Nazwa i liczba żeber badanego materiału
Przyjęta nazwa to Stenocactus coptonogonus (Lem.) A.Berger. Synonimem jest Echinofossulocactus coptonogonus. W analizie 53 dorosłych roślin z trzech populacji stwierdzono 12–14 pełnych żeber, średnio 13 ± 0,39, jako średnią ± odchylenie standardowe. Cecha pozwalała odróżniać ten materiał od roślin rodzicielskich o licznych żebrach i od S. × irregularis. [2-WWW] [González-Zamora i wsp. 2023, POWO; s. 90–95, tabela V]
Osłona drzew i odpowiedź siewek
Pérez-Sánchez i współautorzy przenieśli cztero- do pięciotygodniowe siewki pod korony meskitów oraz na otwartą powierzchnię w San Juanico Chico, na wysokości 1870 m. Dla każdego wariantu zaplanowano pięć powtórzeń po 41 siewek. W ciągu 105 dni określano fluorescencję chlorofilu, masę, powierzchnię fotosyntetyczną i względną zawartość wody. [Pérez-Sánchez i wsp. 2015, s. 3–4]
Tekst wyników dla S. coptonogonus wskazuje wyższą efektywną wydajność fotosystemu II w cieniu, przy wyższym oszacowanym transporcie elektronów na słońcu. Względna zawartość wody wynosiła średnio 55,55 ± 1,56% pod drzewami i 62,68 ± 1,35% na otwartej powierzchni, jako średnie ± błąd standardowy. W tym okresie nie stwierdzono istotnego efektu mikrośrodowiska na względne tempo przyrostu ani tempo przyrostu masy na jednostkę powierzchni fotosyntetycznej. [Pérez-Sánchez i wsp. 2015, s. 5, 7; dodatek, dane na s. 14, 16–20]
Dwuletnie rośliny w komorach ocieplających
W doświadczeniu z 2013 r. umieszczono po 120 dwuletnich roślin na wariant w sześciu komorach OTC i sześciu kontrolnych powierzchniach. Rośliny pozostawały w doniczkach, po cztery na pojemnik, na oczyszczonym terenie dawnego pola, bez podlewania podczas próby. Komory zwiększały temperaturę w dzień i obniżały wilgotność względną powietrza. [Aragón-Gastélum i wsp. 2017b, s. 94–95]
Po 105 dniach wszystkie S. coptonogonus w komorach były martwe, podczas gdy w kontroli żyło ponad 22%. Wynik wskazuje wrażliwość tego materiału na łączne warunki komory. Obejmuje młode, przesadzone rośliny na odsłoniętej powierzchni i nie wyznacza samodzielnego progu termicznego dla dorosłych kaktusów. [Aragón-Gastélum i wsp. 2017b, s. 95–97, ryc. 2]
Pędy z areoli w kulturze tkankowej
W pracy Pérez Molphe Balcha i współautorów eksplantaty gatunku pochodziły z siewek kiełkowanych aseptycznie. Na pożywce MS z BA 1 mg/l uzyskano średnio 16,75 ± 2,47 pędu na eksplantat, podając błąd standardowy. Kultury utrzymywano w 25 ± 2°C, przy szesnastogodzinnym fotoperiodzie i 54 µmol fotonów m⁻² s⁻¹. Warianty mnożenia miały trzy powtórzenia, z 5–20 eksplantatami zależnie od gatunku. [Pérez Molphe Balch i wsp. 1998, s. 131–133, tabela 1]
W najlepszym wariancie ukorzeniania z IBA 1 mg/l ukorzeniło się 90% pędów. Po czterech tygodniach od przeniesienia do podłoża przeżyło 80% partii wcześniej ukorzenionej in vitro oraz 75% osobnej partii ukorzenianej ex vitro. Partie oceny przeżycia obejmowały po 20 pędów. Te trzy wartości opisują odrębne etapy i warianty procesu. [Pérez Molphe Balch i wsp. 1998, s. 132–134, tabela 2]
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Cactáceas y Suculentas Mexicanas 1959, s. pliku 18]
Synonimy i nazwy w literaturze
Brittonrosea coptonogona · Echinocactus coptonogonus · Echinocactus coptonogonus var. major · Echinocactus interruptus · Echinofossulocactus coptonogonus · Echinofossulocactus coptonogonus var. major · Efossus coptonogonus · Ferocactus coptonogonus [2-WWW]