Kwitnienie w krótkim porannym oknie
Jasminocereus thouarsii tworzy rozgałęzione kolumny w suchej strefie Galápagos. Jaramillo i współautorzy badali w latach 2001–2002 populację przy stacji Charlesa Darwina na Santa Cruz (w publikacji J. thouarsii var. delicatus, obecnie włączana w POWO do jednego gatunku). Na dziesięciu oznakowanych roślinach obserwowali 25 kwiatów. Wszystkie otwierały się po 5.30 i zamykały do 10.00 czasu miejscowego. Autorzy stwierdzili, że nocą pozostawały zamknięte. [Jaramillo i wsp. 2010, Jaramillo i wsp., s. 22–24][2-WWW]
Zgodność czasu dostępności kwiatu i aktywności odwiedzających określała możliwość przenoszenia pyłku. Obserwacje nocne obejmowały cztery wieczory w 2001 r., od 18.00 do 22.00. Nie odnotowano wtedy wizyt owadów w zamkniętych kwiatach. Wynik uzupełnia starsze opisy nocnego kwitnienia, pozostając przypisany do badanej populacji i sezonów. [Jaramillo i wsp. 2010, s. 22–24]
Trzy owady przy tych samych kwiatach
Na dwóch obficie kwitnących roślinach prowadzono obserwacje odwiedzin w maju obu lat. Rejestrowano owady przez pierwsze dwadzieścia minut kolejnych godzin poranka. Wśród 800 zanotowanych wizyt 54% przypadało na endemiczną pszczołę Xylocopa darwini, 34% na wprowadzoną muchówkę Acrosticta apicalis, a 12% na endemiczną mrówkę Camponotus planus. Największe nasilenie wizyt występowało około 7.00. [Jaramillo i wsp. 2010, s. 22–23]
Autorzy uznali pszczołę za głównego uczestnika zapylania. Przedstawione udziały są miarą liczby odwiedzin, a nie odsetkiem nasion powstałych dzięki każdemu owadowi. Badanie nie porównywało zawiązywania owoców po pojedynczej kontrolowanej wizycie. Pozwala wskazać najczęstszego odwiedzającego i czas kontaktu z kwiatem, zachowując osobno zagadnienie skuteczności przenoszenia pyłku. [Jaramillo i wsp. 2010, s. 22–24]
Izolacja kwiatu wyjaśnia potrzebę wektora
Dziesięć pąków na pięciu roślinach zamknięto w woreczkach zapylających. Dziesięć kontrolnych pąków na kolejnych pięciu roślinach pozostało dostępnych dla odwiedzających. Żaden izolowany kwiat nie utworzył owocu, a wszystkie kontrolne owocowały. Dojrzałe owoce zbierano po 22 dniach. Zawierały średnio 325 nasion, przy błędzie standardowym 15,3 i dziesięciu ocenianych owocach. [Jaramillo i wsp. 2010, s. 22, 24]
Zewnętrzny czynnik przenoszący pyłek był potrzebny w tym doświadczeniu do uzyskania owocu. Samozgodność oznacza możliwość zapłodnienia własnym pyłkiem, natomiast autonomiczne samozapylenie zachodzi bez udziału przenoszącego go zwierzęcia lub zabiegu. Test izolacji sprawdzał drugi z tych procesów. Autorzy pozostawili samozgodność otwartą. Rozstrzygnęłoby ją porównanie kontrolowanych zapyleń własnym i obcym pyłkiem. [Jaramillo i wsp. 2010, s. 24]
Ta sama partia nasion w czterech warunkach
Kolejny etap obejmował 1200 nasion z 25 dojrzałych owoców. Każdy wariant miał trzy powtórzenia po sto nasion. Naczynia stały przez cztery miesiące przy oknie w laboratorium, bez dodatkowego oświetlenia i ogrzewania. Zmieniano sposób przygotowania nasion oraz podłoże, na którym kiełkowały. Po osiągnięciu 5 mm siewki przesadzano do gleby. [Jaramillo i wsp. 2010, s. 22]
| Przygotowanie | Podłoże w szalce | Kiełkowanie [%] |
|---|---|---|
| Moczenie 24 h w 25°C | Wilgotna bibuła | 52,0 ± 10,2 |
| Moczenie 24 h w 60°C | Wilgotna bibuła | 47,3 ± 8,1 |
| Bez moczenia | Wilgotna gleba | 7,3 ± 3,0 |
| Bez moczenia | Wilgotna bibuła | 66,7 ± 8,6 |
Największą surową średnią uzyskano dla nasion niemoczonych na wilgotnej bibule. W analizie statystycznej wyróżniał się słabo kiełkujący wariant glebowy, natomiast trzy warianty na bibule nie różniły się istotnie. Z tego porównania wynika rola warunków podłoża. Moczenie, również w podwyższonej temperaturze, pozostaje zabiegiem poddanym próbie, bez wykazanego przyrostu końcowego kiełkowania wobec niemoczonej kontroli na tym samym podłożu. [Jaramillo i wsp. 2010, s. 24, tab. 2]
Kiełkowanie i przeżycie siewki to kolejne etapy
Po przesadzeniu do gleby młode rośliny regularnie podlewano i mierzono do kwietnia 2002 r. Po jedenastu miesiącach miały 9–25 mm wysokości. Śmiertelność wynosiła w poszczególnych wariantach 30–48%. Uzyskanie nasiona zdolnego do kiełkowania nie wyznacza więc jeszcze liczby roślin, które trwale dołączą do dorosłej populacji. [Jaramillo i wsp. 2010, s. 22, 24, tab. 2]
W przewodniku szkółkarskim Fundacji Charlesa Darwina z 2025 r. podkreślono wolny rozwój Jasminocereus i potrzebę kontroli wilgotności podczas wczesnego kiełkowania. Nadmiar wody powiązano z gniciem i zamieraniem zarodków. Praktyka ta odnosi się do propagacji flory archipelagu. Uzupełnia doświadczenie z podłożami o znaczenie utrzymania siewki już po jej pojawieniu się. [Jaramillo Díaz i wsp. 2025, s. 86–87]
Od pojedynczego sezonu do odnowienia populacji
W stacji na Santa Cruz średni roczny opad dla lat 1982–2002 wynosił 620 mm, lecz w poszczególnych latach różnił się bardzo silnie. Autorzy przytoczyli 2768 mm w 1983 r. i 63 mm w 1985 r. Sama średnia słabo opisuje zatem dopływ wody, z którym stykają się nasiona na stanowisku. Na podstawie słabego kiełkowania w wariancie glebowym wysunęli hipotezę, że powstawanie siewek w naturze może skupiać się w latach obfitych opadów związanych z El Niño. [Jaramillo i wsp. 2010, s. 22, 24]
Badanie wyodrębniło potrzebę wizyty przy kwiecie, zdolność nasion do kiełkowania i późniejszą utratę siewek. Związek z El Niño pozostaje hipotezą wymagającą wieloletnich danych terenowych. Tak rozdzielone etapy pozwalają opisać powolne odnowienie drzewiastego kaktusa przez konkretne procesy, zamiast przypisywać je jednej cesze nasion. [Jaramillo i wsp. 2010, s. 24]
Pełny tekst Jaramillo i wsp. 2010, s. 21–25, oraz fragmenty przewodnika Fundacji Charlesa Darwina z 2025 r. Tabelę i metody porównano z obrazami stron 22 i 24. Różnicę między autonomicznym samozapyleniem a samozgodnością zachowano zgodnie z dyskusją autorów.
Insect pollinators of Jasminocereus thouarsii, an endemic cactus of the Galapagos Islands
Jaramillo P., Trigo M. M., Ramírez E., Mauchamp A., Insect pollinators of Jasminocereus thouarsii, an endemic cactus of the Galapagos Islands, Galapagos Research, 2010, 67:21-25
Badanie populacji Santa Cruz łączy obserwacje porannego kwitnienia i odwiedzających owadów z izolacją kwiatów, doświadczeniem z kiełkowaniem i pomiarami wzrostu siewek. Wskazuje potrzebę przenoszenia pyłku przez zewnętrzny czynnik i odrębne ograniczenia na etapie kiełkowania oraz przeżywania młodych roślin. Dyskusja rozróżnia brak autonomicznego samozapylenia od nieustalonej samozgodności i proponuje związek odnowienia populacji z nieregularnymi opadami.
Plants of the World Online — Royal Botanic Gardens, Kew
Nazwy przyjęte, synonimy i rozmieszczenie. Cytowanie przy taksonie prowadzi do jego rekordu.
Dostęp 2026-10-08.
Flora Nativa y Endémica de las Islas Galápagos. Guía de Propagación
[Jaramillo Díaz P., De Roy T., Calle-Loor A., Mayorga P., Sevilla C., Velasco N., Flora Nativa y Endémica de las Islas Galápagos. Guía de Propagación, Fundación Charles Darwin, 2025]
Przewodnik propagacji flory Galápagos przygotowany na podstawie wieloletnich doświadczeń programu Galápagos Verde 2050. Łączy lokalne rozmieszczenie roślin, opis ich budowy i znaczenia ekologicznego ze wskazówkami szkółkarskimi. Karta Jasminocereus na stronach 86–87 omawia wolny rozwój i kontrolę wilgotności na wczesnym etapie kiełkowania. Zalecenia dotyczą warunków archipelagu.
