Selenicereus vagans

Anatomia dojrzałego pędu

Badany Selenicereus vagans miał półzagłębione aparaty szparkowe, pojedynczo rozmieszczone naczynia drewna i wiązki przewodzące kory z włóknami po stronie łyka. Kora obejmowała miękisz palisadowy oraz większą proporcję miękiszu zapasowego niż u porównywanego S. atropilosus. Podobieństwo do S. murrillii obejmowało między innymi wąskie komórki hipodermy i małą powierzchnię komórek skórki. [Martínez-Quezada i wsp. 2019, s.3–4,7–9, tabela6]

Materiał i znaczenie diagnostyczne

Martínez-Quezada i współautorzy porównali 25 cech anatomicznych czterech gatunków. Próbki pochodziły z roślin zebranych w naturze i utrzymywanych w kolekcji UNAM. Dla trzech gatunków materiał reprezentował po trzy lokalizacje, a dla S. murrillii jedną. Pomiary dotyczyły środkowych odcinków dojrzałych pędów. [Martínez-Quezada i wsp. 2019, s.2–3, tabela1]

Zestaw cech skórki i hipodermy pozwalał rozróżnić grupy w analizowanym zbiorze. Autorzy wskazują zarazem plastyczność części tych struktur i potrzebę dalszego porównania. Pojedyncza grubość kutykuli albo liczba aparatów szparkowych wymaga odniesienia do materiału, miejsca pobrania i warunków wzrostu. [Martínez-Quezada i wsp. 2019, s.8–10]