Owoc pnącego kaktusa
Pitahaya, nazywana także pitają i smoczym owocem, obejmuje owoce kilku gatunków pnących kaktusów oraz ich odmian i mieszańców. W uprawie ważne miejsce zajmują Selenicereus undatus, S. monacanthus i S. megalanthus. Rośliny prowadzi się na podporach, a ich zielone, mięsiste pędy pełnią funkcję organów fotosyntetycznych i magazynujących wodę. Ten pokrój łączy biologię kaktusa z wymaganiami wieloletniej uprawy sadowniczej. [Nobel 2006, Nobel 2006 s. 469–470, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 345–346, Abirami i wsp. 2021 s. 1–2][Cohen i Tel-Zur 2012, Nobel 2006 s. 469–470, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 345–346, Abirami i wsp. 2021 s. 1–2][Abirami i wsp. 2021, Nobel 2006 s. 469–470, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 345–346, Abirami i wsp. 2021 s. 1–2]
Pęd podzielony na odcinki może wytwarzać korzenie przybyszowe. Korzenie pojawiające się nad ziemią pomagają przytwierdzać roślinę do podpory. Odcinek ukorzeniony w podłożu otrzymuje zarazem własną drogę pobierania wody. Łatwość tworzenia korzeni pozwala rozmnażać materiał wegetatywnie i zachować cechy wybranej odmiany. [Nobel 2006, Nobel 2006 s. 469–470, Graham i Nobel 2005 s. 13–14][Graham i Nobel 2005, Nobel 2006 s. 469–470, Graham i Nobel 2005 s. 13–14]
Pitahaya sp. Roślina przy podporze
Mięsiste pędy rozrastają się przy podporze. Korzenie przybyszowe pokazano na ich powierzchni. Pąki, kwiat i owoc zestawiono na jednej roślinie jako poglądowe etapy rozwoju. [Crane i Balerdi 2006] [Korotkova i wsp. 2017]
Ilustracja poglądowa wygenerowana z użyciem AI i przekazana przez autora witryny. Podpis Pitahaya sp. obejmuje wspólny wygląd tej grupy roślin. Proporcje i szczegóły są umowne.
Powiększ planszę ↗Nazwy w atlasie i literaturze
Atlas stosuje nazwy przyjęte przez Plants of the World Online. Selenicereus undatus obejmuje rośliny opisywane dawniej jako Hylocereus undatus. Hylocereus monacanthus i H. polyrhizus są synonimami Selenicereus monacanthus. Selenicereus megalanthus występuje w publikacjach również jako Hylocereus megalanthus. Dawne oznaczenia pozostają przy opisach doświadczeń, aby można było odnaleźć oryginalną pracę. [2-WWW][2-WWW][2-WWW]
Nazwa handlowa opisuje niekiedy przede wszystkim kolor owocu. W doświadczeniu z wysp Andamanów i Nikobarów porównano cztery genotypy przypisane do trzech gatunków. Autorzy łączyli barwę skórki i miąższu z cechami pędów oraz markerami DNA. Przy oznaczaniu rośliny warto zachować nazwę odmiany i pochodzenie materiału, ponieważ krzyżowanie zmienia zestaw cech owoców i pędów. [Abirami i wsp. 2021, s. 1–2, 8–10]
Gatunki i owoce
Typowa białomiąższowa pitahaya Selenicereus undatus ma czerwoną skórkę i biały miąższ z licznymi czarnymi nasionami. U materiału S. monacanthus opisanego w badaniu Cohena i Tel-Zur skórka była czerwona, a miąższ purpurowy. Żółta pitahaya S. megalanthus miała jasny miąższ i kolczastą powierzchnię owocu. Są to cechy materiału przedstawionego w tych pracach, przydatne do porównywania głównych grup uprawnych. [Cohen i Tel-Zur 2012, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 346, Abirami i wsp. 2021 s. 2–4, Zaman i wsp. 2025 s. 2][Abirami i wsp. 2021, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 346, Abirami i wsp. 2021 s. 2–4, Zaman i wsp. 2025 s. 2][Zaman i wsp. 2025, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 346, Abirami i wsp. 2021 s. 2–4, Zaman i wsp. 2025 s. 2]
Owoc jest zarazem produktem spożywczym i wynikiem zapylenia, wzrostu nasion oraz dojrzewania miąższu. Badania odmian zestawiają jego masę, proporcję miąższu, barwę i skład chemiczny. Dla hodowcy ważne stają się także zgodność pyłku, jednoczesne kwitnienie partnerów i temperatura podczas rozwoju pąków. Zależności te łączą fizjologię pojedynczego kwiatu z organizacją uprawy. [Cohen i Tel-Zur 2012, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 346–351, Abirami i wsp. 2021 s. 2–8, Chu i Chang 2020 s. 1–6][Abirami i wsp. 2021, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 346–351, Abirami i wsp. 2021 s. 2–8, Chu i Chang 2020 s. 1–6][Chu i Chang 2020, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 346–351, Abirami i wsp. 2021 s. 2–8, Chu i Chang 2020 s. 1–6]
Pitahaya sp. Owoc
Owoc przedstawiono z zewnątrz, z różowoczerwoną powierzchnią i wydłużonymi zielonymi łuskami. Barwa skórki i miąższu oraz kształt owocu różnią się między gatunkami i odmianami. [Crane i Balerdi 2006] [Korotkova i wsp. 2017]
Ilustracja poglądowa wygenerowana z użyciem AI i przekazana przez autora witryny. Podpis Pitahaya sp. obejmuje wspólny wygląd tej grupy roślin. Proporcje i szczegóły są umowne.
Powiększ planszę ↗Światło, ciepło i woda
U Selenicereus undatus oszczędzanie wody opiera się na CAM i sukulentnych tkankach pędu. Nocne wiązanie dwutlenku węgla ogranicza straty towarzyszące wymianie gazowej. W doświadczeniu Nobla z 2006 r. zapas w miękiszu wodonośnym podtrzymywał uwodnienie zewnętrznej tkanki fotosyntetycznej podczas sześciu tygodni suszy. Wraz z jej trwaniem nocne pobieranie CO₂ stopniowo malało. Regularny przyrost i owocowanie wymagają zatem innego bilansu wody niż samo utrzymanie żywego pędu. [Nobel 2006, Nobel 2006 s. 469–473, Wang i wsp. 2019 s. 2–8][Wang i wsp. 2019, Nobel 2006 s. 469–473, Wang i wsp. 2019 s. 2–8]
Nobel i de la Barrera badali temperatury dnia i nocy przez wiele tygodni. Największe dobowe pobieranie CO₂ uzyskali przy 30/20°C. Przy utrzymywaniu 40/30°C martwica pojawiała się po sześciu tygodniach i obejmowała prawie cały pęd po dziewiętnastu tygodniach. Wynik dotyczy długotrwałego obciążenia cieplnego w komorach. W praktyce uprawowej uzasadnia obserwowanie temperatury pędów i czasu nagrzewania w szklarni. [Nobel i De la Barrera 2002, s. 225–230]
Pąk kwiatowy potrzebuje właściwych warunków
Fotoperiod, czyli długość jasnej części doby, wpływa na wybór między nowym pędem a kwiatem. Jiang i współautorzy w 2012 r. skracali dzień do ośmiu godzin u czerwonej pitai na Tajwanie. Tworzenie pąków kwiatowych ustawało, a rozwój nowych pędów nasilał się. Oświetlanie w środku nocy umożliwiało kwitnienie poza głównym sezonem. Materiał opisano jako Hylocereus sp., prawdopodobny mieszaniec o nieustalonym pochodzeniu genetycznym. [Jiang i wsp. 2012, s. 1063–1067]
Temperatura działa wspólnie z długością dnia. Chu i Chang badali dwuletnie i trzyletnie rośliny białomiąższowej odmiany ‘VN White’ przy czternastogodzinnym dniu. Przy 32/22°C pąki kwiatowe pojawiały się po trzech do czterech tygodniach. Przy 29/19°C w drugim doświadczeniu potrzebowały dziewięciu tygodni. Podane wartości opisują tę odmianę i procedurę. W Polsce planowanie kwitnienia powinno łączyć doświetlanie z pomiarem temperatury, wiekiem pędów i stanem rośliny. [Chu i Chang 2020, s. 1–6]
Pitahaya sp. Kwiat i pąk
Otwarty kwiat pokazuje okwiat, liczne pręciki i znamię słupka. Obok znajduje się zamknięty pąk. Ilustracja przedstawia ogólny wygląd kwiatu uprawianych pitahay. [Crane i Balerdi 2006] [Korotkova i wsp. 2017]
Ilustracja poglądowa wygenerowana z użyciem AI i przekazana przez autora witryny. Podpis Pitahaya sp. obejmuje wspólny wygląd tej grupy roślin. Proporcje i szczegóły są umowne.
Powiększ planszę ↗Zapylenie i zgodność pyłku
Kwiaty pitahaya otwierają się nocą i u części materiału pozostają dostępne także rano. W uprawianej populacji Selenicereus undatus w dolinie Tehuacán nocni odwiedzający uczestniczyli w skutecznym zapylaniu. Pyłek znajdowano na nietoperzach, a za dnia kwiaty odwiedzały pszczoły miodne. Autorzy uzyskali owoce zarówno po zapyleniu własnym, jak i obcym pyłkiem. W badanych kwiatach nie wykryli wydzielania nektaru i rozważali pobieranie pyłku jako przyczynę wizyt nietoperzy. [Valiente-Banuet i wsp. 2007, s. 3–7]
Zgodność zależy od genotypu. Li i współautorzy obserwowali samoniezgodną odmianę Selenicereus monacanthus ‘Hongshuijing’. Własny pyłek kiełkował na znamieniu, lecz jego łagiewki zatrzymywały się mniej więcej w połowie szyjki słupka. Pyłek odmiany ‘Dahong’ docierał dalej do zalążni. Do uprawy owocowej wybiera się więc materiał o znanym systemie rozrodu i partnera dającego zgodny pyłek w czasie kwitnienia. [Li i wsp. 2022, Li i wsp. 2022 s. 4–8, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 346][Cohen i Tel-Zur 2012, Li i wsp. 2022 s. 4–8, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 346]
Uprawa pojemnikowa w Polsce
W Polsce pitahaya wymaga stanowiska zabezpieczonego przed mrozem. Silna podpora utrzymuje ciężkie pędy, a przepuszczalne podłoże umożliwia odpływ wody. Zdrowy odcinek pędu ukorzenia się po przeschnięciu i zagojeniu cięcia. Przy kwitnieniu i wzroście owoców potrzebne jest regularne zaopatrzenie w wodę. Zalecenia UF/IFAS dotyczą Florydy, więc miejscowy kalendarz zabiegów dostosowuje się do warunków szklarni lub mieszkania. [Crane i Balerdi 2006, działy Climate, Propagation, Trellis, Soils i Irrigation]
Ocenę stanowiska można oprzeć na biologii pędu. Zapas wody, aktywność korzeni, nocne pobieranie CO₂ i tworzenie pąków są powiązane z różnymi warunkami. Opisanej w badaniu suszy nie przenosi się automatycznie na harmonogram podlewania owocującej rośliny. Podobnie temperatura korzystna dla pojawienia się kwiatów opisuje konkretny etap rozwoju. Zapisy temperatury, podlewania, nowych przyrostów i kwitnienia pomagają odnosić te zależności do własnego miejsca uprawy. [Nobel 2006, zakres i warunki doświadczeń w cytowanych pracach][Wang i wsp. 2019, zakres i warunki doświadczeń w cytowanych pracach][Nobel i De la Barrera 2002, zakres i warunki doświadczeń w cytowanych pracach][Chu i Chang 2020, zakres i warunki doświadczeń w cytowanych pracach]
Znaczenie gospodarcze
Pitahaya łączy produkcję świeżych owoców z hodowlą odmian o różnej barwie, systemie zapylenia i wielkości plonu. W badaniach gospodarcze znaczenie samoniezgodności wynika z potrzeby przenoszenia pyłku oraz utrzymywania zgodnych partnerów. Prace nad sterowaniem kwitnieniem odpowiadają z kolei na sezonowość dostaw. Jest to uprawa, w której fizjologia przekłada się bezpośrednio na organizację pracy i termin zbioru. [Jiang i wsp. 2012, Jiang i wsp. 2012 s. 1063–1067, Chu i Chang 2020 s. 1–6, Li i wsp. 2022 s. 1–4, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 345–346][Chu i Chang 2020, Jiang i wsp. 2012 s. 1063–1067, Chu i Chang 2020 s. 1–6, Li i wsp. 2022 s. 1–4, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 345–346][Li i wsp. 2022, Jiang i wsp. 2012 s. 1063–1067, Chu i Chang 2020 s. 1–6, Li i wsp. 2022 s. 1–4, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 345–346][Cohen i Tel-Zur 2012, Jiang i wsp. 2012 s. 1063–1067, Chu i Chang 2020 s. 1–6, Li i wsp. 2022 s. 1–4, Cohen i Tel-Zur 2012 s. 345–346]
Drugi obszar badań obejmuje skład owoców i ich barwniki. Porównania genotypów badają osobno skórkę oraz miąższ, a genomika pozwala wytypować geny związane z pigmentacją. Wyniki laboratoryjne opisują właściwości próbki i możliwe kierunki selekcji. Ich praktyczne wykorzystanie wymaga oceny trwałości produktu, powtarzalności cech i wydajności technologii. Szczegóły przedstawia osobne opracowanie o barwnikach i genomie pitahaya. [Abirami i wsp. 2021, Abirami i wsp. 2021 s. 2–8, Pucker i Brockington 2022 s. 1–3, Zaman i wsp. 2025 s. 14–18][Pucker i Brockington 2022, Abirami i wsp. 2021 s. 2–8, Pucker i Brockington 2022 s. 1–3, Zaman i wsp. 2025 s. 14–18][Zaman i wsp. 2025, Abirami i wsp. 2021 s. 2–8, Pucker i Brockington 2022 s. 1–3, Zaman i wsp. 2025 s. 14–18]
Samozgodność i skuteczność przenoszenia pyłku
Samozgodny kwiat może wytwarzać mały owoc, jeśli na znamieniu znajdzie się mało żywego pyłku. Dag i Mizrahi porównali cztery sposoby zapylania czternastu klonów Selenicereus megalanthus w Izraelu. Badanie przeprowadzono jesienią 2003 r. w trzyletniej plantacji osłoniętej siatką zapewniającą 60% cienia. Do wariantów przydzielono łącznie 1300 kwiatów. Ręczne zapylenie własnym i obcym pyłkiem przyniosło podobne wyniki. Samozgodność badanego materiału współistniała więc z korzyścią płynącą z aktywnego przeniesienia pyłku. [Dag i Mizrahi 2005, s. 618–620, tabela I]
W doświadczeniu Jadhav i współautorów z lat 2023–2024 białomiąższowa odmiana Selenicereus undatus ‘NDFW-1’ zawiązywała owoce po samozapyleniu, lecz ręczne zapylenie krzyżowe dawało cięższe owoce. Czerwoną ‘NDFR-1’ opisano jako samoniezgodny klon o niejednoznacznym oznaczeniu gatunkowym. Rośliny rosły w subtropikalnych warunkach Baramati w Indiach. Wniosek praktyczny dotyczy testowania zgodności konkretnej odmiany i jej partnera. Określenie gatunku, barwy miąższu i odmiany zachowuje tu odrębne znaczenie. [Jadhav i wsp. 2025, s. 3–4, 9, 12–13]
Okno zapylania i pogoda w plantacji
Znamiona i pyłek zachowują aktywność przez pewien czas wokół otwarcia kwiatu. Jadhav i współautorzy badali ją w odstępach czasowych i wykonywali kontrolowane zapylenia odmiany ‘NDFW-1’. Najkorzystniejsze okno w ich warunkach obejmowało okres od czterech godzin przed otwarciem do dwunastu godzin po otwarciu kwiatu. Wynik jest związany z badaną odmianą, klimatem i sposobem przenoszenia pyłku. W szklarni czas zabiegu odnosi się do rzeczywistego rozwoju kwiatu oraz temperatury i wilgotności, zachowując lokalne obserwacje. [Jadhav i wsp. 2025, s. 5–11, 13–14]
Opady poprzedzające pierwszy cykl kwitnienia współwystępowały w Indiach z wcześniejszym pojawieniem się pąków. Autorzy zestawili przebieg pogody z obserwacjami z lat 2023–2024 i dodatkowymi danymi z 2025 r. Możliwość sterowania mikroklimatem przedstawili jako kierunek wykorzystania tych zależności. Powiązanie czasowe deszczu i inicjacji pąków uzupełnia wcześniejsze doświadczenia nad fotoperiodem i temperaturą. Każdy z tych czynników działa na roślinę w określonym stanie rozwojowym. [Jadhav i wsp. 2025, Jadhav i wsp. s. 2–3, 8–9, 12; Jiang i wsp. 2012; Chu i Chang 2020][Jiang i wsp. 2012, Jadhav i wsp. s. 2–3, 8–9, 12; Jiang i wsp. 2012; Chu i Chang 2020][Chu i Chang 2020, Jadhav i wsp. s. 2–3, 8–9, 12; Jiang i wsp. 2012; Chu i Chang 2020]
Od plantacji do zbioru
Przegląd Trindade i współautorów omawia rozwój uprawy pitahaya na Półwyspie Iberyjskim. Autorzy łączą dobór stanowiska z ochroną przed mrozem, promieniowaniem, przegrzewaniem oraz odpływem wody z podłoża. W klimacie śródziemnomorskim osłony i siatki zmieniają zarówno ilość światła, jak i warunki cieplne. Dla uprawy w Polsce użyteczna jest ta zależność między konstrukcją stanowiska a fizjologią rośliny. Kalendarz i granice tolerancji wymagają odniesienia do konkretnego materiału oraz warunków miejscowych. [Trindade i wsp. 2023, s. 6–10, rozdział 5]
Żółta pitahaya Selenicereus megalanthus wnosi osobne wymagania dotyczące oceny dojrzałości i obchodzenia się z owocem. Przegląd Valero i współautorów rozdziela wzrost na roślinie, dojrzewanie oraz przechowywanie po zbiorze. Utrata wody, oddychanie i uszkodzenia mechaniczne wpływają na zachowanie jakości. Wybór terminu zbioru obejmuje więc rozwój barwy, stan skórki i oczekiwany czas transportu. Dane dla czerwonych i żółtych pitai zachowują własny zakres gatunkowy i odmianowy. [Valero i wsp. 2025, s. 5–10, rozdziały 3–7]
Parenchyma-chlorenchyma water movement during drought for the hemiepiphytic cactus Hylocereus undatus
Nobel P. S., Parenchyma-chlorenchyma water movement during drought for the hemiepiphytic cactus Hylocereus undatus, Annals of Botany, 2006, 97(3):469-474, doi: 10.1093/aob/mcj054
Różnice podatności ścian i zmian uwodnienia miękiszu wodonośnego oraz chlorenchymy podczas sześciotygodniowej suszy.
Daily changes in stem thickness and related gas exchange patterns for the hemiepiphytic cactus Hylocereus undatus
Graham E. A., Nobel P. S., Daily changes in stem thickness and related gas exchange patterns for the hemiepiphytic cactus Hylocereus undatus, International Journal of Plant Sciences, 2005, 166(1):13-20, doi: 10.1086/425669
Dobowe zmiany grubości pędu zestawione z transpiracją, pobieraniem CO₂ i doświadczeniami z kwasem abscysynowym.
The highly drought-tolerant pitaya (Hylocereus undatus) is a non-facultative CAM plant under both well-watered and drought conditions
Wang L., Zhang X., Ma Y., Qing Y., Wang H., Huang X., The highly drought-tolerant pitaya (Hylocereus undatus) is a non-facultative CAM plant under both well-watered and drought conditions, Journal of Horticultural Science and Biotechnology, 2019, 94(5):643-652, doi: 10.1080/14620316.2019.1595747
Rytm aparatów szparkowych, metabolitów i enzymów u podlewanej oraz poddanej suszy pitahaya.
High temperatures and net CO2 uptake, growth, and stem damage for the hemiepiphytic cactus Hylocereus undatus
Nobel P. S., De la Barrera E., High temperatures and net CO2 uptake, growth, and stem damage for the hemiepiphytic cactus Hylocereus undatus, Biotropica, 2002, 34(2):225-231, doi: 10.1111/j.1744-7429.2002.tb00533.x
Długotrwała ekspozycja cieplna, dobowa wymiana gazowa, wzrost i martwica pędów Selenicereus undatus.
The photoperiod-regulated bud formation of red pitaya (Hylocereus sp.)
Jiang Y. L., Liao Y. Y., Lin T. S., Lee C. L., Yen C. R., Yang W. J., The photoperiod-regulated bud formation of red pitaya (Hylocereus sp.), HortScience, 2012, 47(8):1063-1067, doi: 10.21273/hortsci.47.8.1063
Fotoperiod i oświetlenie przerywające noc u czerwonej pitai o nieustalonym pochodzeniu mieszańcowym.
Regulation of floral bud development and emergence by ambient temperature under a long-day photoperiod in white-fleshed pitaya (Hylocereus undatus)
Chu Y. C., Chang J. C., Regulation of floral bud development and emergence by ambient temperature under a long-day photoperiod in white-fleshed pitaya (Hylocereus undatus), Scientia Horticulturae, 2020, 271:109479, doi: 10.1016/j.scienta.2020.109479
Temperatura i pojawianie się pąków kwiatowych białomiąższowej odmiany ‘VN White’ w czternastogodzinnym dniu.
Pollination biology of the hemiepiphytic cactus Hylocereus undatus in the Tehuacán Valley, Mexico
Valiente-Banuet A., Santos Gally R., Arizmendi M. C., Casas A., Pollination biology of the hemiepiphytic cactus Hylocereus undatus in the Tehuacán Valley, Mexico, Journal of Arid Environments, 2007, 68(1):1-8, doi: 10.1016/j.jaridenv.2006.04.001
Kontrolowane zapylanie i nocni oraz dzienni odwiedzający kwiaty w uprawianej populacji doliny Tehuacán.
Global transcriptome dissection of pollen-pistil interactions induced self-incompatibility in dragon fruit (Selenicereus spp.)
Li J. C., Wang Y., Dai H. F., Sun Q., Global transcriptome dissection of pollen-pistil interactions induced self-incompatibility in dragon fruit (Selenicereus spp.), PeerJ, 2022, 10:e14165, doi: 10.7717/peerj.14165
Łagiewki pyłkowe i kandydackie geny związane z samoniezgodnością odmiany ‘Hongshuijing’.
Morphological changes and self-incompatibility breakdown associated with autopolyploidization in Hylocereus species (Cactaceae)
Cohen H., Tel-Zur N., Morphological changes and self-incompatibility breakdown associated with autopolyploidization in Hylocereus species (Cactaceae), Euphytica, 2012, 184(3):345-354, doi: 10.1007/s10681-011-0536-5
Podwojenie chromosomów, zgodność pyłku oraz cechy owoców i nasion w liniach dwóch gatunków pitahaya.
Distinguishing three Dragon fruit (Hylocereus spp.) species grown in Andaman and Nicobar Islands of India using morphological, biochemical and molecular traits
Abirami K., Swain S., Baskaran V., Venkatesan K., Sakthivel K., Bommayasamy N., Distinguishing three Dragon fruit (Hylocereus spp.) species grown in Andaman and Nicobar Islands of India using morphological, biochemical and molecular traits, Scientific Reports, 2021, 11(1):2894, doi: 10.1038/s41598-021-81682-x
Porównanie morfologii, składu owoców i markerów DNA czterech genotypów pitahaya.
The evidence for anthocyanins in the betalain-pigmented genus Hylocereus is weak
Pucker B., Brockington S. F., The evidence for anthocyanins in the betalain-pigmented genus Hylocereus is weak, BMC Genomics, 2022, 23(1):739, doi: 10.1186/s12864-022-08947-1
Ponowna analiza dowodów chemicznych i transkryptomicznych dotyczących antocyjanów u pitai.
Chromosome-level genome assembly of the autotetraploid yellow pitaya provides novel insights into evolution of trait patterning in pitaya species with different ploidy
Zaman Q. U., Raza A., Hui L., Nazir M. F., Garg V., Ikram M., Wang G., Lv W., Khan D., Khokhar A. A., You Z., Chitikineni A., Usman B., Jianpeng C., Yang X., Zuo S., Liu P., Kumar S., Guo M., Zhu Z. X., Dwivedi G., Qin Y. H., Varshney R. K., Wang H. F., Chromosome-level genome assembly of the autotetraploid yellow pitaya provides novel insights into evolution of trait patterning in pitaya species with different ploidy, Genome Biology, 2025, 26(1):234, doi: 10.1186/s13059-025-03695-3
Złożenie genomu Selenicereus megalanthus oraz porównanie chromatyny i kandydatów szlaku betalain.
Plants of the World Online — Royal Botanic Gardens, Kew
Nazwy przyjęte, synonimy i rozmieszczenie. Cytowanie przy taksonie prowadzi do jego rekordu.
Dostęp 2026-10-08.
Pitaya Growing in the Florida Home Landscape
Crane J. H., Balerdi C. F., Pitaya Growing in the Florida Home Landscape, EDIS, 2006, 2006(21), doi: 10.32473/edis-hs303-2005
Poradnik przedstawia biologię pnących kaktusów owocowych i ich uprawę na Florydzie. Obejmuje podpory, zapylanie oraz prowadzenie różnych gatunków i odmian.
Effect of pollination method on fruit set and fruit characteristics in the vine cactus Selenicereus megalanthus ("yellow pitaya")
Dag A., Mizrahi Y., Effect of pollination method on fruit set and fruit characteristics in the vine cactus Selenicereus megalanthus ("yellow pitaya"), Journal of Horticultural Science and Biotechnology, 2005, 80(5):618-622, doi: 10.1080/14620316.2005.11511987
Samozgodność i skuteczność czterech sposobów zapylania czternastu klonów żółtej pitahaya.
Yellow Pitahaya (Selenicereus megalanthus Haw.): The Less Known of the Pitahayas
Valero D., Erazo-Lara A., García-Pastor M. E., Padilla-González P. A., Agulló V., El-Hiali F. B., Serrano M., Yellow Pitahaya (Selenicereus megalanthus Haw.): The Less Known of the Pitahayas, Foods, 2025, 14(2):202, doi: 10.3390/foods14020202
Przegląd biologii owocu, jakości i przechowywania żółtej pitahaya.
Floral and pollination biology of dragon fruit reveals strategies for enhancing productivity through pollination management and reproductive window extension
Jadhav P., Dhumal S. S., Boraiah K. M., Kate P., Kakade V. D., Basavaraj P. S., Harisha C. B., Halli H. M., Kshirsagar D. B., Patil B. T., Pal K. K., Ranpise S. A., Reddy K. S., Rane J., Pathak H., Floral and pollination biology of dragon fruit reveals strategies for enhancing productivity through pollination management and reproductive window extension, Scientific Reports, 2025, 15(1):37296, doi: 10.1038/s41598-025-21168-2
Badania zgodności pyłku, okna zapylania i fenologii odmian w subtropikalnych warunkach Indii.
Pitaya as a New Alternative Crop for Iberian Peninsula: Biology and Edaphoclimatic Requirements
Trindade A. R., Paiva P., Lacerda V., Marques N., Neto L., Duarte A., Pitaya as a New Alternative Crop for Iberian Peninsula: Biology and Edaphoclimatic Requirements, Plants, 2023, 12(18):3212, doi: 10.3390/plants12183212
Przegląd biologii i wymagań siedliskowych uprawy pitahaya na Półwyspie Iberyjskim.
