Selenicereus grandiflorus

Kwiat i materiał badany

W badaniu z 2001 r. analizowano kwiaty Selenicereus grandiflorus zebrane w Veracruz w Meksyku w 1997 r. Materiał obejmował różne fazy rozwoju od pąków długości 2 cm do otwartych kwiatów długości 15 cm. Biały kwiat otwiera się nocą, a wydzielająca słodki zapach tkanka znajduje się po wewnętrznej stronie dolnej części rurki kwiatowej. [Mosti i wsp. 2001, s.194–195]

Komórka wydzielnicza

Mikroskopia elektronowa pokazała stopniowe powiększanie komórek i ich wakuoli. Elementy gładkiej siateczki śródplazmatycznej łączyły się z błoną wakuoli i przekazywały do jej wnętrza materiał lipidowy. Podczas otwierania kwiatu duża wakuola zajmowała niemal całe wnętrze komórki. Zanik jądra i ograniczenie cytoplazmy były częścią końcowej fazy rozwoju tej tkanki. [Mosti i wsp. 2001, s.199–200]

Wydzielina i zakres wniosku

Autorzy opisali wydzielanie holokrynowe, w którym produkt uwalnia się wraz z rozpadem komórki. Powstawanie przestrzeni pod kutykulą wskazywało także na dodatkową drogę wydzielania. Analiza chromatograficzna wykazała między innymi gwajakol i allilosyringol. Później wymywane związki uznano wstępnie za długołańcuchowe węglowodory, alkohole i etery. [Mosti i wsp. 2001, s.199–201]

Praca przedstawia bezpośrednie obserwacje komórek i składu ekstraktu. Udział dotyku zapylacza w mechanicznym uwolnieniu wydzieliny oraz zapylanie przez ćmy autorzy proponują na podstawie cech kwiatu. Tych elementów nie sprawdzano przez obserwacje odwiedzin ani doświadczenie z wykluczaniem zapylaczy. [Mosti i wsp. 2001, s.201–202]