Coryphantha durangensis

Budowa i rozpoznawanie

Monografia opisuje pędy jajowate lub kolumnowe z silnie wełnistym wierzchołkiem i odrostami przy nasadzie. Płaskie, romboidalne brodawki zachodzą na siebie jak dachówki. Ciernie boczne są cienkie; górne mogą osiągać znacznie większą długość od dolnych. U grupy nominatywnej pojedynczy ciemny cierń środkowy jest skierowany ku górze lub nie występuje. Jasnożółte kwiaty mają czerwonawą pręgę na zewnętrznych listkach okwiatu. [Dicht i Lüthy 2005, s. 148–149]

Siedlisko i zmienność

Grupę nominatywną monografia wiąże ze skalistymi zboczami wzgórz wulkanicznych wschodniego Durango i sąsiedniej Coahuila. Materiał opisany jako subsp. cuencamensis różni się większą liczbą brodawek i silniejszym uzbrojeniem, a jego stanowiska leżą na wapiennym żwirze pod krzewami. Informacje o tych grupach zachowują rozróżnienie przyjęte w źródle. [Dicht i Lüthy 2005, s. 148–149]

Położenie nasion a kiełkowanie

Nasiona zebrane w kwietniu 2009 r. od co najmniej dziesięciu roślin w Cañón de Fernández w Durango wysiano na powierzchni albo zakopano na głębokości 0,5 cm. Porównano gleby spod meskitu i z otwartej przestrzeni. Każdy z czterech wariantów obejmował pięć powtórzeń po 20 nasion, czyli po 100 nasion. W ciągu miesiąca na powierzchni wykiełkowało 96% nasion w glebie spod meskitu i 56% w glebie z otwartego miejsca. Po zakopaniu uzyskano odpowiednio 2% i 0%. [Muro-Pérez i wsp. 2014, s. 345–347, ryc. 1B]

Położenie nasiona było silnie związane z wynikiem, a rodzaj gleby również różnicował kiełkowanie na powierzchni. Autorzy wiązali efekt zakopania między innymi z ograniczeniem światła. Światła, właściwości gleby i samego przykrycia nie rozdzielono na niezależne czynniki, dlatego z tego doświadczenia wynika przede wszystkim przewaga powierzchniowego położenia nasion w użytym układzie. Nie oceniano dalszego losu niekiełkujących nasion. [Muro-Pérez i wsp. 2014, s. 346–348, dyskusja]

Powiązane artykuły