Pięć gatunków
Do rodzaju należą Pachycereus grandis, P. pecten-aboriginum, P. pringlei, P. tepamo i P. weberi. Dawne nazwy Anisocereus i Tribularia są w POWO synonimami rodzaju. P. pringlei występuje w północno-zachodnim Meksyku, natomiast P. tepamo jest związany z południowo-zachodnim Meksykiem i sezonowo suchym lasem tropikalnym. Okazały kolumnowy pokrój łączy więc gatunki o odmiennych warunkach siedliskowych. [2-WWW] [2-WWW] [2-WWW]
Pędy i strefy kwitnienia
Areole, czyli niewielkie pola wytwarzające ciernie i kwiaty, zmieniają wygląd wzdłuż pędu. W porównaniu morfologicznym Gamy-López i Ariasa u P. tepamo, P. grandis i P. pecten-aboriginum rozróżniano strefę płonną oraz kwiatową. U P. weberi takiej granicy nie wyróżniono. Rozpoznawanie gatunków wymaga więc oglądania dojrzałych odcinków rośliny wraz z kwiatami, a nie wyłącznie młodego przyrostu. [Gama-López i Arias 1998]
Zróżnicowanie rozmnażania
P. pringlei obejmuje populacje o odmiennym udziale roślin męskich, żeńskich i obupłciowych, a także różniące się liczbą chromosomów. U P. pecten-aboriginum stwierdzono samoniezgodne kwiaty obupłciowe oraz geograficzną zmianę długości otwarcia kwiatu i udziału zwierząt zapylających. Cechy te opisują konkretne gatunki i populacje. Sposób rozrodu jednego Pachycereus nie określa automatycznie biologii pozostałych. [Gutiérrez-Flores i wsp. 2018] [Valiente-Banuet i wsp. 2004]
Synonimy i nazwy w literaturze
Anisocereus · Tribularia [2-WWW]