Nazwa i podgatunki
Kadenicarpus pseudomacrochele występuje naturalnie w północno-wschodnim Meksyku. Opisano go początkowo jako Strombocactus pseudomacrochele. Powszechna w literaturze nazwa Turbinicarpus pseudomacrochele jest obecnie synonimem. POWO przyjmuje trzy podgatunki, K. pseudomacrochele subsp. pseudomacrochele, subsp. krainzianus i subsp. minimus. [2-WWW]
Dawne Turbinicarpus pseudomacrochele subsp. lausseri jest w POWO synonimem podgatunku nominatywnego, Kadenicarpus pseudomacrochele subsp. pseudomacrochele. Opisy opublikowane pod nazwą lausseri dotyczą materiału wyróżnianego przez ich autorów w obrębie tego przyjętego podgatunku. [2-WWW]
Publikacja z 2019 r. omawia stanowiska kompleksu w Hidalgo i Querétaro, między innymi w rejonie Zimapán. Badanie cierni objęło kilka osobno oznaczonych partii, w tym materiał podgatunku minimus z nasion TCG 9101 o pochodzeniu Davoxtha w Hidalgo. Wyniki anatomii cierni tego podgatunku odnoszą się do jego próbki. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, Vázquez-Sánchez i wsp., s. 415. Mosco, s. 121, tab. 1] [Mosco 2009, Vázquez-Sánchez i wsp., s. 415. Mosco, s. 121, tab. 1]
Budowa całej rośliny i zmienność kwiatów
W regionalnej florze rośliny opisane jako Turbinicarpus pseudomacrochele (obecnie Kadenicarpus pseudomacrochele) są pojedyncze lub tworzą odrosty u podstawy. Pędy są kuliste do spłaszczonych, zwykle do 5 cm wysokości i 4 cm średnicy, z zagłębioną podstawą. Mają zieloną powierzchnię i wydatne brodawki ustawione w szeregi. Z wąsko eliptycznych areoli wyrasta 6–12 szydłowatych cierni do 3 cm długości. Młode ciernie są żółte, następnie stają się szarobrązowe lub czarne. [Arias i Aquino 2019, s. 274–275]
Opis kwiatów obejmuje najczęściej 2–3,2 cm długości i 2,4–3,5 cm szerokości, z wartościami skrajnymi sięgającymi 4 cm. Barwa wewnętrznych listków okwiatu jest zmienna, od białej z różowym paskiem, przez intensywnie różową, po żółtą. Nagie, kuliste owoce są brązowe i mierzą 4–6 mm. Czarne nasiona mają około 1,2 mm długości. Zakresy pochodzą z historycznie szerokiego regionalnego opisu, w którym odmienne barwy wiązano z podgatunkami. [Arias i Aquino 2019, s. 274–275]
Dla podgatunku nominatywnego flora podaje pędy do 6 cm wysokości i jasnoróżowy okwiat z białym brzegiem. Rośliny rosły w suchych zaroślach środkowego Querétaro, na 1900–2000 m, a kwitnienie notowano od lutego do marca. Materiał oznaczony jako subsp. krainzianus miał ciemnozielone pędy do 4 cm wysokości i żółte kwiaty o długości 2–2,3 cm. Występował w podobnych zaroślach około 1900 m. Jest to opis materiału pod tym oznaczeniem, należącego dziś do K. pseudomacrochele subsp. krainzianus. [Arias i Aquino 2019, s. 275–277]
Szczeciniaste ciernie podgatunku minimus
U K. pseudomacrochele subsp. minimus (w pracy Turbinicarpus pseudomacrochele subsp. minimus) badane ciernie radialne miały szczeciniastą fakturę i tępe zakończenia. Skórka była ciągła, z pierzastymi wypustkami. Włókna wnętrza miały stosunkowo cienkie ściany, co autor łączył z delikatną postacią całego ciernia. [Mosco 2009, s. 121–123, tab. 2]
W innych badanych taksonach tego kompleksu powierzchnia również tworzyła wypustki, przy różnym układzie komórek i przestrzeni pomiędzy nimi. Opis pojedynczego podgatunku rozwija cechy całego kompleksu, ale parametry jego włókien pozostają przypisane do oznaczonego materiału. Taki zakres zachowuje tabela źródłowa. [Mosco 2009, s. 123–127]
Tkanki powierzchniowe i kryształy
U podgatunku minimus hipoderma miała cienkie ściany komórkowe. W tej warstwie występowały kryształy pryzmatyczne, natomiast w rdzeniu druzy. Badanie pokazało więc jednoczesną obecność dwóch typów kryształów w różnych miejscach pędu. Cecha hipodermy wspierała rozpoznanie linii Kadenicarpus, a cecha rdzenia ilustrowała zmienność między jej przedstawicielami. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, wersja online, s. 2]
Wiązki przewodzące w korze zawierały włókna drewna, podczas gdy główne drewno pędu było bezwłókniste. Komórki korka starszych partii miały cienkie ściany. Zestawienie budowy nasion, wiązek i hipodermy dawało kombinację odróżniającą badany Kadenicarpus od pozostałych dawnych turbinikarpusów. [De la Rosa-Tilapa i wsp. 2019, De la Rosa-Tilapa i wsp., wersja online, s. 2–4. Vázquez-Sánchez i wsp., s. 412] [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, De la Rosa-Tilapa i wsp., wersja online, s. 2–4. Vázquez-Sánchez i wsp., s. 412]
Nasiona i granice kompleksu
Mikrorzeźba powierzchni nasion jest gładka, a mikropyle i znamię po sznureczku tworzą wspólną strefę. Budowę tę zestawiono z danymi DNA w analizie z 2019 r. Badane podgatunki kompleksu nie tworzyły jednak grupy odpowiadającej wszystkim ówczesnym granicom taksonu. Autorzy wskazali potrzebę większej próby naturalnych populacji dla wyjaśnienia ich relacji. [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019, s. 409, 412, 414, 416–417]
Obecne przyjęcie trzech podgatunków w POWO jest podstawą nazewnictwa tej karty. Oznaczenie podgatunku i pochodzenie materiału zachowują znaczenie przy korzystaniu ze starszych opisów cierni. Wynik słabo rozstrzygniętej analizy oraz aktualny status nazwy opisują dwie różne części wiedzy o kompleksie, jego badane pokrewieństwo i bieżące ujęcie klasyfikacyjne. [2-WWW] [Vázquez-Sánchez i wsp. 2019]
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Kaktusy i Inne 2005a, s. pliku 53]
Synonimy i nazwy w literaturze
Turbinicarpus pseudomacrochele · Strombocactus pseudomacrochele · Toumeya pseudomacrochele · Neolloydia pseudomacrochele · Pediocactus pseudomacrochele · Turbinicarpus pseudomacrochele subsp. minimus · Turbinicarpus pseudomacrochele subsp. krainzianus · Turbinicarpus pseudomacrochele subsp. lausseri · Kadenicarpus pseudomacrochele subsp. lausseri · Turbinicarpus pseudomacrochele var. lausseri [2-WWW]