Pachypodium lamerei

Pień i uzbrojenie

Przy nasadzie liścia zwykle znajdują się trzy silne ciernie. Dwa są boczne, a trzeci zajmuje pozycję centralną. Lüthy opisał także fragmenty pędów i populacje, w których ciernia centralnego brakuje. Dlatego oznaczenie opiera się na zespole cech. Wraz ze wzrostem rozszerza się pień, a korona może przyjmować bardzo różne proporcje względem jego długości. [Lüthy 2004]

Rozpoznawanie i nazwy

Podobny Pachypodium geayi ma węższe liście i charakterystyczne owłosienie młodych części pędu oraz cierni. U Pachypodium lamerei pręciki pozostają wewnątrz rurki korony. Jego zwisające owoce mają wygięte ku tyłowi, grube mieszki o zaokrąglonych końcach. U odrębnego Pachypodium menabeum owoce są wzniesione i wrzecionowate. Są to cechy rozrodcze wykorzystane w kluczu Lüthyego. [Lüthy 2004]

POWO przyjmuje nazwę Pachypodium lamerei Drake. Do jej synonimów zalicza między innymi Pachypodium ramosum i Pachypodium champenoisianum. Pachypodium menabeum zachowuje rangę odrębnego gatunku. [2-WWW] [Lüthy 2004]

Zasięg i zmienność

Lüthy podaje występowanie od poziomu morza do około 800 m wysokości. Szeroki zasięg obejmuje rośliny o różnych kształtach pnia i liści. W rewizji zwrócono uwagę na potrzebę wydzielenia dawniej mylonego Pachypodium menabeum z północnych punktów starszych map rozmieszczenia. Ta korekta porządkuje również interpretację zmienności Pachypodium lamerei. [Lüthy 2004]

Fotosynteza liści i pędu

W doświadczeniu Eder i współpracowników wymiana CO₂ całej rośliny, odciętych liści i pozbawionej liści osi pędu miała przebieg odpowiadający C3. Wynik wspierały pomiary składu izotopowego węgla. Wartości δ¹³C wynosiły −27,41‰ dla pędu i −26,33‰ dla liści. Odnoszą się do materiału doświadczalnego opisanego w publikacji z 1981 roku. [Eder i wsp. 1981]

Uprawa i rozmnażanie

RHS zaleca pełne światło pod szkłem i podłoże dla kaktusów. W europejskim okresie od późnej wiosny do wczesnej jesieni podlewanie jest umiarkowane, a płynny nawóz o małej zawartości azotu podaje się co 4–5 tygodni. Poza tym okresem roślinę utrzymuje się sucho. Klasa H1A oznacza uprawę pod szkłem przez cały rok w temperaturze powyżej 15°C. Nasiona wysiewa się w 19–24°C. RHS wymienia także sadzonki wierzchołkowe pobierane późną wiosną. [1-WWW]

Lüthy opisuje stosowanie Pachypodium lamerei jako podkładki dla innych przedstawicieli rodzaju, między innymi Pachypodium brevicaule i Pachypodium namaquanum. Jest to udokumentowana praktyka ogrodnicza związana z jego szybkim wzrostem. Opis zastosowania podkładki dotyczy metody rozmnażania i utrzymywania roślin w kolekcji. [Lüthy 2004]

Powiązane artykuły

Materiały z archiwum autora

Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Neciu 2005] [Kaktusy i Inne 2006a]