Gatunki i mieszańce
W aktualnym ujęciu Plants of the World Online Rhipsalidopsis gaertneri i R. rosea są dwoma akceptowanymi gatunkami rodzaju. Pochodzą z południowej Brazylii i rosną jako epifity. Ich ogrodniczy mieszaniec R. × graeseri ma formułę rodzicielską R. gaertneri × R. rosea. Publikacje używające nazw Hatiora gaertneri, H. rosea i H. × graeseri odnoszą się do tych samych jednostek taksonomicznych [2-WWW].
Zgodność partnerów w rozmnażaniu płciowym
Kontrolowane krzyżowania 10 diploidalnych odmian kaktusów wielkanocnych pozwoliły wyróżnić dziewięć grup samoniezgodności. Badanie obejmowało Rhipsalidopsis gaertneri, R. rosea i ich mieszańca R. × graeseri, opisywane wówczas w rodzaju Hatiora. Dwie odmiany należały do tej samej grupy, a każda z pozostałych ośmiu reprezentowała odrębną grupę. Zgodne kombinacje rodzicielskie dawały od 35 do 100% zawiązanych owoców w warunkach doświadczenia [Boyle 2003].
Wzorzec zgodności odpowiadał gametofitycznemu systemowi samoniezgodności kontrolowanemu przez wieloalleliczny locus S. Na podstawie liczby grup autor wnioskował o obecności co najmniej pięciu alleli S w badanym zestawie odmian. Wynik dotyczy zróżnicowania genetycznego kolekcji uprawnej i pokazuje, dlaczego dobór genetycznie zgodnego partnera ma znaczenie przy uzyskiwaniu nasion [Boyle 2003].
Otwieranie i starzenie się kwiatów
Kwiaty kaktusów wielkanocnych zmieniają stopień rozwarcia w ciągu doby. W porównaniu ośmiu odmian Rhipsalidopsis obserwacje prowadzono w południe, aby ograniczyć wpływ tych ruchów na ocenę stadium rozwoju. Badacze wyróżniali wczesną, środkową i późną fazę otwartego kwiatu oraz starzenie. Posługiwali się ułożeniem elementów okwiatu, ich jędrnością i barwą, a także rozchyleniem łatek znamienia. Tak opisany etap rozwoju pozwala porównywać kwiaty dokładniej niż sama liczba dni od zauważenia pąka [Scott i wsp. 1994].
Przy 20 ± 1°C, wilgotności względnej 75 ± 5% i dwunastogodzinnym oświetleniu średnia trwałość kwiatów badanych odmian wynosiła 6,7–12,2 dnia. Dla każdej oceniano 10 kwiatów na co najmniej czterech roślinach. Najkrótszy wynik dotyczył odmiany ‘Mira’. Pozostałe osiągały 9,6–12,2 dnia. Starzenie rozpoznawano po utracie jędrności i zmianach okwiatu, a później często następowało odpadnięcie całego kwiatu. Zakres doświadczenia obejmuje wybrane odmiany, których pochodzenie rodzicielskie pozostawało nieustalone [Scott i wsp. 1994].
Hormony i zdolność odtwarzania pędów
W porównaniu kultur Rhipsalidopsis i Schlumbergera kolejne pasaże, czyli przenoszenie tkanek na świeżą pożywkę, wiązały się ze zmianami gospodarki hormonalnej. U badanego Rhipsalidopsis wzrost zdolności regeneracji towarzyszył zmianom metabolizmu auksyn oraz aktywności enzymów uczestniczących w przemianach cytokinin. Autorzy powiązali te zmiany z tworzeniem pędów przybyszowych [Sriskandarajah i wsp. 2006].
Kalus odmiany ‘CB5’ wykorzystano również do doświadczeń z wprowadzaniem genów za pomocą Agrobacterium tumefaciens. Część materiału zachowywała zdolność odtwarzania pędów po długiej selekcji laboratoryjnej. Autorzy określili ‘CB5’ jako mieszańca R. gaertneri i R. rosea. Wyniki tego doświadczenia zostały więc przedstawione w karcie R. × graeseri, z zachowaniem nazwy konkretnej odmiany [Al-Ramamneh i wsp. 2006a] [2-WWW].
Powiązane artykuły
Powiązane karty roślin
Ostatnia modyfikacja