Anatomia dojrzałego pędu
W porównaniu czterech gatunków Selenicereus atropilosus wyróżniał się większą proporcją miękiszu palisadowego w korze pędu. Tkanka ta leżała pod hipodermą, a bliżej walca przewodzącego znajdował się miękisz zapasowy. W badanym materiale kutykula była najgrubsza, a komórki szparkowe najdłuższe spośród porównywanych gatunków. [Martínez-Quezada i wsp. 2019, s.3–4,7–9, tabela6]
Materiał i znaczenie diagnostyczne
Martínez-Quezada i współautorzy porównali 25 cech anatomicznych czterech gatunków. Próbki pochodziły z roślin zebranych w naturze i utrzymywanych w kolekcji UNAM. Dla trzech gatunków materiał reprezentował po trzy lokalizacje, a dla S. murrillii jedną. Pomiary dotyczyły środkowych odcinków dojrzałych pędów. [Martínez-Quezada i wsp. 2019, s.2–3, tabela1]
Zestaw cech skórki i hipodermy pozwalał rozróżnić grupy w analizowanym zbiorze. Autorzy wskazują zarazem plastyczność części tych struktur i potrzebę dalszego porównania. Pojedyncza grubość kutykuli albo liczba aparatów szparkowych wymaga odniesienia do materiału, miejsca pobrania i warunków wzrostu. [Martínez-Quezada i wsp. 2019, s.8–10]