Pachypodium brevicaule. Niski pokrój i żółte kwiaty
Niski, rozrośnięty pęd Pachypodium brevicaule z liśćmi i żółtymi kwiatami.
Ilustracja poglądowa przekazana przez autora witryny.
Powiększ planszę ↗Kaudeks i krótkie przyrosty
Lüthy opisuje kaudeks zwykle szerszy niż wyższy, z licznymi wierzchołkami. Od każdego z nich odchodzą skrajnie skrócone odcinki pędu. Ciernie na młodych częściach szybko opadają, a liście skupiają się na końcach przyrostów. Pokrój wynika z zagęszczenia i skrócenia osi, które u wyższych przedstawicieli rodzaju tworzą wydłużone gałęzie. [Lüthy 2004]
Kwiaty, owoce i podgatunki
Kwiaty mają rurkę o cylindrycznej górnej części. W porównaniu z Pachypodium rosulatum działki kielicha są szersze, a kwiatostany i owoce wyraźniej owłosione. Długość szypuły kwiatostanu bywa zmienna. W opisanych odsłoniętych stanowiskach szypuły mogły być tak krótkie, że kwiaty pojawiały się blisko powierzchni kaudeksu. Nasiona opisane w rewizji były drobne i gładkie. [Lüthy 2004]
POWO uznaje dwa podgatunki, Pachypodium brevicaule subsp. brevicaule i Pachypodium brevicaule subsp. leucoxanthum. W zestawieniu Burge’a i współpracowników podgatunek nominalny ma żółte kwiaty, a subsp. leucoxanthum białe. Gatunek w szerokim ujęciu obejmuje zatem więcej niż jeden wariant barwy korony. [2-WWW] [Burge i wsp. 2013]
Górskie stanowiska
Rewizja Lüthyego podaje stanowiska na wysokości 1250–2200 m w środkowej części wyspy. To zakres siedliskowy zestawiony na podstawie wcześniejszych obserwacji terenowych. Wysokość nad poziomem morza pomaga odróżnić jego środowisko od nizinnych stanowisk wielu drzewiastych Pachypodium. [Lüthy 2004]
Fotosynteza i pokrewieństwa
Eder i współpracownicy zaliczyli badane Pachypodium brevicaule do roślin o fotosyntezie C3. W tabeli izotopowej podali δ¹³C równe −28,52‰ dla pędu i −29,67‰ dla liści. Publikacja używa nazwy gatunkowej bez oznaczenia podgatunku. Współczesny podział na podgatunki zachowuje się odrębnie od identyfikacji zastosowanej w tym doświadczeniu. [Eder i wsp. 1981]
W filogenezie z 2013 roku próby Pachypodium brevicaule należały do madagaskarskiej sekcji Gymnopus. Wszystkie próby gatunku w szerokim ujęciu nie utworzyły jednej wyłącznej linii na odtworzonym drzewie. Autorzy rozważali krzyżowanie i zachowanie dawnej zmienności genetycznej jako możliwe przyczyny podobnych wyników w tej grupie. To interpretacja oparta na dwóch badanych regionach DNA. [Burge i wsp. 2013]
Rośliny na własnych korzeniach i szczepione
W opracowaniu z 2004 roku odnotowano szczepienie Pachypodium brevicaule na Pachypodium lamerei. Sposób utrzymania okazu stanowi więc część jego opisu kolekcyjnego. U rośliny szczepionej system korzeniowy i dolny odcinek pędu należą do podkładki, a charakterystyczny niski kaudeks do zrazu. Ta informacja pozwala prawidłowo interpretować wygląd i historię konkretnego okazu. [Lüthy 2004]
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Neciu 2005]