Kadenicarpus

Przyjęte gatunki i historia nazw

POWO przyjmuje trzy gatunki Kadenicarpus, K. heliae, K. horripilus i K. pseudomacrochele. Rodzaj występuje naturalnie we wschodnim Meksyku. W atlasie dawne nazwy Turbinicarpus horripilus, T. pseudomacrochele i T. heliae prowadzą do obecnego rodzaju. Nazwa Bravocactus pozostaje jego synonimem. [2-WWW]

Analiza z 2019 r. obejmowała K. horripilus i kompleks K. pseudomacrochele. Autorzy połączyli grupę wyróżnianą wcześniej jako Bravocactus z Kadenicarpus, zachowując drugą z tych nazw. Dzisiejsze K. heliae (wcześniej Turbinicarpus heliae) otrzymało obecną kombinację w 2021 r. Zakres współczesnego rodzaju jest przez to szerszy od zestawu gatunków rzeczywiście zbadanych w pracy z 2019 r. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, Vázquez-Sánchez i wsp., s. 414–416] [2-WWW]

Pokrewieństwo i nasiona

W analizie DNA oraz cech strukturalnych z 2019 r. badany Kadenicarpus tworzył linię siostrzaną wobec grupy Ariocarpus i Turbinicarpus. Podobne kuliste pędy i zróżnicowane ciernie prowadziły wcześniej do łączenia tych roślin z innymi rodzajami. Odrębność wspierała kombinacja cech nasion i tkanek pędu. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, s. 409, 412]

Mikrorzeźba powierzchni nasion Kadenicarpus jest gładka, a mikropyle i znamię po sznureczku tworzą wspólną strefę. Owoce otwierają się przez podłużne szczeliny. Te cechy współwystępują z określonym układem tkanek, jednak nie każda z nich jest wyłączna dla rodzaju. Wspólne pochodzenie grupy autorzy oceniali na podstawie całego zbioru cech oraz sekwencji DNA. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, s. 409, 412, 416–417]

Włókna i kryształy w pędzie

W porównaniu anatomicznym 35 taksonów włókna drewna w wiązkach kory występowały wyłącznie w badanej linii Kadenicarpus. Wiązki te przechodzą przez miękisz magazynujący, poza głównym walcem przewodzącym. Główne drewno pędu badanych kadenikarpusów było natomiast bezwłókniste, z naczyniami wśród cewek szerokowstęgowych. Miejsce występowania włókien jest więc istotną częścią cechy diagnostycznej. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 2–4]

Hipoderma zawierała kryształy pryzmatyczne, podobnie jak u Turbinicarpus. U K. horripilus pryzmatyczne kryształy obserwowano również w rdzeniu, natomiast u K. pseudomacrochele subsp. minimus w rdzeniu były druzy. Komórki korka wtórnej tkanki okrywającej miały cienkie ściany. Rozmieszczenie kryształów różni się zatem między warstwami pędu i między taksonami tego samego rodzaju. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 2–4]

Rozmieszczenie i granice kompleksów

W pracy z 2019 r. opisano populacje związane z wapiennymi podłożami Hidalgo i Querétaro, między innymi w rejonie kanionu Metztitlán i Zimapán. Współczesna karta POWO podaje dla K. horripilus zasięg od Querétaro do Veracruz. Mapa starszej publikacji przedstawia obszar i materiał analizowane w tamtym opracowaniu, a szerszy zasięg obecnie przyjętego gatunku wymaga korzystania z aktualnej bazy. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, Vázquez-Sánchez i wsp., s. 415] [2-WWW]

Kompleks K. pseudomacrochele ma w POWO trzy przyjęte podgatunki. W badaniu z 2019 r. podgatunki w ówczesnym ujęciu nie tworzyły jednej wyraźnie wyodrębnionej grupy na drzewie. Autorzy wskazali potrzebę szerszego próbkowania populacji. Obecne nazwy podgatunków porządkują dane, a wynik analizy opisuje nierozstrzygnięty problem biologiczny wewnątrz kompleksu. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, Vázquez-Sánchez i wsp., s. 412, 414, 416] [2-WWW]

Rozmiary biominerałów w szerokim porównaniu Cacteae

W badaniu z 2022 r. Kadenicarpus należał do grup o najmniejszych mierzonych biomineralach: średnia maksymalna długość wynosiła około 32 µm w korze i 31 µm w rdzeniu. Dla pomiarów wybierano po 25 biominerałów z danego osobnika i danej warstwy w środkowej części pędu. Średnie rodzajowe odnoszą się do przebadanego materiału i nie opisują osobno każdego z trzech dzisiejszych gatunków. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2022, s. 2, 4, 8–9, tabela 1, ryc. 3]

Hipoderma badanych kadenikarpusów zawierała formy pryzmatyczne, podobnie jak u Turbinicarpus. Ich kształt zestawiono z druzami Rapicactus. Różnica stanowiła cechę pomocniczą w systematyce, a porównanie chemiczne oparto na mikroskopii elektronowej i spektroskopii rentgenowskiej z dyspersją energii. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2022, s. 5–9, ryc. 7]

Powiązane artykuły