Selenicereus alliodorus

Nazwa i rozpoznanie

Aktualna kombinacja Selenicereus alliodorus została opublikowana w 2018 r. Oryginalny opis z 2014 r. używał nazwy Weberocereus alliodorus. Roślina ma rozrastające się epifityczne pędy o długości około 4–5 m, z trzema, czasem czterema ostrymi żebrami. Z areoli wyrastają zarówno sztywne ciernie, jak i cieńsze szczeciniaste ciernie. [2-WWW] [Gómez-Hinostrosa i Hernández 2014, POWO77201801-1, protolog s.250,253]

Nocny kwiat i owoc

Kwiaty opisano jako nocne, pachnące i długości (12–)14–15,5 cm. Wewnętrzne listki okwiatu są białawokremowe. Dojrzałe owoce stają się zielone do zielonożółtych, z białym śluzowatym miąższem. Ich mocny zapach cebuli stał się podstawą epitetu gatunkowego. Autorzy odnotowali spożywanie owoców przez miejscową ludność. [Gómez-Hinostrosa i Hernández 2014, s.253–254]

Siedlisko i obserwacje terenowe

Protolog dokumentował dwie lokalizacje oddalone o 7 km na południowych stokach Sierra Madre del Sur w Oaxaca, na wysokości 950–1240 m. Rośliny rosły na nieoznaczonym gatunku figowca w gęstych, stosunkowo wilgotnych płatach lasu częściowo zrzucającego liście. Drzewa wykorzystywano do zacieniania plantacji kawy. Autorzy znaleźli sześć osobników. To zapis zakresu poszukiwań z publikacji, a nie współczesny spis całej populacji. [Gómez-Hinostrosa i Hernández 2014, s.254]

Kwitnienie odnotowano w styczniu i lutym, a owocowanie w marcu i kwietniu. Autorzy podają łatwe rozmnażanie przez sadzonki, bez szczegółowej procedury ani warunków ukorzeniania. W porównaniu z dawnym Weberocereus glaber, obecnie Selenicereus glaber, zwracają uwagę na liczniejsze i dłuższe sztywne ciernie oraz obecność cierni szczeciniastych na pędach. [Gómez-Hinostrosa i Hernández 2014, s.254–255]