Rozsiewanie i kiełkowanie
Guaraldo i współpracownicy porównali nasiona ręcznie oddzielone od miąższu z nasionami odzyskanymi po karmieniu ptaków. U Rhipsalis burchellii najwyższy końcowy odsetek kiełkowania, około 73%, uzyskano po przejściu przez badane Turdus. Po przejściu przez Euphonia kiełkowało około 42%, a w kontroli około 28%. Były to średnie z konkretnego materiału, zbadane w ciągu 30 dni przy 25 °C. Kolejność wyników różniła się od reakcji Rhipsalis pachyptera [Guaraldo i wsp. 2013].
Wysokie kiełkowanie po przejściu przez drozda określa jedną część jakości rozsiewania. Epifit potrzebuje jeszcze odpowiedniego miejsca pozostawienia nasiona. Zachowanie ptaka, lepkość otaczającej nasiona masy i późniejsze warunki na gałęzi składają się na odrębne etapy. Z tego powodu test laboratoryjny najlepiej zestawiać z obserwacjami miejsc odkładania nasion, zamiast utożsamiać odsetek kiełkowania z liczbą nowych roślin na drzewach [Guaraldo i wsp. 2013].
Weryfikacja dawnych oznaczeń
W rewizji Minas Gerais okazy oznaczone dawniej jako Rhipsalis burchellii rozpoznano jako Rhipsalis juengeri. Autorzy nie potwierdzili na tej podstawie regionalnego występowania Rhipsalis burchellii. Korekta etykiet dotyczy konkretnych okazów, a obie nazwy nadal oznaczają odrębne gatunki w POWO. Przy łączeniu danych uprawowych i literatury warto więc zachować pochodzenie rośliny i cechy kwiatów, aby wynik badania trafił do właściwej karty [Tortorelli i wsp. 2025] [2-WWW].
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego [Schumann 1890].
Synonimy i nazwy w literaturze
Erythrorhipsalis burchellii · Hariota cribrata · Erythrorhipsalis cribrata · Rhipsalis cribrata var. filiformis [2-WWW]
Powiązane karty roślin
Data utworzenia
Ostatnia modyfikacja