Nazwa i populacje
W rewizji z 2024 roku Eriosyce orientalis powiązano z odrębną linią reprezentowaną przez populację Putaendo. Dawniej rośliny te zaliczano między innymi do odmian Pyrrhocactus aconcaguensis lub P. horridus. POWO akceptuje obecnie rangę gatunku w rodzaju Eriosyce [Walter i wsp. 2024] [2-WWW].
Budowa i barwy kwiatów
Jasnozielony pęd osiąga około 7–14 cm średnicy i ma około 20 żeber. Liczne ciernie centralne są skierowane ku górze i mierzą około 3–4 cm. Układ cierni oraz stosunkowo jasny pęd należą do cech uwzględnianych przy porównaniu z sąsiednimi populacjami dawnego kompleksu [Walter i wsp. 2024].
Kwiaty są lejkowate, długości 4–5 cm. Część okrywająca zalążnię i rurka kwiatowa mają ciemnopurpurowe zabarwienie. Zewnętrzne listki okwiatu są purpurowe, natomiast wewnętrzne bladożółte z czerwonym pasem środkowym. Szyjka słupka jest biała. Zestaw tych kolorów pomaga rozpoznać kwitnące rośliny [Walter i wsp. 2024].
Siedliska i ochrona
Stanowiska znajdują się w okolicach Putaendo, na wysokości około 600–1900 m, także w rejonie Río Rocín i suchych koryt rzecznych. Budowa dróg, wydobywanie kruszywa oraz odpady górnicze należą do wskazanych zagrożeń. W 2024 roku autorzy rewizji zaproponowali kategorię krytycznie zagrożony, CR, przy zasięgu występowania poniżej 100 km² [Walter i wsp. 2024].
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego [Kaktusy i Inne 2004].
Synonimy i nazwy w literaturze
Pyrrhocactus aconcaguensis var. orientalis · Pyrrhocactus horridus var. orientalis · Horridocactus aconcaguensis var. orientalis · Neoporteria curvispina f. orientalis · Horridocactus orientalis [2-WWW]
Powiązane karty roślin
Data utworzenia
Ostatnia modyfikacja