Brachycereus nesioticus

Endemiczny rodzaj Galápagos

Plants of the World Online uznaje Brachycereus nesioticus za jedyny gatunek rodzaju Brachycereus. Jego wcześniejsza nazwa to Cereus nesioticus. W części florystycznego opracowania Robinsona z 1902 r. opis Karla Schumanna został opublikowany właśnie pod nazwą Cereus. Obecną kombinację przypisuje się Curtowi Backebergowi i publikacji z 1936 r. [2-WWW] [Robinson 1902] [2-WWW]

Skupienie krótkich, ociernionych pędów

Pędy są walcowate i wyrastają blisko siebie, tworząc zwarte skupienia. Stöcklin opisuje ich wysokość do około 0,5 m oraz gęste żółtobrunatne ociernienie. W pierwotnej diagnozie Schumanna podkreślono rozchodzenie się pędów od wspólnej nasady. Niskie żebra były silnie karbowane, przez co ich przebieg rozdzielał się na brodawkowate odcinki. [Stöcklin 2009] [Robinson 1902]

Areole, czyli krótkopędy wytwarzające między innymi ciernie, opisano jako okrągłe i skąpo wełniste. Liczne ciernie różniły się długością, a ich układ nie dawał wyraźnego podziału na ciernie centralne i promieniste. Schumann zwrócił uwagę na tak gęstą osłonę cierniową, że powierzchnia pędu stawała się niewidoczna. Są to cechy materiału dokumentującego pierwotny opis gatunku. [Robinson 1902]

Kwiat, owoc i nasiona w pierwotnym opisie

Wąska rurka kwiatowa ma areole z cierniami, podobnie jak zewnętrzna część dolnej, otaczającej zalążnię strefy kwiatu. Listki okwiatu są wąskie, zwłaszcza wewnętrzne. W materiale opisanym przez Schumanna kwiat miał 7 cm długości. Nitki pręcików były bardzo krótkie, poniżej 1 mm, i osadzone blisko wylotu rurki. [Robinson 1902]

Owoc opisano jako elipsoidalny, zwężony u nasady, z ociernionymi areolami w górnej części. Dla badanego materiału podano około 2,5 cm długości i 1,3 cm grubości. Zawierał liczne elipsoidalne, czerwonawobrązowe nasiona z drobno punktowaną powierzchnią. Podane wielkości pochodzą z diagnozy gatunku. Ich zakres obejmuje jej materiał, a nie porównawcze pomiary wszystkich współczesnych populacji. [Robinson 1902]

Wyspy i szczeliny zastygłej lawy

Wykaz Fundacji Charlesa Darwina potwierdza występowanie na Isabeli, Fernandinie, Pincie, Santiago i Genovesie oraz na czterech wysepkach. Gatunek jest endemitem archipelagu i pozostaje szeroko rozmieszczony na stosunkowo młodych polach lawowych. Stöcklin przedstawia go jako roślinę pionierską na odsłoniętej lawie. [24-WWW] [Stöcklin 2009]

Dokumentacja tego siedliska sięga pierwotnego opisu. Przy okazach z Elizabeth Bay na Isabeli wskazano pola lawowe, a przy zbiorach ze wschodniej Fernandiny nagą, czarną lawę. Nazwy Albemarle i Narborough użyte w tej publikacji odpowiadają dzisiejszym Isabeli i Fernandinie. Lüttge opisuje rośliny zajmujące wąskie szczeliny lawy i w pełni wystawione na słońce. [Robinson 1902] [24-WWW] [Lüttge 2010]

Kryształy wewnątrz tkanek

Hartl i współautorzy w 2007 r. zbadali kryształy szczawianu wapnia w szerokiej próbie kaktusów. Łączyli dyfrakcję rentgenowską z mikroskopią świetlną, polaryzacyjną i skaningową mikroskopią elektronową. W materiale B. nesioticus stwierdzono szczawian wapnia w formie dwuwodnej, oznaczanej jako COD. Opis mikroskopowy obejmuje pojedyncze tetragonalne bipiramidy i druzy zbudowane z pryzmatycznych kryształów. [Hartl i wsp. 2007]

Bipiramida ma postać dwóch piramid stykających się podstawami. Druza jest wielokrystalicznym skupieniem. Praca dokumentuje zatem zarówno skład mineralny, jak i kilka postaci przestrzennych kryształów tego gatunku. Biologiczne funkcje takich złogów autorzy rozpatrywali szerzej jako hipotezy. Dla B. nesioticus nie przedstawili doświadczenia, które rozstrzygałoby ich udział w ochronie przed promieniowaniem lub regulacji gospodarki wapniowej. [Hartl i wsp. 2007]

Fizjologia a rozpoznanie siedliska

Lüttge umieścił B. nesioticus w przeglądzie ekologii roślin CAM, omawiając silnie nasłonecznione powierzchnie lawowe. W 2010 r. wskazywał przy tym brak znanych mu badań ekofizjologicznych tego gatunku. Opis stanowiska i ogólna wiedza o CAM tworzą podstawę hipotez o oszczędzaniu wody. Szczegółowy dobowy przebieg wymiany gazowej Brachycereus wymaga pomiarów gatunkowych. Zależność między tymi poziomami wiedzy rozwija artykuł „Kaktus na zastygłej lawie”. [Lüttge 2010]

Powiązane artykuły