Budowa pędów i cierni
W oryginalnym opisie rośliny miały zwykle siedem do dziesięciu metrów wysokości, wyjątkowo do dwunastu. Na płonnych odcinkach pędów występują cztery, rzadziej pięć cierni środkowych. Jeden z nich odstaje prostopadle i ma wielościenny przekrój. W strefie kwiatowej areole niosą liczne, cienkie ciernie o szczeciniastym wyglądzie. Najdłuższe mogą skręcać się spiralnie. To zróżnicowanie wzdłuż gałęzi jest istotne przy porównywaniu roślin. [Gama-López i Arias 1998]
Kwiaty, owoce i nasiona
Lejkowate kwiaty rozwijają się w pobliżu wierzchołków pędów i otwierają nocą. W opisie osiągały sześć do ośmiu centymetrów długości. Mięsista rurka kwiatowa ma mięsiste przysadki oraz zwykle nagie areole w ich kątach, podczas gdy perikarpel jest pokryty wełną. Owoc jest mięsisty, czerwonopurpurowy i pęka podczas dojrzewania. Te cechy pozwalają odróżniać P. tepamo od gatunków, z którymi był dawniej porównywany. [Gama-López i Arias 1998]
Sezonowo suchy las dorzecza Balsas
Pierwotne stanowiska pochodziły z Michoacán, z sąsiedztwa zbiornika Infiernillo w dolnym dorzeczu Balsas. Autorzy podawali wysokości od 150 do 1100 m i sezonowo zrzucający liście las tropikalny. Kwitnienie obserwowano w lipcu i sierpniu. Aktualny rekord POWO obejmuje Michoacán i Guerrero. Rozróżnienie dawniej udokumentowanych stanowisk i obecnego zakresu bazy zachowuje historię poznania gatunku. [Gama-López i Arias 1998] [2-WWW]
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Kaktusy itd. 2008]