Cztery gatunki i ich rozpoznawanie
Do rodzaju należą Myrtillocactus geometrizans, M. schenckii, M. eichlamii i M. cochal. Krótki pień i rozbudowana korona są szczególnie wyraźne u dojrzałych roślin. Żebra niosą areole, czyli niewielkie obszary, z których rozwijają się ciernie i kwiaty. W rozpoznawaniu gatunków pomaga łączne porównanie barwy pędów, odległości między areolami i budowy cierni. [Britton i Rose 1920] [2-WWW]
Młode pędy M. geometrizans mają wyraźnie niebieskawy odcień, a cierń środkowy bywa spłaszczony i znacznie dłuższy od promienistych. U M. schenckii pędy są ciemnozielone, a areole gęsto rozmieszczone. M. cochal wyróżnia się niższym, rozłożystym pokrojem i krótkimi cierniami. M. eichlamii rozwija szerokie pędy o sześciu żebrach i kremowe kwiaty. [Britton i Rose 1920]
Małe kwiaty na dużych roślinach
Kwiaty mają krótki odcinek rurkowaty i szeroko rozchylające się listki okwiatu. Kilka kwiatów skupionych na jednej areoli może następnie utworzyć grupę owoców. Obserwacje M. schenckii pokazują, że pora i długość otwarcia zależą również od sezonu. Wiosną w badanej populacji kwiat pozostawał otwarty przeciętnie około 11 godzin, natomiast część kwiatów obserwowanych zimą utrzymywała się dłużej. [Britton i Rose 1920] [Ortíz i wsp. 2010]
Owoce w ekosystemie i użytkowaniu
Mięsiste owoce zawierają drobne, ciemne nasiona. W Meksyku owoce M. geometrizans i M. schenckii są znane jako garambullo. Badania M. schenckii w dolinie Tehuacán dokumentują zachowywanie pożądanych roślin w krajobrazie rolniczym i ich uprawę w ogrodach. Z kolei owoce M. geometrizans są miejscem żerowania i schronienia zróżnicowanych zespołów stawonogów. Te odrębne badania opisują konkretne gatunki i lokalne populacje rodzaju. [Britton i Rose 1920] [Blancas i wsp. 2009] [Sanjuan-Trejo i wsp. 2021]