Selenicereus undatus

Nazwa i naturalny zasięg

Plants of the World Online przyjmuje Selenicereus undatus (Haw.) D.R.Hunt i zalicza Hylocereus undatus do jego synonimów. Zasięg naturalny rozciąga się od Meksyku do Hondurasu. W bazie wiele pozostałych obszarów oznaczono jako miejsca introdukcji. Starsze prace fizjologiczne podawały szersze ujęcie występowania, które zachowujemy jako kontekst historycznej literatury. [2-WWW]

Pęd, korzenie i owoc

Segmentowane pędy roślin użytych w badaniach Nobla miały trzy żebra. Korzenie przybyszowe pozwalają ukorzeniać odcinki, które stają się jednostkami pobierającymi wodę z podłoża. Typowy owoc białomiąższowej grupy ma czerwoną skórkę i liczne czarne nasiona. W uprawie zachowuje się oznaczenie odmiany, ponieważ materiał hodowlany różni się cechami owoców i zgodnością pyłku. [Nobel 2006, Nobel 2006 s. 469–470, Abirami i wsp. 2021 s. 2–4, Chu i Chang 2020 s. 2] [Abirami i wsp. 2021, Nobel 2006 s. 469–470, Abirami i wsp. 2021 s. 2–4, Chu i Chang 2020 s. 2] [Chu i Chang 2020, Nobel 2006 s. 469–470, Abirami i wsp. 2021 s. 2–4, Chu i Chang 2020 s. 2]

Gospodarka wodna

Po sześciu tygodniach bez podlewania pędy straciły około jednej trzeciej swojej wody. Na podstawie wymiarów komórek i udziału tkanek autor oszacował, że około 95% utraconej wody pochodziło z miękiszu wodonośnego. Wartość ta opisuje udział tkanki w utracie wody. Rozkład zapasu początkowego i bezpośredni przepływ między tkankami opisują odrębne wielkości. [Nobel 2006, s. 469, 471–473]

Graham i Nobel w 2005 r. mierzyli jednocześnie grubość pędu, transpirację i pobieranie CO₂. U dobrze nawodnionych roślin obserwowali pędy z wymianą gazową skupioną nocą oraz młodsze odcinki z istotnym udziałem pobierania CO₂ za dnia. Oba wzory współwystępowały z odmiennym rytmem zmian grubości. Wiek odcinka i warunki pomiaru pomagają więc interpretować udział poszczególnych faz CAM. [Graham i Nobel 2005, s. 13–19]

Kwiaty i uprawa

Temperatura działa wspólnie z długością dnia. Chu i Chang badali dwuletnie i trzyletnie rośliny białomiąższowej odmiany ‘VN White’ przy czternastogodzinnym dniu. Przy 32/22°C pąki kwiatowe pojawiały się po trzech do czterech tygodniach. Przy 29/19°C w drugim doświadczeniu potrzebowały dziewięciu tygodni. Podane wartości opisują tę odmianę i procedurę. W Polsce planowanie kwitnienia powinno łączyć doświetlanie z pomiarem temperatury, wiekiem pędów i stanem rośliny. [Chu i Chang 2020, s. 1–6]

Kwiaty pitahaya otwierają się nocą i u części materiału pozostają dostępne także rano. W uprawianej populacji Selenicereus undatus w dolinie Tehuacán nocni odwiedzający uczestniczyli w skutecznym zapylaniu. Pyłek znajdowano na nietoperzach, a za dnia kwiaty odwiedzały pszczoły miodne. Autorzy uzyskali owoce zarówno po zapyleniu własnym, jak i obcym pyłkiem. W badanych kwiatach nie wykryli wydzielania nektaru i rozważali pobieranie pyłku jako przyczynę wizyt nietoperzy. [Valiente-Banuet i wsp. 2007, s. 3–7]

Długotrwałe utrzymywanie temperatury 40/30°C w komorach wywoływało narastającą martwicę pędów. Ten wynik i doświadczenia nad wodą uzasadniają łączne ocenianie temperatury, nawodnienia oraz czasu ekspozycji. Opracowanie uprawowe pitahaya zbiera wymagania stanowiska, podpory i rozrodu, a artykuł fizjologiczny rozwija mechanizmy działania pędu. [Nobel i De la Barrera 2002, Nobel i de la Barrera 2002 s. 227–230, Nobel 2006 s. 469–473] [Nobel 2006, Nobel i de la Barrera 2002 s. 227–230, Nobel 2006 s. 469–473]

Zgodność pyłku w odmianie owocowej

Białomiąższowa odmiana ‘NDFW-1’ była samozgodna w badaniach Jadhav i współautorów prowadzonych w Indiach. Ręczne zapylenie krzyżowe zwiększało jednak masę owoców w porównaniu z ręcznym samozapyleniem i zapylaniem otwartym. Badanie obejmowało lata 2023–2024 i dziesięcioletnie rośliny rosnące na podporach. Informacja o samozgodności dotyczy tej odmiany. Przy rozpoznawaniu własnego materiału przydatne są nazwa klonu, pochodzenie i wynik kontrolowanego zapylenia. [Jadhav i wsp. 2025, s. 3–4, 12–13]

Powiązane artykuły

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Kaktusy i Inne 2006a, s. pliku 33]