Budowa rośliny
Opis flory regionalnej podaje wysokość pędów 3–5 m i ich szerokość 4–8 cm. Żeber jest zwykle 8–12, niekiedy więcej. Areole pozostają oddzielone, a ciernie promieniste i centralne różnią się długością oraz ułożeniem. Kwiaty są białozielonkawe i rozwijają się przy końcach gałęzi. Owocom towarzyszą przysadki, włoski oraz ciernie i szczeciny. [Arias i wsp. 2012]
Siedlisko i rytm sezonowy
Gatunek występuje w sezonowo bezlistnych lasach tropikalnych i suchych zaroślach. W północnej części doliny wiąże się z płytkimi glebami pochodzącymi ze skał wapiennych. Flora podaje najczęstsze stanowiska na wysokości 1500–1900 m, z niższą granicą sięgającą około 900 m. W ujęciu regionalnym kwitnienie przypada na kwiecień–lipiec, a owocowanie na maj–wrzesień. [Arias i wsp. 2012]
Żywe ogrodzenia i wybór owoców
Badanie etnobotaniczne opublikowane pod nazwą Pachycereus hollianus dokumentuje używanie pędów do tworzenia żywych ogrodzeń, drewna do budowy i owoców jako pokarmu. Wywiady i obserwacje w dolinie Zapotitlán wykazały pozostawianie i ochronę roślin o pożądanych owocach, zwłaszcza większych, słodkich i z czerwonym miąższem. Autorzy opisali sześć lokalnie wyróżnianych wariantów owoców i uznali prowadzenie tych populacji za wczesny etap udomowienia. [Rodríguez-Arévalo i wsp. 2006]
Nazwy w literaturze
Aktualna przyjęta nazwa to Lemaireocereus hollianus. Kombinacje Cereus hollianus i Pachycereus hollianus stanowią jego synonimy. Zachowanie ich przy wyszukiwaniu pozwala połączyć historyczne opisy i badania użytkowania z tym samym gatunkiem. [2-WWW]
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Kaktusy i Inne 2005a]
Synonimy i nazwy w literaturze
Cereus hollianus · Pachycereus hollianus · Pachycereus hollianus f. cristatus [2-WWW]