Rozpoznawanie i siedlisko
Regionalna flora Tehuacán-Cuicatlán, opisująca gatunek pod nazwą Stenocereus dumortieri, podaje wysokość 5–7 m, liczne gałęzie oraz zwykle 5–7 żeber o ostrej krawędzi. Na dojrzałych pędach areole mogą się łączyć. Ciernie są stosunkowo cienkie i elastyczne. Kwiaty mają wewnętrzne listki okwiatu białe do zielonkawych, a dojrzałe owoce przyjmują barwę pomarańczową do czerwonej. [Arias i wsp. 2012]
W tej florze gatunek występuje w sezonowo bezlistnych lasach tropikalnych i suchych zaroślach na bazaltach, na wysokościach 1300–2100 m. Badania fizjologiczne w Barranca de Metztitlán prowadzono w zaroślach o letniej porze deszczowej. Te dane siedliskowe opisują rośliny rosnące w naturze, z ich lokalną sezonowością opadów. [Arias i wsp. 2012] [Pavón i wsp. 2016]
Sezon rozmnażania i wzrostu
W obserwacjach 40 dojrzałych roślin z Barranca de Metztitlán w latach 2007–2009 rozwój struktur rozrodczych rozpoczynał się w styczniu, a okres owocowania kończył w lipcu. Wydłużanie pędów było większe w porze deszczowej. Najsuchszy spośród trzech badanych lat przyniósł szczególnie dużą liczbę pąków, kwiatów i niedojrzałych owoców. Dojrzałe owoce wykazywały własną dynamikę, dlatego liczb kolejnych stadiów rozwoju nie można traktować wymiennie. [Cruz i Pavón 2013]
Doświadczenie przeprowadzone podczas pory suchej obejmowało pojedyncze lub dwukrotne nawodnienie gleby u podstawy roślin. U osobników nawodnionych dwukrotnie liczba niedojrzałych owoców spadła pod koniec obserwacji. Sam zabieg nie wywołał istotnego zwiększenia wzrostu pędów ani zmiany potencjału osmotycznego tkanek. Wynik dotyczy dużych roślin terenowych i symulowanych opadów w sezonie rozrodczym. [Cruz i Pavón 2013]
Woda zgromadzona w rozgałęzionych pędach
W badaniu 20 osobników o średniej wysokości 3,3 m oszacowano kilkaset litrów wody na roślinę. Wynik zależał od rozmiarów pędów i sezonu, a objętość wyznaczano z pomiarów wysokości, średnicy i rozgałęzienia. Odrębny artykuł przedstawia sposób uzyskania tych oszacowań oraz rozróżnienie zapasu wody i węgla od ich przepływów w czasie. [Pavón i wsp. 2016]
Nasiona transportowane przez nietoperze
Leptonycteris yerbabuenae wynosi nasiona z owoców i odkłada je zarówno pojedynczo po wypluciu, jak i w odchodach. W badaniu terenowym nasiona I. dumortieri znaleziono w jaskini oddalonej o co najmniej 3 km od najbliższej populacji tego kaktusa. Jest to bezpośrednia podstawa wniosku o transporcie na taką odległość. [Rojas-Martínez i wsp. 2015]
W 18-dniowym doświadczeniu kiełkowania w temperaturze 25°C nasiona wyjęte z owoców osiągnęły 72,4 ± 6,93%, a nasiona pochodzące z odchodów 25,2 ± 2,93%, jako średnie z błędem standardowym. Każdy z tych wariantów obejmował dziesięć powtórzeń po 50 rozdzielonych nasion. Materiał z owoców i odchodów zebrano w różnych miesiącach. Zaobserwowany kontrast opisuje te partie i warunki badania. Korzyść ekologiczna z transportu na odległość oraz zdolność kiełkowania są odrębnymi częściami działania rozsiewacza. [Rojas-Martínez i wsp. 2015]
Młode rośliny na drzewach
Inwentaryzacja z lipca 2023 roku, opublikowana w 2026 roku, wykazała młode I. dumortieri rosnące na drzewach w trzech stanowiskach Barranca de Metztitlán. Największe osobniki występowały głównie na ziemi. Epifityczny etap jest więc udokumentowaną możliwością osiedlania się młodych roślin w tych zaroślach. Badanie porównywało zastaną strukturę wielkości, bez wieloletniego śledzenia losu pojedynczych siewek. [Aguilar-Cruz i wsp. 2026]
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego. [Hernández Martínez i Sánchez Martínez 2002] [Hernández-Oria i wsp. 2003]
Synonimy i nazwy w literaturze
Cereus dumortieri · Stenocereus dumortieri · Rathbunia dumortieri · Lemaireocereus dumortieri [2-WWW]