Zasięg i dojrzała roślina
POWO podaje naturalne występowanie w środkowej, północno-wschodniej, północno-zachodniej, południowo-wschodniej i południowo-zachodniej części Meksyku. W populacji badanej na wyspie Pajarera w zatoce Chamela rośliny dorosłe osiągały sześć do siedmiu metrów wysokości i tworzyły rozgałęzione korony. W badaniu porównywano to tropikalne stanowisko z populacją Sonory. Dawne P. tehuantepecanus i podgatunek tehuantepecanus są w aktualnym ujęciu synonimami P. pecten-aboriginum. [Valiente-Banuet i wsp. 2004] [2-WWW]
Pora otwarcia kwiatu
Na Pajarera kwiaty otwierały się o zmierzchu i zaczynały zamykać rano. Nektar był wydzielany w nocy. W porównywanej populacji północnej kwiaty pozostawały dostępne dłużej i wydzielały nektar także za dnia. Taki rytm pozwalał korzystać z nich zwierzętom dziennym. Różnice czasu otwarcia stanowiły istotny składnik geograficznej zmienności zapylania, rozpatrywany wraz z miejscową dostępnością nietoperzy. [Valiente-Banuet i wsp. 2004]
Samoniezgodność i zwierzęta zapylające
Na wyspie Pajarera doświadczenia z samopyleniem nie dały owoców. Dostęp zwierząt wyłącznie w nocy pozwalał na owocowanie, natomiast kwiaty udostępniane wyłącznie za dnia nie zawiązały owoców w tej próbie. Na ciałach trzech gatunków nietoperzy znaleziono pyłek kaktusa. W Sonorze istotny był również udział dziennych odwiedzin. Ustalenia te wspierają opis jednego gatunku o zróżnicowanej regionalnie relacji z zapylaczami. [Valiente-Banuet i wsp. 2004]
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Flores Martínez i Manzanero Medina 2003]
Synonimy i nazwy w literaturze
Cereus pecten-aboriginum · Pachycereus pecten-aboriginum subsp. tehuantepecanus · Pachycereus tehuantepecanus [2-WWW]