Nazwa i rozmieszczenie
Kadenicarpus horripilus jest przyjętą nazwą gatunku. POWO podaje naturalny zasięg od Querétaro do Veracruz w Meksyku. Basionimem jest Mammillaria horripila, opisane w 1838 r. W literaturze spotyka się między innymi Turbinicarpus horripilus, Gymnocactus horripilus i Bravocactus horripilus. Obecną kombinację opublikowano w 2019 r. [2-WWW]
Publikacja systematyczna z 2019 r. omawia populacje związane z kanionem Metztitlán w Hidalgo. Badanie mikrobudowy cierni obejmowało nasiona TCG 40201 o pochodzeniu San Pablo w tym samym stanie. Te miejsca opisują badany materiał. Aktualny przyjęty zasięg w POWO jest szerszy. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, Vázquez-Sánchez i wsp., s. 415. Mosco, s. 121, tab. 1] [Mosco 2009, Vázquez-Sánchez i wsp., s. 415. Mosco, s. 121, tab. 1] [2-WWW]
Twarde ciernie z wypustkami
W badaniu Mosco cierń centralny miał drewnistą fakturę i ostre zakończenie. Skórka była ciągła i tworzyła pierzaste wypustki. Pod nią leżały warstwy komórek o cienkich ścianach, a głębiej zwarte włókna o grubych ścianach. Twardy rdzeń i zewnętrzne wypustki są odrębnymi częściami budowy ciernia. [Mosco 2009, s. 121–124, tab. 2, ryc. 1D]
Relief skórki z pierzastymi wypustkami występował również u Turbinicarpus laui i niektórych innych badanych taksonów. Podobieństwo powierzchni ciernia przekracza więc współczesne granice rodzajów. O rozdzieleniu Kadenicarpus i Turbinicarpus informuje szerszy zestaw cech nasion, tkanek pędu oraz DNA. [Mosco 2009, Mosco, s. 121–127. Vázquez-Sánchez i wsp., s. 412] [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, Mosco, s. 121–127. Vázquez-Sánchez i wsp., s. 412]
Włókna w wiązkach kory
Drobne wiązki przewodzące przebiegające przez miękisz kory zawierały włókna drewna. W porównaniu 35 taksonów była to cecha badanej linii Kadenicarpus. W głównym drewnie pędu włókien nie stwierdzono. Naczynia leżały wśród cewek szerokowstęgowych, a promienie tworzyły niezdrzewniałe komórki miękiszu. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 2–4]
Kryształy pryzmatyczne obserwowano w hipodermie oraz w rdzeniu. Hipoderma leży pod skórką, a rdzeń w środku pędu, dlatego oba stwierdzenia dotyczą oddzielnych stref. W K. pseudomacrochele subsp. minimus rdzeń zawierał druzy. Rozmieszczenie kryształów uzupełnia opis różnic wewnątrz rodzaju. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 2–3]
Odrębność linii ewolucyjnej
K. horripilus i badane taksony kompleksu K. pseudomacrochele tworzyły silnie wspartą linię w analizie z 2019 r. Jej wyróżnienie łączyło gładką mikrorzeźbę nasion z włóknami w wiązkach kory i kryształami pryzmatycznymi w hipodermie. Ostatnia cecha jest współdzielona z Turbinicarpus. Rozpoznanie grupy wynikało z kombinacji cech i danych molekularnych. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, s. 409, 412, 416–417]
Analiza składu biominerałów
Publikacja z 2022 r. przedstawia biominerał z hipodermy K. horripilus w porównaniu analiz rentgenowskich. Widmo EDS informowało o składzie pierwiastkowym, a obraz mikroskopii elektronowej o postaci minerału. Ta metoda uzupełnia obserwację anatomiczną hipodermy. Dokładne rozróżnienie jednowodnego i dwuwodnego szczawianu wapnia wymaga analizy struktury mineralnej. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2022, s. 9, ryc. 7A]
Powiązane artykuły
Synonimy i nazwy w literaturze
Turbinicarpus horripilus · Bravocactus horripilus · Gymnocactus horripilus · Mammillaria horripila · Echinocactus horripilus · Neolloydia horripila · Thelocactus horripilus · Turbinicarpus horripilus subsp. wrobelianus · Turbinicarpus horripilus subsp. kvetae [2-WWW]