Budowa i zasięg rodzaju
Frailea obejmuje niewielkie sukulenty pędowe, których pokrój zmienia się od spłaszczonego i kulistego do krótko cylindrycznego. Żebra mogą być wyraźnie podzielone na brodawki. W opisie porównawczym rodzaju podkreślono szczytowe, żółte lub bladożółte kwiaty oraz obecność włosków i szczecinek na ich powierzchni. Szczegółowy zestaw cech różni się między gatunkami i obejmuje również budowę owocu oraz nasion [Pontes i wsp. 2018].
Aktualne ujęcie Plants of the World Online obejmuje 20 akceptowanych gatunków Frailea. Zasięg rodzaju rozciąga się od zachodniej Kolumbii po Boliwię, południową Brazylię i północno-wschodnią Argentynę, z obecnością także w Paragwaju i Urugwaju. Gatunki występują w zróżnicowanych siedliskach, a opis skalistych stanowisk F. erythracantha przedstawia jeden z udokumentowanych przykładów środowiska zasiedlanego przez przedstawicieli rodzaju [2-WWW] [Pontes i wsp. 2018].
Mikroskopijna budowa nasion
Powierzchnia nasion stanowi ważne źródło cech diagnostycznych rodzaju. W skaningowym mikroskopie elektronowym widoczne są komórki łupiny o płaskiej lub lekko wypukłej zewnętrznej ścianie i brodawce położonej zwykle poza jej środkiem. Długość tych wyrostków zmienia się na powierzchni tego samego nasiona. Najdłuższe występują zazwyczaj na grzbiecie i w części szczytowej, a krótsze przy obszarze obejmującym znaczek i okienko nasienne. Rozpoznawanie taksonów uwzględnia zatem zarówno kształt brodawek, jak i ich rozmieszczenie [Metzing i Thiede 2001].
Budowa mikroskopijna pomaga porządkować także różnice między podobnymi roślinami. W materiale porównawczym F. pumila i F. schilinzkyana miały długie, wzniesione brodawki łupiny, natomiast w szerzej ujmowanej grupie F. gracillima opisano brodawki krótsze i wiotkie. Szczególnie wyrazisty zespół cech występuje u F. castanea, której nasiona mają rozgałęzione wyrostki. Są to cechy morfologiczne przydatne przy oznaczaniu roślin i porównywaniu materiału z różnych stanowisk [Metzing i Thiede 2001].
Rozpoznawanie gatunków
Znaczenie takiej analizy ilustruje opis F. erythracantha z bazaltowych wzniesień Serra do Caverá. Do rozpoznania gatunku wykorzystano łącznie budowę pędu, układ cierni, cechy kwiatów i mikrorzeźbę nasion. Opracowanie przedstawia również siedlisko, terminy rozmnażania i historyczną ocenę dwóch niewielkich populacji. Zestawienie cech makroskopowych z obrazem łupiny nasiennej daje pełniejszy opis różnorodności rodzaju niż pojedyncza cecha wyglądu rośliny [Metzing i Thiede 2001] [Pontes i wsp. 2018].
Porównania naukowe zachowują nazwy użyte w badanym materiale i odnoszą je do aktualnej klasyfikacji. Przykładem jest F. perumbilicata, wymieniona w diagnozie F. erythracantha z 2018 roku i obecnie włączana do synonimii F. castanea. Taki zapis umożliwia powiązanie dawnych opisów z przyjętymi gatunkami oraz zachowanie informacji o roślinach rzeczywiście porównanych przez autorów [Pontes i wsp. 2018] [2-WWW].