimów należą Cactus aureus, Cleistocactus aureus, Erdisia meyenii, Cereus meyenii, Corryocactus acervatus i C. cuajonesensis. Historyczne nazwy zachowują informację o dawnych podziałach rodzaju i mogą odnosić się do tej samej dzisiejszej karty. [2-WWW]

Katalog Arequipa z 2017 r. jeszcze wyodrębniał C. acervatus. Autorzy wskazywali na podobieństwo do C. aureus i trudność porównania kwiatów, ponieważ pierwotny opis pierwszej nazwy nie obejmował pełnych cech kwiatowych. Bieżące ujęcie atlasu łączy te nazwy według POWO. Zmienność dawnych opisów pozostaje związana z konkretnym materiałem i stanowiskiem. [Pauca Tanco i Quipuscoa Silvestre 2017, dyskusja taksonomii Corryocactus] [2-WWW]

Kolonia połączona pędami podziemnymi

Roślina tworzy podziemne odgałęzienia i krótkie, pionowe pędy nadziemne. W monografii Ostolazy mają one około 30 cm długości, 3–5 cm średnicy i 5–8 żeber. Kwiaty opisano jako żółtopomarańczowe do czerwonopomarańczowych, około 4 cm długości, a owoce jako zielonkawe do czerwonawych. Ten pokrój wyraźnie różni się od wysokich, masywnie rozgałęzionych kolumn C. brevistylus. [Ostolaza Nano 2014, s. 444, 446]

Podziemne odgałęzienia łączą krótkie pędy nadziemne w skupienia. Ostolaza opisuje ten pokrój jako kolonijny, a katalog terenowy Arequipa potwierdza obecność pędów podziemnych. Powierzchnia takiej kolonii może zatem przedstawiać wiele wzniesionych pędów jednej rozgałęzionej rośliny. [Ostolaza Nano 2014, Ostolaza s. 444, katalog s. 454] [Pauca Tanco i Quipuscoa Silvestre 2017, Ostolaza s. 444, katalog s. 454]

Siedlisko i materiał terenowy

Gatunek jest rodzimy dla Peru. Katalog Arequipa opisuje jego stanowiska w regionach Arequipa i Moquegua, w suchych dolinach, zaroślach oraz na skalistych zboczach, na wysokości 2000–3000 m n.p.m. Wpis wiąże dane ze zbiorami zielnikowymi, m.in. Hutchison 7224, Ritter 269 i Rose 18801. Jest to udokumentowany zakres materiału katalogowego, odróżniony od bieżącej decyzji o granicach taksonu. [2-WWW] [Pauca Tanco i Quipuscoa Silvestre 2017, s. 454]

Światło uruchamia kiełkowanie

Nasiona z Arequipa badano na agarze 1%. Każdy wariant obejmował pięć szalek po 25 nasion. Inkubacja trwała 30 dni w temperaturach 18–25°C. Wariant oświetlany otrzymywał 12 godzin światła na dobę, a ciemny był osłonięty podwójną warstwą folii aluminiowej. Za kiełkowanie uznawano wysunięcie korzenia zarodkowego do długości 2 mm. [Jara-Peña i wsp. 2024, s. 6]

W świetle wykiełkowało 89,6% nasion, a w ciemności 0%. Reakcja tej próby odpowiada dodatniej fotoblastii. Nasiona C. aureus nie należały do grupy poddawanej skaryfikacji w tym doświadczeniu. Uzyskany wynik dotyczy kiełkowania. Dalszej pielęgnacji siewek i ich przeżywania w naturalnym siedlisku nie oceniano. [Jara-Peña i wsp. 2024, s. 6, tab. 2]