Parodia magnifica

Nazwa i rozmieszczenie

POWO przyjmuje nazwę Parodia magnifica, opublikowaną w tej kombinacji w 1982 r. Gatunek pochodzi z brazylijskiego stanu Rio Grande do Sul. W literaturze i kolekcjach występuje jako Eriocactus magnificus, Notocactus magnificus lub Eriocephala magnifica; są to nazwy odnoszone przez POWO do tego samego gatunku. [2-WWW]

Pędy, kwiaty i nasiona

Według opracowania Anceschiego i Magli rośliny są pojedyncze lub tworzą duże kępy. Pędy, początkowo kuliste, z wiekiem stają się krótkowalcowate; mają zwykle 7–15 cm średnicy, czasem więcej, i 11–15 ostrych żeber. Gęsto ustawione areole mogą tworzyć niemal ciągłą linię. Cienkich cierni jest 12–15 lub więcej, długości 0,8–2 cm; złociste przy wierzchołku, z czasem brunatnieją lub szarzeją. Podział na ciernie środkowe i promieniste jest słabo zaznaczony. [Anceschi i Magli 2018]

Siarkowożółte kwiaty osiągają 4,5–5,5 cm długości i podobną średnicę. Małe, kuliste owoce są różowe. Nasiona mają czerwonobrązową barwę i powierzchnię pokrytą brodawkami o wyraźnych wypustkach. [Anceschi i Magli 2018]

Ściany bazaltowe wśród lasów

Stanowiska leżą w dorzeczach Toropi i Toropi Mirim, na wysokości około 300–800 m n.p.m. Rośliny zajmują strome, miejscami niemal pionowe ściany bazaltowe formacji Serra Geral, otoczone wilgotnym lasem subtropikalnym. To konkretne połączenie podłoża skalnego, ekspozycji i regionalnego klimatu wyznacza kontekst ekologiczny gatunku. [Anceschi i Magli 2018]

Uprawa i rozmnażanie

RHS zaleca pod osłonami podłoże dla kaktusów oraz pełne lub jasno rozproszone światło. Od połowy wiosny do końca lata podlewanie powinno być umiarkowane; poza tym okresem utrzymuje się podłoże ledwie wilgotne. W czasie wzrostu można podawać nawóz o małej zawartości azotu co sześć–osiem tygodni. Stanowisko zimowe powinno być chronione przed mrozem. [1-WWW]

Nasiona wysiewa się wiosną lub latem; zalecany przez RHS zakres temperatury kiełkowania wynosi 19–24°C. W kolekcjach mogą występować wełnowce, a podczas kwitnienia również mszyce. [1-WWW]

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Kaktusy i Inne 2005b, s. pliku 45]