Rhipsalidopsis × graeseri

Mieszaniec i zakres badanego materiału

POWO oznacza Rhipsalidopsis × graeseri jako mieszańca sztucznego o formule R. gaertneri × R. rosea. Nazwy Hatiora × graeseri i Schlumbergera × graeseri należą do jego synonimów. Znak × pozostaje częścią zapisu, ponieważ informuje o pochodzeniu mieszańcowym. Nazwa odmiany uprawnej określa dodatkowo konkretny materiał ogrodniczy [2-WWW].

Artykuł Al-Ramamneha i współautorów z 2006 roku ma w tytule nazwę Rhipsalidopsis gaertneri. W opisie metod autorzy określili jednak używaną odmianę ‘CB5’ jako mieszańca R. gaertneri z R. rosea. Przedstawione poniżej wyniki odnoszą się do tej odmiany i do materiału otrzymanego z jej członów. Przyporządkowanie do R. × graeseri wynika z podanej formuły rodzicielskiej i aktualnego ujęcia taksonomicznego [Al-Ramamneh i wsp. 2006a] [2-WWW].

Od członu do transformowanego kalusa

Fragmenty członów posłużyły do wytworzenia kalusa, tkanki namnażanej na pożywce. Przenoszono ją na świeże podłoże przez 9–12 miesięcy, a następnie poddano działaniu bakterii Agrobacterium tumefaciens. Szczep LBA4404 przenosił konstrukcję zawierającą gen reporterowy uidA oraz gen selekcyjny nptII. Pierwszy umożliwiał rozpoznanie aktywności wprowadzonego genu przez niebieskie barwienie w teście GUS. Drugi pozwalał selekcjonować tkankę w obecności kanamycyny [Al-Ramamneh i wsp. 2006a].

Selekcja była długotrwała, ponieważ nieprzekształcone tkanki wykazywały znaczną tolerancję na kanamycynę. Otrzymane linie kalusa utrzymywano między innymi przy stężeniu 600 mg/l. O wyniku decydowała również gęstość zawiesiny bakterii. Nadmiernie gęste zawiesiny uszkadzały kalus, natomiast skuteczne warianty mieściły się przy gęstości optycznej OD₆₀₀ około 0,4–0,6. Te parametry opisują konkretną procedurę laboratoryjną i jej materiał wyjściowy [Al-Ramamneh i wsp. 2006a].

Odtwarzanie pędów i potwierdzenie transformacji

Po długiej selekcji ograniczenie lub usunięcie kanamycyny oraz pozostawienie kultury do wyczerpywania składników pożywki sprzyjało pojawieniu się pędów przybyszowych. W najlepszym opisanym wariancie uzyskano 10 pędów z dodatnim wynikiem testu GUS z 44 początkowych fragmentów kalusa. Autorzy wyrazili tę relację jako wydajność transformacji 22,7%. Mianownikiem była liczba fragmentów kalusa poddanych procedurze, co precyzuje znaczenie tego wskaźnika [Al-Ramamneh i wsp. 2006a].

Barwienie GUS sprawdzało aktywność genu reporterowego. Test immunoenzymatyczny wykrywał białko NPTII, a analiza Southern blot dostarczała dowodu obecności wprowadzonego DNA w genomie wybranych linii kalusa. Poszczególne metody odpowiadały więc na różne pytania o wynik zabiegu. Potwierdzono transformację i zdolność części tkanek do regeneracji, podczas gdy dziedziczenie w następnym pokoleniu płciowym pozostawało poza zakresem badania [Al-Ramamneh i wsp. 2006a].

Oddzielenie metody od nowej cechy użytkowej

Autorzy sprawdzali również inny szczep bakterii z konstrukcją zawierającą etr1-1, gen związany ze zmianą odpowiedzi na etylen. Ten wariant nie dał transformowanego kalusa ani pędów. Udany etap pracy dotyczył genów reporterowego i selekcyjnego. Publikacja dostarcza zatem metody i dowodów transformacji ‘CB5’, a nie wyniku potwierdzającego przedłużenie trwałości kwiatów [Al-Ramamneh i wsp. 2006a].

Powiązane artykuły

Powiązane karty roślin