Budowa brodawki i rozwój rośliny
U młodych koryfant bruzda na górnej stronie brodawki bywa niepełna lub jeszcze niewidoczna. W trakcie rozwoju rozszerza się strefa areoli, a bruzda dochodzi ku pachwinie, czyli zagłębieniu przy nasadzie brodawki. Zmienia się także liczba i ułożenie cierni. Dorosła roślina może wytwarzać silne ciernie środkowe, których brakowało u siewki. Monografia Dichta i Lüthyego dokumentuje różne tempo osiągania wyglądu dorosłego u poszczególnych gatunków. [Dicht i Lüthy 2005, s. 5–12]
Rozpoznanie opiera się na zespole cech. Analiza morfologiczna z 2016 r. wykorzystała 467 roślin zbadanych w terenie i 1373 zapisy zielnikowe dla 48 taksonów w ówczesnym ujęciu. Zestawiono 28 cech, w tym 17 ilościowych i 11 jakościowych. Wymiary różnych grup częściowo się nakładały. U C. georgii opisano także zależność pokroju od mikrosiedliska, z roślinami bardziej spłaszczonymi w odkrytych miejscach i wydłużonymi w cieniu. [Vázquez-Benítez i wsp. 2016, s. 24–26, 38–42]
Zasięg i różnorodność siedlisk
W ujęciu Plants of the World Online rodzaj obejmuje 43 zaakceptowane gatunki. Jego zasięg rozciąga się od Arizony, Nowego Meksyku i Teksasu po Meksyk. Większość różnorodności przypada na obszar Meksyku. Opisy monograficzne obejmują zbiorowiska trawiaste, suchy zaroślowy krajobraz i stanowiska związane z lasami. Poszczególne gatunki rosną na podłożach wapiennych albo wulkanicznych, a niektóre mają wąskie powiązania z określonym siedliskiem. [2-WWW] [Dicht i Lüthy 2005, POWO, 11 października 2026; monografia, s. 3–4]
Przykładem siedliskowej odrębności jest C. maiz-tablasensis, opisana z trawiastych równin o podłożu gipsowym. C. jalpanensis rośnie na próchnicy zalegającej na skałach wapiennych, a smukła C. pulleineana może opierać długie pędy o sąsiednie agawy i rośliny rodzaju Hechtia. Ta różnorodność pomaga wyjaśnić odmienne kształty pędów i korzeni. [Dicht i Lüthy 2005, s. 4, 58, 153, 169]
Pokrewieństwo i zakres rodzaju
Analiza pięciu regionów DNA chloroplastowego z 2022 r. objęła 44 gatunki nazwane w badaniu koryfantami oraz 43 dodatkowe gatunki Cacteae. Włączenie cech morfologicznych pomogło rozdzielić główne linie. Autorzy uzyskali spójną grupę Coryphantha po wyłączeniu Pelecyphora macromeris (w pracy Coryphantha macromeris). Ten gatunek znalazł się w linii z dawnymi eskobariami i pelecyforami. W obrębie koryfant rozpoznano dwie główne linie i siedem podgrup, zaproponowanych jako podrodzaje i sekcje. [Sánchez i wsp. 2022, s. 115, 117–125, 145–149]
Pełna bruzda brodawki, wierzchołkowe położenie kwiatów, całobrzegie zewnętrzne listki okwiatu, zielone owoce i płaska wielokomórkowa rzeźba bocznej powierzchni nasiona tworzyły w tej analizie wspólny zespół cech koryfant. Gruczoły przy pachwinach pojawiły się natomiast w więcej niż jednej linii. Ich obecność, umiejscowienie i sezonowa aktywność dostarczają informacji o określonych grupach, ale sam pojedynczy gruczoł nie przesądza o bliskim pokrewieństwie wszystkich noszących go gatunków. [Sánchez i wsp. 2022, s. 119–127]