Nazwa i rozpoznanie
Eriosyce aconcaguensis jest gatunkiem akceptowanym w POWO. W starszej literaturze pojawia się między innymi jako podgatunek lub odmiana E. curvispina. W rewizji molekularnej populację Escorial odniesiono do tej linii. Jej rozpoznanie łączy dane o pokrewieństwie z zespołem cech pędu, kwiatu i nasion [Walter i wsp. 2024] [2-WWW].
Pęd, kwiaty i owoce
Pęd ma zwykle 8–12 cm średnicy i może z czasem wydłużać się. System korzeniowy jest wiązkowy, a powierzchnię łodygi dzieli 17–21 żeber. Na areolach znajdują się silne, igłowate ciernie. Centralne osiągają do 4 cm długości, promieniste zwykle 1–3 cm. Starsze ciernie szarzeją [Walter i wsp. 2024].
Lejkowate kwiaty osiągają około 4–5 cm. Żółte listki okwiatu mogą mieć słabo zaznaczony czerwonawy pas środkowy, a szyjka słupka jest biała. Czerwony, beczułkowaty owoc otwiera się u podstawy. W opisie nasion podkreślono wyraźnie żebrowaną powierzchnię łupiny, pomocną przy porównywaniu roślin dawnego kompleksu [Walter i wsp. 2024].
Zasięg i zagrożenia
Stanowiska opisano w środkowej dolinie Aconcagua, między Llay-Llay i San Felipe, zwykle na wysokości 500–700 m. Rolnictwo, górnictwo i przekształcanie terenu pod plantacje ograniczają zachowane siedliska. Autorzy rewizji z 2024 roku zaproponowali kategorię krytycznie zagrożony, CR, przy zasięgu występowania mniejszym niż 100 km². Jest to ocena zaproponowana w tej publikacji [Walter i wsp. 2024].
Powiązane artykuły
Materiały z archiwum autora
Gatunek występuje również w prywatnym archiwum materiałów Konrada Szychowskiego [Kaktusy i Inne 2004].
Synonimy i nazwy w literaturze
Pyrrhocactus aconcaguensis · Horridocactus aconcaguensis · Eriosyce curvispina subsp. aconcaguensis · Eriosyce curvispina var. aconcaguensis · Neoporteria curvispina f. aconcaguensis · Pyrrhocactus horridus var. aconcaguensis [2-WWW]
Powiązane karty roślin
Data utworzenia
Ostatnia modyfikacja