Echinopsis ancistrophora

Aktualna nazwa i nazwa z etykiety

Przyjęte tu ujęcie POWO traktuje Echinopsis subdenudata Cárdenas jako synonim Echinopsis ancistrophora Speg. Nazwa E. subdenudata pozostaje ważnym odnośnikiem do pierwotnego opisu oraz roślin tak oznaczanych w kolekcjach. Poniższa charakterystyka przedstawia materiał opisany pierwotnie jako E. subdenudata. [2-WWW]

Morfologia według opisu Cárdenasa

Cárdenas opisał kulisty, szarozielony pęd wysokości 5–8 cm i średnicy 7–12 cm, z 10–12 ostrymi żebrami. Areole pokrywa kremowy filc. Ciernie promieniste, w liczbie 3–5, mierzą około 1,5 mm, a pojedynczy cierń środkowy około 2 mm. Na młodych areolach ciernie są w znacznym stopniu ukryte w owłosieniu. [Cárdenas 1956]

Kwiaty w protologu mają 17–20 cm długości. Biała korona rozwija się na długiej, lekko wygiętej rurce, pokrytej łuskami i włoskami. Włosiste pąki wyrastają blisko wierzchołka. Podana wartość 17–20 cm określa długość całego kwiatu. [Cárdenas 1956]

Pochodzenie materiału opisanego jako subdenudata

Materiał pierwotnego opisu zebrano w marcu 1952 r. w Angosto de Villa Montes, w boliwijskim departamencie Tarija, na wysokości około 600 m n.p.m. Cárdenas podał numer zbioru 5056. To udokumentowane stanowisko odnosi się do nazwy E. subdenudata. [Cárdenas 1956]

Uprawa i rozmnażanie

RHS zaleca dla E. ancistrophora bardzo przepuszczalne podłoże, jasne, filtrowane światło oraz umiarkowane podlewanie w okresie wzrostu. Od połowy jesieni do początku wiosny podłoże utrzymuje się sucho. Dla chłodnej, chronionej przed mrozem szklarni podaje minimalny zakres temperatury 2–7°C. Jest to wskazówka prowadzenia uprawy pod osłonami. [1-WWW]

Odrosty można oddzielać i ukorzeniać w sezonie wzrostu. RHS wskazuje również wełnowce jako szkodniki spotykane w uprawie tego taksonu. [1-WWW]