Rhipsalidopsis gaertneri

Nazwa i rozpoznawanie gatunku

Aktualna nazwa przyjęta przez POWO to Rhipsalidopsis gaertneri (Regel) Linding. Nazwy Hatiora gaertneri i Schlumbergera gaertneri oznaczają w tej bazie ten sam gatunek. Jego rodzimy zasięg obejmuje południową Brazylię, gdzie związany jest z wilgotnym biomem tropikalnym. Tę tożsamość zachowano także przy omawianiu badań opublikowanych pod nazwą Hatiora gaertneri [2-WWW].

Pędy są członowane i rozgałęziają się przy końcach wcześniejszych odcinków. Kwiat ma symetrię promienistą i krótką, słabo wyodrębnioną rurkę. Takie cechy odróżniają go od dwubocznie symetrycznego, wydłużonego kwiatu Schlumbergera truncata. Pokrewieństwo obu grup uwidoczniło się w badaniach DNA, choć ich dzisiejsze nazwy rodzajowe pozostają odrębne. W uprawie gatunek jest również jednym z rodziców mieszańca R. × graeseri [Calvente i wsp. 2011] [Boyle 2005] [2-WWW].

Długi okres skutecznego zapylenia

Boyle badał rozmnażane wegetatywnie rośliny odmiany ‘Crimson Giant’ przy 20°C, wilgotności względnej 65 ± 5% i dwunastogodzinnym oświetleniu. Kwiaty zachowywały trwałość średnio przez 10,5 dnia. Kolejne grupy zapylano jednokrotnie świeżym pyłkiem zgodnych genotypów, od dnia otwarcia do jedenastego dnia. Przez cały ten zakres odsetek zawiązanych owoców wynosił co najmniej 84%. Najwyższą średnią liczbę żywotnych nasion na zapylony kwiat, 155, stwierdzono po zapyleniu w czwartym dniu [Boyle 2005].

Po siódmym dniu liczba nasion spadała, mimo utrzymywania się wysokiego odsetka owocowania. Oddzielne policzenie owoców i żywotnych nasion ujawniło więc dwa różne skutki starzenia. W dodatkowej grupie 17 kwiatów zapylonych już po wystąpieniu objawów starzenia 35% zawiązało owoce. Stan okwiatu i zdolność słupka do udziału w rozmnażaniu zmieniały się zatem w różnym tempie. Wynik dotyczy ‘Crimson Giant’ w warunkach komory i nie ustala jednakowego terminu zapylania wszystkich kaktusów wielkanocnych [Boyle 2005].

Droga pyłku do zalążków

Po przyjęciu pyłku przez znamię łagiewki pyłkowe rosną przez szyjkę słupka w kierunku zalążni. W doświadczeniu szyjki ‘Crimson Giant’ miały średnio około 24 mm. Usuwając je w kolejnych odstępach po zapyleniu, badacz określał, kiedy pyłek zdążył doprowadzić do późniejszego rozwoju nasion. Połowę maksymalnego wyniku uzyskano po około 26 godzinach. Porównywana odmiana ‘Eva’ S. truncata miała znacznie dłuższą szyjkę i potrzebowała około 44 godzin do tego samego względnego poziomu [Boyle 2005].

Wyliczona z długości szyjki i czasu odpowiedzi prędkość wzrostu łagiewek była oszacowaniem pośrednim. Doświadczenie opierało się na końcowym wyniku nasiennym, uzupełnionym obserwacjami mikroskopowymi. W praktyce kontrolowanego krzyżowania zapis daty otwarcia kwiatu warto łączyć z terminem nałożenia zgodnego pyłku i późniejszą liczbą żywotnych nasion. Samo powstanie owocu opisuje tylko część sukcesu rozmnażania [Boyle 2005].

Powiązane artykuły

Powiązane karty roślin