Lophocereus schottii

Pokrój i dojrzałość pędów

Nowe pędy wyrastają przeważnie przy podstawie istniejących osi. W jednej roślinie mogą współistnieć liczne krótkie pędy zielone i kilka wyższych osi z pseudocefalium. Jest to strefa kwitnienia okryta długimi cierniami, rozwijająca się jako dalszy odcinek tego samego pędu. W badanej populacji z Llanos de Magdalena strefa ta zaczynała powstawać przeciętnie na wysokości około 93 cm, a jej położenie zmieniało się wraz z wielkością rośliny. [Martorell i wsp. 2006]

Siedlisko i odnowienie populacji

W południowej Arizonie senita zajmuje między innymi obniżenia terenu i otoczenie okresowych cieków. Parker i Hamrick badali osiem populacji w Organ Pipe Cactus National Monument. Sześć stanowisk leżało na płaskich powierzchniach lub dnach kotlin z grubszymi piaskami, a dwa na zboczach. Takie usytuowanie wiąże rośliny zarówno z przepływem wody podczas gwałtownych opadów, jak i ze spływem chłodnego powietrza podczas pogodnych zimowych nocy. [Parker i Hamrick 1992]

Pochylony pęd może ukorzenić się po zetknięciu z podłożem, początkowo zachowując połączenie z rośliną macierzystą. Ukorzeniają się także oderwane fragmenty. Wody wezbraniowe mogą przemieszczać je w dół okresowego cieku. W północnych populacjach ten sposób odnowienia współistnieje z rzadszym pojawianiem się siewek, którego powodzenie zależy od korzystnych warunków środowiska. [Parker i Hamrick 1992]

Klonalność i zmienność genetyczna

Analiza izoenzymów ujawniła 87 wielolokusowych genotypów w próbie 336 roślin z ośmiu populacji Arizony. Powtarzające się genotypy występowały najczęściej blisko siebie, a część pojawiała się również w większych odległościach. Taki układ jest zgodny z miejscowym rozrastaniem klonów oraz okazjonalnym przemieszczaniem fragmentów. Udział rozmnażania wegetatywnego współistniał ze znaczną różnorodnością, podtrzymywaną także przez rozmnażanie płciowe i przepływ genów. [Parker i Hamrick 1992]

Powierzchnia zielona i rozród

Martorell i współautorzy zmierzyli 317 roślin w Baja California Sur i pod koniec sezonu policzyli ich kwiaty oraz owoce. Największa bieżąca produkcja tych struktur wiązała się z pośrednim udziałem długości pędów okrytych pseudocefalium. Bardzo duży udział tej strefy towarzyszył słabszemu rozrodowi. Autorzy wiążą zależność z równowagą między ochroną kwiatów a dostępem światła do zielonej powierzchni. Udział zacienienia w tym mechanizmie pozostaje interpretacją danych morfologicznych, ponieważ w badaniu nie mierzono bezpośrednio fotosyntezy. [Martorell i wsp. 2006]

Wewnętrzne połączenia zdrewniałe

W rozkładającym się szkielecie oznakowanego okazu z Arizony Gorelick opisał zdrewniałe wypustki biegnące od cylindra wiązkowego ku areolom. Sugerował, że wtórne drewnienie śladów wiązkowych może usztywniać mięsiste pędy. Jest to hipoteza funkcjonalna oparta głównie na dokumentacji jednego okazu. Udział tych struktur w przenoszeniu obciążeń wymaga bezpośrednich badań mechanicznych. [Gorelick 2016]

Kwiaty i związki z owadami

Kwiaty senity otwierają się wieczorem i wymagają dopływu zgodnego pyłku z innej rośliny. W badaniu z Sonory najważniejszym zapylaczem były samice ćmy Upiga virescens, aktywnie przenoszące pyłek na znamię. Część późniejszego przychówku ćmy rozwijała się w owocach. Rozkładające się pędy stanowią natomiast miejsce rozrodu Drosophila pachea, muszki przystosowanej do szczególnego składu chemicznego tkanek. Obie relacje dotyczą różnych części rośliny i odmiennych etapów ich życia. [Fleming i Holland 1998] [Heed i Kircher 1965] [Kircher i wsp. 1967]

Powiązane artykuły

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Kaktologia 2009b] [Neciu b.d.]