Anatomia dojrzałego pędu
W badanym Selenicereus dorschianus aparaty szparkowe leżały na poziomie pozostałych komórek skórki. Naczynia drewna tworzyły grupy. Autorzy opisali drewno dimorficzne, w którym faza z naczyniami otoczonymi miękiszem przeplatała się z fazą o włóknistym otoczeniu naczyń. Ta budowa odróżniała gatunek od pozostałych trzech roślin w porównaniu. [Martínez-Quezada i wsp. 2019, s.3–4,7–9, tabela6]
Materiał i znaczenie diagnostyczne
Martínez-Quezada i współautorzy porównali 25 cech anatomicznych czterech gatunków. Próbki pochodziły z roślin zebranych w naturze i utrzymywanych w kolekcji UNAM. Dla trzech gatunków materiał reprezentował po trzy lokalizacje, a dla S. murrillii jedną. Pomiary dotyczyły środkowych odcinków dojrzałych pędów. [Martínez-Quezada i wsp. 2019, s.2–3, tabela1]
Zestaw cech skórki i hipodermy pozwalał rozróżnić grupy w analizowanym zbiorze. Autorzy wskazują zarazem plastyczność części tych struktur i potrzebę dalszego porównania. Pojedyncza grubość kutykuli albo liczba aparatów szparkowych wymaga odniesienia do materiału, miejsca pobrania i warunków wzrostu. [Martínez-Quezada i wsp. 2019, s.8–10]