Poglądowa ilustracja Pachypodium namaquanum z grubym, ciernistym pędem i skupieniem liści przy jego szczycie.

Pachypodium namaquanum. Ciernisty pęd

Pachypodium namaquanum z wyraźnie zgrubiałym pędem i skupieniem liści przy wierzchołku.

Ilustracja poglądowa przekazana przez autora witryny.

Powiększ planszę ↗

Pień, liście i kwiaty

Opis flory podaje zwykle 1,5–2,5 m wysokości. Pień jest przeważnie pojedynczy i zwęża się ku górze. Dwa długie ciernie przy nasadzie liścia towarzyszą krótszym strukturom. Szarozielone liście są aksamitnie owłosione i mają pofalowany brzeg. Rurkowata korona kwiatu mierzy 2,5–5 cm. Na zewnątrz jest żółtozielona, a wewnątrz ciemnoczerwona. [Codd 1963]

Owoc składa się z dwóch mieszków. Po otwarciu uwalnia liczne nasiona z pęczkiem białawych włosków. [Codd 1963]

Liście w południowoafrykańskiej zimie

Rundel i współpracownicy opisali liście pojawiające się w Richtersveld w kwietniu i opadające w październiku. Jest to jesień i wiosna półkuli południowej. Aktywność obejmuje tam chłodniejszą porę roku, a gorące, skrajnie suche lato roślina przechodzi w stanie spoczynku. [Rundel i wsp. 1995]

Nachylenie wierzchołka i dostęp do światła

Wierzchołek pnia jest wygięty ku północy. Ustawia to liście w stronę zimowego słońca. W badanych populacjach średnie nachylenie powierzchni liści wynosiło 55° od poziomu. Autorzy wyliczyli niemal dwukrotnie większą absorpcję promieniowania w środku zimy niż przy ustawieniu poziomym. [Rundel i wsp. 1995]

Miejsce w filogenezie

Analiza ITS i trnL-F z 2013 roku połączyła Pachypodium namaquanum z Pachypodium bispinosum i Pachypodium succulentum. Dwa ostatnie gatunki tworzyły bliższą sobie parę, siostrzaną wobec Pachypodium namaquanum. Ten wynik zestawia wysoki, niemal nierozgałęziony pień z krewnymi o niskim, krzewiastym pokroju. Podobieństwo sylwetki do madagaskarskich drzewiastych Pachypodium stanowi odrębny zestaw cech od pokrewieństwa odtworzonego na podstawie tych markerów. [Burge i wsp. 2013]

Uprawa i rozmnażanie z nasion

SANBI zaleca jasne, przewiewne stanowisko i ograniczenie wilgoci podczas spoczynku. Do siewu wykorzystuje świeże nasiona, z których usuwa się pęczek włosków. W opisanej metodzie miesza piasek rzeczny z przesianym kompostem lub korą w stosunku 1 do 1. Nadmiar wody po kiełkowaniu sprzyja gniciu. Podany przez SANBI letni spoczynek od października do marca dotyczy uprawy południowoafrykańskiej. W Polsce termin podlewania wiąże się z rzeczywistym rozwojem liści i warunkami zimowiska. [18-WWW]

Powiązane artykuły

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Neciu 2005]

Synonimy i nazwy w literaturze

Adenium namaquanum [2-WWW]