Budowa i fizjologia, rozmnażanie, siedliska oraz ewolucja kaktusów. Karty łączą opisy roślin z wynikami publikacji i wyjaśnieniami dawnych nazw.
Wyświetlono 1–12 z 45 wyników
Rodzaj obejmujący opuncje o członowanych pędach — od niskich, rozrastających się darni po rozgałęzione krzewy i drzewa. Jego różnorodność tworzą zarówno rozdzielanie linii ewolucyjnych, jak i krzyżowanie oraz zwielokrotnianie zestawów chromosomów. [Majure i wsp. 2012b] [Majure i wsp. 2017] [2-WWW]
Czytaj o rodzaju OpuntiaRodzaj skupia niskie kaktusy o płaskich członach oraz formy o długich, wspinających się pędach. Ich historia łączy suche lasy Brazylii z odległymi stanowiskami w Wenezueli. Różnice liczby chromosomów, zdolność odrastania z owoców i nowe opisy gatunków pokazują kilka odrębnych dróg rozwoju tej grupy. [Menezes i Alves 2024] [Majure i wsp. 2013] [Freitas i wsp. 2021] [2-WWW]
Czytaj o rodzaju TacingaPołudniowoamerykański rodzaj obejmujący dwa gatunki, Salmonopuntia salmiana i S. schickendantzii. Ich nazwy pojawiają się także w dawnych opracowaniach Opuntia i Austrocylindropuntia. [2-WWW]
Czytaj o rodzaju SalmonopuntiaNiewielkie kaktusy północno-wschodniego Meksyku, których żebra dzielą się na poprzeczne fałdy. Ich budowa łączy silnie urzeźbioną powierzchnię z miękkim wnętrzem pędu i drewnem pozbawionym włókien u dwóch gatunków zbadanych anatomicznie. [Porembski 1996] [Vázquez-Sánchez i wsp. 2017] [2-WWW]
Czytaj o rodzaju AztekiumRodzaj obejmuje dwa gatunki o grubych, żebrowanych pędach i silnie owłosionym wierzchołku. Niewielki Echinocactus horizonthalonius i osiągający metrowe rozmiary E. platyacanthus łączy wspólna historia ewolucyjna, dobrze widoczna także w budowie siewek. [Vargas-Luna i wsp. 2018] [2-WWW]
Czytaj o rodzaju EchinocactusRodzaj północnoamerykańskich kaktusów o ostrych żebrach, mocnych cierniach i zróżnicowanych owocach. Obejmuje niską, częściowo zagłębioną w podłożu Homalocephala texensis, tworzącą kępy H. polycephala oraz zwykle pojedynczą H. parryi. Te trzy gatunki przez wiele lat opisywano wspólnie z Echinocactus. [Vargas-Luna i wsp. 2018] [2-WWW]
Czytaj o rodzaju HomalocephalaKaktusy suchych obszarów Ameryki Północnej, których niewielkie pędy kryją bardzo różne strategie przetrwania. Odnowa populacji zależy od zapylania, przeżywania nasion w glebie, krótkich okresów odpowiednich dla siewek i zdolności dorosłych roślin do odbudowy pędu. [Lariviere i wsp. 2024] [Coles i wsp. 2012] [2-WWW]
Czytaj o rodzaju SclerocactusŻebrowane kaktusy południowo-zachodnich Stanów Zjednoczonych i Meksyku. Silne ciernie otaczają pędy o zróżnicowanych rozmiarach, a kwiaty rozwijają się blisko ich wierzchołków. Badania wybranych gatunków pokazują, jak rozmnażanie zależy od pszczół oraz mrówek odwiedzających nektarniki pozakwiatowe. [2-WWW] [McIntosh 2005] [Ness 2006]
Czytaj o rodzaju FerocactusNiewielkie, żebrowane kaktusy o haczykowatych cierniach i nektarnikach położonych przy areolach. Dwa przyjęte gatunki obejmują rośliny środkowego Meksyku oraz obszar rozciągający się od południa Stanów Zjednoczonych w głąb Meksyku. [2-WWW] [Arias i Aquino 2019] [Britton i Rose 1922]
Czytaj o rodzaju GlandulicactusNiewielkie kaktusy patagońskich równin i dolin andyjskich. Podobne pędy kryją wyraźne różnice w kwiatach, owocach i budowie części podziemnych. Rewizja łącząca obserwacje terenowe z tysiącami markerów DNA pozwoliła rozpoznać nowe gatunki i uporządkować ich pokrewieństwo. [Böhnert i wsp. 2025]
Czytaj o rodzaju AustrocactusKaktusy zachodniej części Ameryki Południowej, obejmujące zarówno niewysokie, kolonijne rośliny, jak i rozgałęzione kolumny. Dzienne kwiaty wyrastają na żebrowanych pędach, a mięsiste owoce zawierają liczne nasiona. Badania wybranych gatunków odsłaniają zależność kiełkowania od światła oraz niezwykłą przebudowę tkanek pod wpływem rośliny pasożytniczej. [2-WWW] [Ostolaza Nano 2014] [Jara-Peña i wsp. 2024] [Mauseth i wsp. 2015]
Czytaj o rodzaju CorryocactusKolumnowe kaktusy zachodniego wybrzeża Ameryki Południowej, od południowego Peru po Chile. Rozgałęzione pędy tworzą krzewy i niewielkie drzewa. Ich biologia łączy wodę z mgły, zmienny rytm deszczu oraz rozród na silnie odizolowanych stanowiskach. Badania DNA wskazują bliskie pokrewieństwo z patagońskim Austrocactus. [2-WWW] [Merklinger i wsp. 2021] [Stanton i wsp. 2014]
Czytaj o rodzaju EulychniaWyświetlono 1–12 z 12 wyników
Południowoafrykański sukulent pędowy z rodziny toinowatych. Rozrasta się w kępy mięsistych pędów i tworzy duże, owłosione kwiaty o zapachu przyciągającym muchówki. [2-WWW] [13-WWW]
Czytaj kartę Stapelia grandifloraNiewielki, kępiasty sukulent południowoafrykańskiego Karoo. Gęsto ustawione brodawki z długimi końcami nadają pędom charakterystyczną szczeciniastą powierzchnię. [19-WWW] [2-WWW]
Czytaj kartę Huernia pillansiiBrazylijski gatunek o sinawozielonych pędach, ostrych żebrach i złocistych cierniach przy wierzchołku. Rośnie na skalnych ścianach w krajobrazie wilgotnego lasu subtropikalnego. [2-WWW] [Anceschi i Magli 2018]
Czytaj kartę Parodia magnificaKarta obejmuje roślinę znaną w kolekcjach jako Echinopsis subdenudata — niewielki, szarozielony kaktus z filcowatymi areolami i długimi białymi kwiatami. POWO włącza tę nazwę do Echinopsis ancistrophora. [Cárdenas 1956] [2-WWW]
Czytaj kartę Echinopsis ancistrophoraMeksykański kaktus o długich, trójkanciastych brodawkach zakończonych papierowatymi cierniami. Duże żółte kwiaty pojawiają się przy końcach młodych brodawek. [Britton i Rose 1922]
Czytaj kartę Leuchtenbergia principisNiewielki kaktus o wyraźnych żebrach i drewnie, którego budowa zmienia się wraz z rozwojem. Stanowi przykład rośliny kulistej wytwarzającej układ włókien częściej kojarzony z wyższymi przedstawicielami Cacteae. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2017]
Czytaj kartę Geohintonia mexicanaSilnie żebrowany kaktus o złocistych młodych cierniach i gęsto owłosionym wierzchołku. Wiek zmienia jego proporcje oraz barwę uzbrojenia. Powszechnej obecności w uprawie towarzyszy odrębna historia naturalnych populacji, których poznanie wymaga między innymi badań genetycznych. [Britton i Rose 1922] [Hardesty i wsp. 2008]
Czytaj kartę Kroenleinia grusoniiChilijski kaktus o niebieskawozielonych, walcowatych członach. Tworzy rozległe skupienia, które odnawiają się także z odłączonych fragmentów pędu. Badania DNA plastydowego łączą go z rodzajami Airampoa i Salmonopuntia. [23-WWW] [Köhler i wsp. 2023]
Czytaj kartę Miqueliopuntia miqueliiNiski, gęsto ocierniony kaktus endemiczny dla Galápagos. Jego skupienia zajmują słabo porośnięte powierzchnie zastygłej lawy. Szczegółowa dokumentacja obejmuje pierwotny opis botaniczny oraz badania kryształów szczawianu wapnia w tkankach. [24-WWW] [Stöcklin 2009] [Robinson 1902] [Hartl i wsp. 2007]
Czytaj kartę Brachycereus nesioticusGatunek z Nuevo León, którego młode rośliny badano podczas stopniowego przejścia ze szklarni do warunków terenowych. Porównanie podłoży i ekspozycji opisuje przeżywanie przygotowanej partii roślin w doniczkach, przy podlewaniu i osłonie przed zwierzętami. [2-WWW] [Salas Cruz i wsp. 2018]
Czytaj kartę Acharagma roseanumPrzyjęty gatunek z Boliwii i Paragwaju, wcześniej zaliczany także do Browningia. Dane chloroplastowe wykazały jego odrębność od głównej linii Browningia. [2-WWW] [Nyffeler 2002]
Czytaj kartę Castellanosia caineanaDrzewiasty kaktus z południowo-zachodniego Meksyku. Na dojrzałych gałęziach tworzy cefalia o gęstej okrywie włosków i szczecin. Przekroje anatomiczne pokazują specjalizację obszaru kwitnienia i zmiany związane z jego starzeniem. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2016] [2-WWW]
Czytaj kartę Mitrocereus militaris
